Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Volví a comer mi ser

"επεστρεψα στο να τρωω τον εαυτο μου".


Τα προτυπα μου εχουν την ειδικη τσαντα για τα ποδοσφαιρικα παπουτσια που εχει μεσα εκτος απο και τα κλειδια για το αυτοκινητο.

Υστερα εχω τα λεωφορεια και την κοινωνικη καταστολη, που μας παρενοχλει εναν εναν χωριστα κι ολους μαζι και δεν της κανει διαφορα.

Το σωμα μου φωναζει και αναζηταει τη διευρυμενη αισθηση, η καρδια μου επιθυμει, το προσωπο μου ως μερος του σωματος βρισκεται σε εγγρηγορση.

Η συναισθηματικη αναπηρια που ειχα πιο παλια εχει ξεπεραστει. Ακομα και αν δε μπορω να υπερασπιστω τον εαυτο μου αναγνωριζω τα βαθια νερα και δε δισταζω.

Τα γραπτα μου εχουν γινει χαλια πια.

Τα προτυπα μου εχουν αυτη την πεζοπορια. Την αναρριχιση. Την κολυμβηση. Την αντισφαιριση. Το τρεξιμο. Το σκληρο τρεξιμο. Την κουραση. Τους αγωνες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου