Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Το συμβεβηκος

"Ειχα πει πως θ αλλαξω κι οσο αλλαζω σου μοιαζω" Αυτο της συμβαινει και της το χω πει με διαφορους τροπους.

Εμενα παλι μου συμβαινει ενα τελειωμα μια κατρακυλα, μια συνδεση με το μεσα μου που αφηνει τους φοβους απεξω να μου χτυπουν την πορτα με κρισεις πανικου. Που με κανουν με τη σειρα τους να πνιγομαι απο το οξυγονο και κανουν την καρδια μου να χτυπα πιο γρηγορα και να παραγει να παραγει για κανεναν και για το τιποτα. Κι εγω ολο να κρουβομαι και να νιωθω το διαφραγμα μου να δενει σα σκοινι απο τη μια κλειδα μου στην αλλη.

"Μα καπου εδω καταλαβα, τα πραγματα εδω πως θα πηγαινουν"

Σκεφτομαι εκεινη τη μερα που η λυπη με ειχε ισοπεδωσει μεχρι το σημειο.

Υστερα φορω τα ακουστικα μου και ακουω, τι αλλο, το τραγουδι μου που λεει πως εχεις φυλαξει τα μυστικα μου.

Υστερα διαβαζω ερευνες για ναρκωτικα να δω απο τι εχω γλιτωσει, ακομα.

Υστερα ερχεται η νυχτα και με πιανουν οι φοβοι της μερας και δε μπορω να κοιμηθω.

Υστερα κλαιω και σκεφτομαι πως πιστεψα πως δεν εννοουσες...

Υστερα στοχοθετω για εκεινη την ωρα που θα βγω απο το δεν.

Μετα δενω τα ποδια μου γιατι αλλιως με ρωτουν γιατι δεν παμε βολτα.

Μετα ψαχνω κατοικιδιο, υστερα κοιτω σπιτια για μετακομιση.

Υστερα κανω ερευνα για τη διπλωματικη μου.

Μου περναει απο το νου να βγω. Και που να παω;

Δε θελω να παω πουθενα, θελω να πεθανω.

Θελω να μην ειμαι αυτη που ειμαι.

Θελω να θυμαμαι αυτη τη μερα για να μην παραμυθιαζομαι τις αλλες πως ειμαι αξια για κατι.

Πρεπει να χωρεσω κι εγω στον κοσμο καπως...

Υστερα ακουω αυτη τη μουσικη που ειχα γραψει τοτε για τη μανα μου.

Και παω μεσα στο δωματιο μου ξαπλωνω στο κρεβατι και φανταζομαι τη ζωη μου απο δω και περα.

Υστερα πεθαινω δυο φορες και ζηταω απο καποιον να με συνταγογραφησει σε καποιον σκυλο.

Υστερα κοιτω εξω και βλεπω ολους εσας να συνεχιζετε τη ζωη σας.

Μα πως μπορεσα να κλειστω στο κελυφος μου χωρις να κανω τιποτα;  Πως μπορεσα να γινω βαρος της γης;

Επαψα,  κι εδενα τα χερια και τα ποδια για να μη ρωτουν την καρδια τι συμβαινει.

Υπαρχει ενας ανθρωπος που ανησυχησε για μενα...

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Bajo tu influencia


Τα συναισθηματα ειναι υγρα και τρεχουν στο αιμα μας για να μας φτασουν. Κι οταν μας ξεπερνουν χυνονται στα ποταμια και στις λιμνες κι υστερα με τον κυκλο του νερου στη θαλασσα. Γι αυτο οταν βρισκεσαι κοντα τους η σκεψη μου περναει πανω απο το σωμα σου. Γι αυτο δε θα παψουν ποτε οι συνδεσεις, και δε θα παψουν, και θα ειναι σεξουαλικες. 

Κι ολα συμβαινουν εκει, στη ροη της ευλογημενης φωτιας. 
Στα διαμερισματα εντος μου που ξανασυναντιουνται.


Η χαρακτηριστικη μνημη της πλατης για το υφασμα. Το ρουχο εκεινο που οταν την ξεσκεπαζει τριβεται απαλα πανω της ενω ανατριχιαζεις απο το κρυο.


Το τι συμβαινει στο σωμα σου και το τι θα κανω να συμβει υστερα.




Μπρουμυτα. Παυουν ολα. Σφιγγεσαι. Μου ζητας. Σου εχω δωθει ηδη. 


*

Με φοβιζει αυτη η ζαλη και το ποσο πολυ μου αρεσει. Εξαρταται απο σενα και γι αυτο ειναι τοσο (εδω τα ελληνικα παρουσιαζουν κενο) ... .


Νιωθω πολλη δυναμη η οποια σημαινει πολλα πραγματα και ειναι δυνατη και μπορεις να βασιστεις πανω της.


Συνειδητοποιωντας σε αγαπω.

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

(...)πριν απο 3 λεπτα

Μια διακοπη ρευματος που δεν επηρεασε τη νυχτα.

Εγω τα πρωινα ελπιζω να βρεξει και να βρεχει ωστε να ξεπλυνει τη σκεπη και οι λογοι να σταματησει να μην αρκουν και να με πνιξει μπας και ζησω την επομενη ζωη που περιμενω να ξυπνησω και να γινω ανταγωνιστικη για τους νομους γυρω απο την παιδεια που ετσι μας θελουν και για καποιους ειναι ενταξει αλλα για αλλους δεν ειναι γιατι ειμαστε εμεις που μενουμε απεξω και δε μπορω να καταλαβω τις αναρχικες καταβολες μου και εαν αυτες ειναι τετοιες γαμωτο γιατι οι λεξεις για μενα δε σημαινουν αυτο για το οποιο εχουν φτιαχτει να αναφερουν κι ετσι ξεχνω και δε μπορω να σημειωσω τιποτα πραγματικα και αναγκαζομαι σε μια ατερμονη μνημη και προσπαθεια να μην αδικηθω απο ολα αυτα που ηθελα να ζησω μα δεν δυστυχως θα ερθει και το αυριο να διαβαζω ενεργος πριν απο 3 λεπτα χωρις ενεργεια να σηκωθω απο τη ζεστη μου καταντια ωστε να μιλησω μπροστα σε κοσμο και ισως που ξερεις μια μερα αυτο να γινει το επαγγελμα μου και να μιλαω για ποιοτητες αισθησιοκρατικες και ποσοτητες γεωμετρικες μετρησιμες οπως ο χρονος διαμονης στη χωρα στην οποια θα διαλεξεις το επαγγελμα σου και να μαθεις τη γλωσσα του σωματος των ανθρωπων αναμεσα στους οποιους υπαρχουν ιστοριες που εγω δεν εζησα και παντα ημουν απεξω απο αυτη τη ζωη που θελει τους γηγενεις να ξερουν για το χωμα τους .

Κι υστερα ξερω πως το να θαυμαζω μου αρεσει το ιδιο πολυ με το να μαθαινω.


Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Αισθανομαι αρα υπαρχω

"Ο ηδονισμος δεν ταιριαζει με την αποταμιευση και την επενδυση..."

~

Παιρνω μια βαθια αναπνοη με σκοπο να αναδυομαι απο μερη που εχουν υπαρξει κατοικιες.

Αναρωτω αν μιλαμε για δημιουργικη καταστροφη και που αυτη ελαβε χωρα. Και αν ειναι καταστροφικη δημιουργεια τοτε ποιοι ειναι οι υπαλληλοι της.


Στους κοπους που εχω δεσει, προσπαθω να θυμηθω τα προσωπα εκεινων που με απειλησαν μα βλεπω μονο ενα που αρνουμαι να δεχτω πως...

Κι εκεινα που τα δεχομαι, ειναι γιατι κι εγω εχω μοιρασει δικαιωματα.. Οχι οχι, ψεματα αυτο το τελευταιο δεν ειναι αληθεια. Ετσι σας ειπε; Ψεματα σας ειπε για να μη με ρωτησετε περισσοτερα...

Εκεινα που δεχομαι ειναι αυτα που πλησιαζουν απο πισω στην καρεκλα μου, την ωρα που διαβαζω ενα βιβλιο. Αυτα που προσπαθουν να κλειδωθω στο ασανσερ οταν μπαινω. Αυτα που δε σβηνουν. Αυτα που με σβηνουν.

