Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

pounds

Ειναι απιστευτα ολα αυτα. Τα μετραω σε λιβρες, κιλα ή ωρες και παλι δε μπορω να τα σηκωσω. Τα σηκωνω λιγο λιγο καθε μερα, και με χαρα τα μεταφερω στα συναισθηματικα μου εντερα. Εκει παιρνω τις θρεπτικες ουσιες και με αυτες ντυνω τα γυμνα μου ποδια, γυμνα καθως τα παπουτσια μου τα χω χαρισει στο παρελθον, σε καποιον αν δε με απατα η μνημη μου που ηθελε να μαθει πως ειναι να μπαινεις στα παπουτσια του αλλου κι εγω φιλοτιμηθηκα να του δειξω.


Κοιτω τα ματια που κοιτανε το πατωμα. Κι υστερα που κοιτανε διπλα απο το φλασ. Κι ειναι τα πιο λυπημενα ματια που εχω δει πανω μου. Ειναι απο τα συναισθηματα που πρεπει να αφεθεις και δε γινεται αλλιως. Οπως το καλοκαιρι που σε καιει ο ηλιος και μονο αν αφεθεις σε αυτο που συμβαινει μπορεις να το υπομεινεις. Κοιτω τα πιο λυπημενα ματια που εχω δει ποτε πανω μου και σαστιζω. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου