Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Been there. Done that?

Χρειαζομαι λιγο να αλλαξω θεση τα επιπλα. Να παω μεσα το κρεβατι και πισω στο δωματιο τον καναπε. Να ανακατευτουνε τα μεσα με τα εξω να υπαρξει μια αλλαγη. Χρειαζομαι να σκεφτω που θα βαλω ολα αυτα τα καινουργια βιβλια που τοσο με βαραινουν και εξηγουν με διαφορους τροπους εντολες για το πως να ψησετε ρυζι για σουσι, πως να αλλαξετε τα φωτιστικα σας, πως να επιβιωσετε απο τον πονο, μοναδες μετρησης του πονου, ποινικο δικαιο του πονου, επιπονες ανακοινωσεις και πως να προχωρησετε παρακατω, πονος και μια νυχτες. Το ενδιαφερον βιβλιο που δεν εχω αγορασει ακομα διοτι δεν εχω βρει τη μεταφραση ειναι "η σωματικη διαφορα του θυμου και του πονου".


Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

a tus labios

que me queman y se van..


Εχει ενδιαφερον να διατηρηθει το ποτηρι γεματο γιατι οταν σπαει που πεφτει, με την τελευταια σταγονα ξεχειλιζει το πατωμα. Και τρεχουνε τα νερα που απο που να ηρθαν αραγε;
Και τα εν λογω νερα της θαλασσας του Ατλαντικου με κανουν να γραφω για δυο φλαουτα κονσερτο τετοιο ωστε να εξομαλυνουν τις αναταραξεις ετσι που θα φυσανε τον αερα γυρω στο αεροπλανο που θα σε μεταφερει. Κι υστερα περναω απο ολικη ανακατασκευη το σπιτι, αλλαζω τα πατωματα και κανω την κουζινα να εχει τα χρωμματα που προτιμας, αναλαμβανω το μπανιο και κρεμαω το χαρτη που μας χωριζει στο σαλονι,
καπνιζω και δε μπορει κατι θα χει να μας πει η σχετικοτητα για την πυκνωση και τη συμπυκνωση. 

... Και 55 μερες ή οσες ειναι θα αναρωτιεμαι ποσες θα ειναι τελικα.


Σε περιμενω

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

setedeo

Lo que pasa a mi se llama post argentina dolor.

Te quieria escribir versos y versos pero lo que me da verguenza mas que equivocandome es el corazon de la verdad.

Es lo que pasa a mi, y mi cabeza es asi, llena de vos.

Como en el colegio cuando esta prohibido amar y admitirlo.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

6




μου βγαζει πως ειναι η μουσικη της αμαρτιας. Ολη η πορεια της αμαρτιας, απο τη σκεψη μεχρι την πραξη και την απελπισια για τη συνεπεια που θα ερθει...

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

3

Τα "θελω" μια ζωη περιοριζονταν κι ετσι η χαρα εχει χαθει.

Βρεθηκε υστερα ενας ανθρωπος που ηταν παντα παρων στα θελω και τα θελω εκπληρωνονταν απανωτα και η αγαπη απο νεκρη αναστηθηκε.

Και η αγαπη υπαρχει μεχρι οι δυναστες να την μαντρωσουν παλι στη βουβαμαρα.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Σαρβαιβορ


Το πρωτο πραγμα που αγορα για το φοιτητικο μου σπιτι ηταν το μπορντο σεντονι που μολις απλωσα. Ηταν και η πρωτη φορα που με επιασαν κοροιδο. Το σεντονι ηταν βιτρινας ή κατι τετοιο και ηταν ξεβαμενο στις πτυχες του πανω στις οποιες επεφτε ο ηλιος.

Δε με ενοιαξε το σεντονι αλλα δε μου αρεσε που η πωλητρια με κοροιδεψε...

Με εχουν κοροιδεψει πολλες φορες απο τοτε.

~



Τρομαζω, τρομαξα. Ειμαι ανθρωπος κι εγω.  

~

Στο γραφειο μου εχω πανω μια τυπου μολυβοθηκη. Σκεψου οτι μπορεις να σκεφτεις γυρω απο αυτην. Σκεφτηκα πως ειναι απο ξυλο και πως στο ΙΚΕΑ νομιζω την πουλανε για θεση για τα πλημενα πιρουνοκουταλα και αυτο επιβεβαιωνεται απο την πλαστικη αντιολισθητικη βαση που εχει η οποια μαλιστα εχει και τρυπες για να φευγουν τα νερα... Ομως ειναι χαζο διοτι μουχλιαζει το ξυλο με το νερο. Αν και καταλαβαινω το ενδιαφερον στην συνυπαρξη νερου και ξυλου.

~

Υστερα ειναι εκεινη η μερα που ηρθα να μεινω μονιμα στην αντιπατρου. Δεν ξερεις πως ενιωσα. Αστο. Μετα συνηθισα και ακομα ψαχνω αυτο το γκρι που σου παρειχε η σκοτεινια. Και αυτη τη ζεστη παπλωματοθηκης που ειχα τοτε. 


~

Ξυπνησα και πηρα τηλεφωνο τη φιλη μου να μιλησουμε. Κι ημουνα μεσα στο γκρι το βελουδινο που μπορεις και να το φας σαν κρεμα κι υστερα ερχομαι στο "naked under the blanckets". Οπου κοιμαμαι γυμνη κατω απο τα παπλωματα και τρωω φαγητο απο το πατωμα και χτυπαει το κινητο μου με σιερα λεονε. Και πινω και δε με πινει.


Μου εδωσε την παρτιτουρα και μου ειπε για να βλεπεις κι εσυ και να ειμαστε στα ιδια κι εγω φοβηθηκα πως δε θα καταλαβει πως ειμαι αγραμματη και πως δεν ξερω νοτες. Γιατι οντως δεν ξερω. 

~

Τριτη ειναι καλα;

Θα κατσω ανετα και ευκολα και θα της πω, θα της μιλησω. Μα αυτη τα ξερει ολα τα βλεπει και δε μου τα λεει γιατι οι ανθρωποι δεν αντεχουν την αληθεια. Οταν μερικες φορες μου δινει λιγο απο το φως, στεκομαι στο παραθυρο και κοιτω απο το μπαλκονι την αριστοτελους και τους χωρις κανενα νοημα ανθρωπους. Μετα μου λεει πως ειναι ενταξει. Υστερα θυμαμαι πως βιωνω εγω τους τοπους και τα ονοματα και τα προσωπα και τα χειλη και την εμμονη που με διακατεχει με τις εμμονες που επιμενουν. Κι ετσι εχω ενα θεμα με το μενω δεμενω.


~

Ειναι φορες που ειμαι να σκασω και χυνονται οι εγκεφαλικες μου εκρυσεις στις φλεβες και απολαμβανω την υπαρξη του ενσωματου ανθρωπου και βλεπω καθαρα τη συνδεση πνευματος και σωματος και ειναι μαγικο. Και ποναω, αλλα χαιρομαι που δε φαινεται. Τιποτα δε φαινεται που ειναι απο μεσα..

~

ΑΥτο το συναισθημα που νιωθουν τα παιδια την τελευταια μερα των διακοπων των χριστουγενων. 




Ενα συμπτωμα χρωμοσωμικης ανεπαρκειας ειναι να μην μπορεις να μιμηθεις τις κοινωνικες συμπεριφορες.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Χιονια



Υπαρχει και θα υπαρχει αυτη η σκοτεινη πλευρα στα πραγματα που τα κανει να ειναι αργη κινηση ενος μοιραιου ατυχηματος.


Χιονια οπως αυτα που εχει η τιβι και χαλανε την εικονα.