Κι ενω απειλες για τη ζωη δεν εχω, εχει απ'οτι φαινεται χαλασει το ζεστο νερο.





https://www.youtube.com/watch?v=OLNTWN0Asmg

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

A tus besos, a tus labios que me queman y se van..

Καθε φορα που φευγεις, αναβω ολα τα φωτα και ακουω αυτο:

https://www.youtube.com/watch?v=Rq_HdJ4mD2Y

και αναρωτιεμαι τι γευση εχει αυτο που συμβαινει.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Been there. Done that?

Χρειαζομαι λιγο να αλλαξω θεση τα επιπλα. Να παω μεσα το κρεβατι και πισω στο δωματιο τον καναπε. Να ανακατευτουνε τα μεσα με τα εξω να υπαρξει μια αλλαγη. Χρειαζομαι να σκεφτω που θα βαλω ολα αυτα τα καινουργια βιβλια που τοσο με βαραινουν και εξηγουν με διαφορους τροπους εντολες για το πως να ψησετε ρυζι για σουσι, πως να αλλαξετε τα φωτιστικα σας, πως να επιβιωσετε απο τον πονο, μοναδες μετρησης του πονου, ποινικο δικαιο του πονου, επιπονες ανακοινωσεις και πως να προχωρησετε παρακατω, πονος και μια νυχτες. Το ενδιαφερον βιβλιο που δεν εχω αγορασει ακομα διοτι δεν εχω βρει τη μεταφραση ειναι "η σωματικη διαφορα του θυμου και του πονου".


Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

a tus labios

que me queman y se van..


Εχει ενδιαφερον να διατηρηθει το ποτηρι γεματο γιατι οταν σπαει που πεφτει, με την τελευταια σταγονα ξεχειλιζει το πατωμα. Και τρεχουνε τα νερα που απο που να ηρθαν αραγε;
Και τα εν λογω νερα της θαλασσας του Ατλαντικου με κανουν να γραφω για δυο φλαουτα κονσερτο τετοιο ωστε να εξομαλυνουν τις αναταραξεις ετσι που θα φυσανε τον αερα γυρω στο αεροπλανο που θα σε μεταφερει. Κι υστερα περναω απο ολικη ανακατασκευη το σπιτι, αλλαζω τα πατωματα και κανω την κουζινα να εχει τα χρωμματα που προτιμας, αναλαμβανω το μπανιο και κρεμαω το χαρτη που μας χωριζει στο σαλονι,
καπνιζω και δε μπορει κατι θα χει να μας πει η σχετικοτητα για την πυκνωση και τη συμπυκνωση. 

... Και 55 μερες ή οσες ειναι θα αναρωτιεμαι ποσες θα ειναι τελικα.


Σε περιμενω

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

setedeo

Lo que pasa a mi se llama post argentina dolor.

Te quieria escribir versos y versos pero lo que me da verguenza mas que equivocandome es el corazon de la verdad.

Es lo que pasa a mi, y mi cabeza es asi, llena de vos.

Como en el colegio cuando esta prohibido amar y admitirlo.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

6




μου βγαζει πως ειναι η μουσικη της αμαρτιας. Ολη η πορεια της αμαρτιας, απο τη σκεψη μεχρι την πραξη και την απελπισια για τη συνεπεια που θα ερθει...

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

3

Τα "θελω" μια ζωη περιοριζονταν κι ετσι η χαρα εχει χαθει.

Βρεθηκε υστερα ενας ανθρωπος που ηταν παντα παρων στα θελω και τα θελω εκπληρωνονταν απανωτα και η αγαπη απο νεκρη αναστηθηκε.

Και η αγαπη υπαρχει μεχρι οι δυναστες να την μαντρωσουν παλι στη βουβαμαρα.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

Σαρβαιβορ


Το πρωτο πραγμα που αγορα για το φοιτητικο μου σπιτι ηταν το μπορντο σεντονι που μολις απλωσα. Ηταν και η πρωτη φορα που με επιασαν κοροιδο. Το σεντονι ηταν βιτρινας ή κατι τετοιο και ηταν ξεβαμενο στις πτυχες του πανω στις οποιες επεφτε ο ηλιος.

Δε με ενοιαξε το σεντονι αλλα δε μου αρεσε που η πωλητρια με κοροιδεψε...

Με εχουν κοροιδεψει πολλες φορες απο τοτε.

~



Τρομαζω, τρομαξα. Ειμαι ανθρωπος κι εγω.  

~

Στο γραφειο μου εχω πανω μια τυπου μολυβοθηκη. Σκεψου οτι μπορεις να σκεφτεις γυρω απο αυτην. Σκεφτηκα πως ειναι απο ξυλο και πως στο ΙΚΕΑ νομιζω την πουλανε για θεση για τα πλημενα πιρουνοκουταλα και αυτο επιβεβαιωνεται απο την πλαστικη αντιολισθητικη βαση που εχει η οποια μαλιστα εχει και τρυπες για να φευγουν τα νερα... Ομως ειναι χαζο διοτι μουχλιαζει το ξυλο με το νερο. Αν και καταλαβαινω το ενδιαφερον στην συνυπαρξη νερου και ξυλου.

~

Υστερα ειναι εκεινη η μερα που ηρθα να μεινω μονιμα στην αντιπατρου. Δεν ξερεις πως ενιωσα. Αστο. Μετα συνηθισα και ακομα ψαχνω αυτο το γκρι που σου παρειχε η σκοτεινια. Και αυτη τη ζεστη παπλωματοθηκης που ειχα τοτε. 


~

Ξυπνησα και πηρα τηλεφωνο τη φιλη μου να μιλησουμε. Κι ημουνα μεσα στο γκρι το βελουδινο που μπορεις και να το φας σαν κρεμα κι υστερα ερχομαι στο "naked under the blanckets". Οπου κοιμαμαι γυμνη κατω απο τα παπλωματα και τρωω φαγητο απο το πατωμα και χτυπαει το κινητο μου με σιερα λεονε. Και πινω και δε με πινει.


Μου εδωσε την παρτιτουρα και μου ειπε για να βλεπεις κι εσυ και να ειμαστε στα ιδια κι εγω φοβηθηκα πως δε θα καταλαβει πως ειμαι αγραμματη και πως δεν ξερω νοτες. Γιατι οντως δεν ξερω. 

~

Τριτη ειναι καλα;

Θα κατσω ανετα και ευκολα και θα της πω, θα της μιλησω. Μα αυτη τα ξερει ολα τα βλεπει και δε μου τα λεει γιατι οι ανθρωποι δεν αντεχουν την αληθεια. Οταν μερικες φορες μου δινει λιγο απο το φως, στεκομαι στο παραθυρο και κοιτω απο το μπαλκονι την αριστοτελους και τους χωρις κανενα νοημα ανθρωπους. Μετα μου λεει πως ειναι ενταξει. Υστερα θυμαμαι πως βιωνω εγω τους τοπους και τα ονοματα και τα προσωπα και τα χειλη και την εμμονη που με διακατεχει με τις εμμονες που επιμενουν. Κι ετσι εχω ενα θεμα με το μενω δεμενω.


~

Ειναι φορες που ειμαι να σκασω και χυνονται οι εγκεφαλικες μου εκρυσεις στις φλεβες και απολαμβανω την υπαρξη του ενσωματου ανθρωπου και βλεπω καθαρα τη συνδεση πνευματος και σωματος και ειναι μαγικο. Και ποναω, αλλα χαιρομαι που δε φαινεται. Τιποτα δε φαινεται που ειναι απο μεσα..

~

ΑΥτο το συναισθημα που νιωθουν τα παιδια την τελευταια μερα των διακοπων των χριστουγενων. 




Ενα συμπτωμα χρωμοσωμικης ανεπαρκειας ειναι να μην μπορεις να μιμηθεις τις κοινωνικες συμπεριφορες.

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Χιονια



Υπαρχει και θα υπαρχει αυτη η σκοτεινη πλευρα στα πραγματα που τα κανει να ειναι αργη κινηση ενος μοιραιου ατυχηματος.


Χιονια οπως αυτα που εχει η τιβι και χαλανε την εικονα.