Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

En voz baja

Έτσι, από σήμερα,
περνάω τις μέρες του μήνα που είμαι πιο όμορφη...

Με γενναιοδωρία
να σε έχω ξεπλύνει από πάνω μου
τόσες φορές και να απορώ
αδρανοποιημένη
γιατί να μην σε ερωτευτεί όποιος σε δει.


Να ζητάω λίγο χιόνι για τις φλεγμονές μου.

Να τρίβεις τον κόλπο μου
 κι εκείνος να καίγεται
και να τσούζει
όπως τσούζει το κρύο που δεν έχεις συνηθίσει.


Να καίγεται το μέσα μου κάθε φορά που κατεβάζω τον καπνό
και να ανεβαίνει
για να βγει
η ανάγκη μου
από τα μάτια
για να σε δει
να φεύγεις
ως συνήθως
τρέχοντας προς
τα σε λίγο
που
για λίγο
άφησες.


Και αναρωτιούνται αν
σε έχουν δει ποτέ να έρχεσαι τρέχοντας
μόνο και μόνο
για να φιλήσεις το στόμα
από κάτω τους
ή αν
αποσκοπώντας στην
μη ένταξη τους στα "σε λίγο",
έρχεσαι μονάχα περπατώντας προς τα εδώ.


Κι εγώ ύστερα καθαρή και μυρωδάτη από το μπάνιο μου
ξαπλώνω σε ένα κρεβάτι που με δέχεται όπως είμαι
σε ένα σπίτι που με χωράει όπως και αν βρίσκομαι(estar).

Αν ήμουν το σπίτι μου θα είχα θυμώσει μαζί μου για όλες εκείνες της φορές 
που το έχω προκαλέσει λέγοντας του πως δε με χωράει...


Busco la manera de escribir algo sin errores ni pena. 

Por lo menos tengo esta manera:
"Huele amor despues de hecho"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου