Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Σαρβαιβορ


Το πρωτο πραγμα που αγορα για το φοιτητικο μου σπιτι ηταν το μπορντο σεντονι που μολις απλωσα. Ηταν και η πρωτη φορα που με επιασαν κοροιδο. Το σεντονι ηταν βιτρινας ή κατι τετοιο και ηταν ξεβαμενο στις πτυχες του πανω στις οποιες επεφτε ο ηλιος.

Δε με ενοιαξε το σεντονι αλλα δε μου αρεσε που η πωλητρια με κοροιδεψε...

Με εχουν κοροιδεψει πολλες φορες απο τοτε.

~



Τρομαζω, τρομαξα. Ειμαι ανθρωπος κι εγω.  

~

Στο γραφειο μου εχω πανω μια τυπου μολυβοθηκη. Σκεψου οτι μπορεις να σκεφτεις γυρω απο αυτην. Σκεφτηκα πως ειναι απο ξυλο και πως στο ΙΚΕΑ νομιζω την πουλανε για θεση για τα πλημενα πιρουνοκουταλα και αυτο επιβεβαιωνεται απο την πλαστικη αντιολισθητικη βαση που εχει η οποια μαλιστα εχει και τρυπες για να φευγουν τα νερα... Ομως ειναι χαζο διοτι μουχλιαζει το ξυλο με το νερο. Αν και καταλαβαινω το ενδιαφερον στην συνυπαρξη νερου και ξυλου.

~

Υστερα ειναι εκεινη η μερα που ηρθα να μεινω μονιμα στην αντιπατρου. Δεν ξερεις πως ενιωσα. Αστο. Μετα συνηθισα και ακομα ψαχνω αυτο το γκρι που σου παρειχε η σκοτεινια. Και αυτη τη ζεστη παπλωματοθηκης που ειχα τοτε. 


~

Ξυπνησα και πηρα τηλεφωνο τη φιλη μου να μιλησουμε. Κι ημουνα μεσα στο γκρι το βελουδινο που μπορεις και να το φας σαν κρεμα κι υστερα ερχομαι στο "naked under the blanckets". Οπου κοιμαμαι γυμνη κατω απο τα παπλωματα και τρωω φαγητο απο το πατωμα και χτυπαει το κινητο μου με σιερα λεονε. Και πινω και δε με πινει.


Μου εδωσε την παρτιτουρα και μου ειπε για να βλεπεις κι εσυ και να ειμαστε στα ιδια κι εγω φοβηθηκα πως δε θα καταλαβει πως ειμαι αγραμματη και πως δεν ξερω νοτες. Γιατι οντως δεν ξερω. 

~

Τριτη ειναι καλα;

Θα κατσω ανετα και ευκολα και θα της πω, θα της μιλησω. Μα αυτη τα ξερει ολα τα βλεπει και δε μου τα λεει γιατι οι ανθρωποι δεν αντεχουν την αληθεια. Οταν μερικες φορες μου δινει λιγο απο το φως, στεκομαι στο παραθυρο και κοιτω απο το μπαλκονι την αριστοτελους και τους χωρις κανενα νοημα ανθρωπους. Μετα μου λεει πως ειναι ενταξει. Υστερα θυμαμαι πως βιωνω εγω τους τοπους και τα ονοματα και τα προσωπα και τα χειλη και την εμμονη που με διακατεχει με τις εμμονες που επιμενουν. Κι ετσι εχω ενα θεμα με το μενω δεμενω.


~

Ειναι φορες που ειμαι να σκασω και χυνονται οι εγκεφαλικες μου εκρυσεις στις φλεβες και απολαμβανω την υπαρξη του ενσωματου ανθρωπου και βλεπω καθαρα τη συνδεση πνευματος και σωματος και ειναι μαγικο. Και ποναω, αλλα χαιρομαι που δε φαινεται. Τιποτα δε φαινεται που ειναι απο μεσα..

~

ΑΥτο το συναισθημα που νιωθουν τα παιδια την τελευταια μερα των διακοπων των χριστουγενων. 




Ενα συμπτωμα χρωμοσωμικης ανεπαρκειας ειναι να μην μπορεις να μιμηθεις τις κοινωνικες συμπεριφορες.