Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Οι συγκατοικοι


"(..)Έτσι έχουμε εγκλωβιστεί στο αχούρι μας, αγκιστρωμένες σε συγκεκριμένες θέσεις(καρέκλες και κρεβάτια), περιμένοντας να έρθει σύντομα η ώρα να φάμε ένα κανονικό γεύμα." (Παπαδημητρακοπουλος, 2009)

Ετσι ειναι μαλλον οι συγκατοικοι, η φιλια τους ειναι μαλλον σαν τη δικια μας που αυτες τις μερες συγκατοικουμε και διαβαζουμε σε καρεκλες και κρεβατια.

-w-                                        -w-                             --                    w-w                            ww                    w--                ww-




Διαλυομαι πανω σε βραχους και τα αφρισμενα νερα κουβαλουν το αιμα μου για να ερεθισει τους καρχαριες.


Μια ζωη πανω μια ζωη κατω, σιγα τη διαφορα.


Οταν ημουν πολυ μικρη χωρις να διαλεγω, εκανα τοποθετησεις προφανεις με φιλοσοφικη ανησυχια απο αυτη που δεν αφηνει σε ταξη να ειναι κανεις μεσα μου. Κανεις να μην ειναι μεσα πιο πολυ απο τη μοναξια των τοιχωματων της κατω δεξια κοιλιας που εχει προπτωση βαλβιδας και ειμαι αρρωστη και το 5% του μεγαλειου μου γυριζει πισω σαν το αιμα της και σαν το αιμα που θα τρωνε οι καρχαριες.


Ειχα πει λοιπον στον πατερα μου οταν ημουν 7, πως, συνειδητοποιω, ποσο μεγαλη σε διαρκεια ειναι η ζωη μου και ποσο γεματες με σκεψεις ειναι οι μερες μου και ποσο πυκνη ειναι η υπαρξη μου γιατι καθε στιγμη τη ζω εγω κι οχι καποιος αλλος και πως αρα για τον καθε ανθρωπο ετσι ειναι και αρα η υπαρξη που υπαρχει απο τους ζωντανους ειναι πολυ μεγαλη και πως αμα πεθαινει καποιος ειναι μια πολυ μεγαλη απωλεια, ειναι σα να εχω πεθανει εγω...


Αμα πεθανει καποιος ειναι πολυ μεγαλη απωλεια

Κι ενας να σωθει ειναι πολυ σημαντικο...

-"Ναι αλλα Δε λυνει το προβλημα"
-Για αυτον το λυνει...!


Ειναι το πιο σκληρο το να συνειδητοποιεις σε τι κοσμο εισαι...

Ειναι η δυση που κανει τα γυναικεια σωματα πεδιο μαχης. Κι ολοι πιο δυτικα και πιο δυτικα ειμαστε γιατι η γη ειναι σφαιρα, οταν τη γυρνας...






Ομως αυτοι που δεν καταλαβαινουν, ζουν σε βαρος των αλλων...
Καθε μοριο κατανοησης θα κανει τα ρουχα σου πιο βαρια,
Τα μορια που δε σηκωνεις εσυ εγω τα χω φυλαγμενα στα παπουτσια μου...

Θα φαω τον κοσμο να βρω ποιος φυλαει τα δικα μου βαρη για να τον απαλυνω και να απολογηθω επιτελους...

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

Today

I.
saw.
fingers.

I.
had.
this.
feeling-of dying.

I.
did.
use.
my imagination.

I.
did.
smell.
that what's on.
fingers.


I.
did.
see.
DNA on fingers.

The worst part is that i was thinking about fingers for the first time,
propably not the first.

I put the music on so as to escape my mind room.

Κυριακή, 10 Ιανουαρίου 2016

Δ. Π.

Πρεπει να διαβασω κι αντι γι αυτο καθαριζω...!
Κλασικοτητες...


Υπαρχει η φραση:
Σε διαβαζω που ειτε σημαινει σε ψυχολογω ειτε διαβαζω αυτα που γραφεις.
Υπαρχει η φραση:
Σε γραφω, αλλα σημαινει κατι αλλο...

Το 2012 ειχα γραψει ενα τραγουδι που ελεγε, "σε τραγουδαω" και ηταν αυτη η εννοια που ψαχνω σημερα αλλα χωρις τη μουσικη. Δηλαδη σε κανω τραγουδι.


Θελω να τον κανω κειμενο αυτον και τα λογια του ωστε να μπορω να παψω να τον θαυμαζω πια αφου αλλωστε δεν ειναι και για θαυμασμο λογο συγγενειας.


Το κεφαλι μου ολο μασουλαει το καρπουζι κι ολο φτηνει τα κουκουτσια.
Τι πιο ενδιαφερον απο το να θελεις να ξεδιψασεις...;


Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Κ. Α-Ρ.

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.


Από τη συλλογή Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα (2005)

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Ζο



Εγω στο μικροκοσμο μου.
Μαλλον το μισος το εχω δημιουργησει εγω. Δε γινεται αλλιως να τα πηγαινουμε τοσο καλα. Μαλλον τη ζηλεια την εβγαλα αναμεσα απο τα ποδια μου κι ετσι εχουμε το ιδιο αιμα και η καρδια μας χτυπα το ιδιο. Κι ετσι με καταστρεφουν τα ιδια μου τα παιδια...

Στην αγαπη εδωσα το ενα μου πλευρο κι ειναι ελευθερη η αγαπη απο μενα.

Ομως ποια μανα σκοτωνει τα παιδια της.