Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

hay algo que me tiene más que harta

Με χαμηλη φωνη διηγουμαι στους φιλους μου το παρελθον μου.
Με χαμηλα τα ματια σκεφτομαι το μελλον και κοιταζω τα παπουτσια μου.

Σε κρυο νερο βουτω το προσωπο για να συνελθω απο μενα.
Καμια δεν ειναι τελεια θα πρεπε να ξερεις.

Κλασσικα κι εγω αυτα που εχουν μαθει για τον πονο ακολουθω.
Φορω το πατελονι που δε μ αφηνει να αναπνευσω και δενει στο λαιμο μου.
Και απο κατω τα παπουτσια με τις προκες.

Ετσι σταυρωνομαι στα βηματα μου που ειναι αλλιωτικα.
Καθε βημα και σταυρωμενο και ελπιζω και καποτε απο την εκκλησια σταυρωμενο επισης.

Το καλο σ αυτες τις μερες ειναι οτι εχω βρει λιγη ελπιδα σ αυτον τον κοσμο.
Ειναι τα (πολυ) εξυπνα κεφαλια μαλλον που μου δινουν ελπιδα.
Ειναι το πολυ εξυπνο κεφαλι που με κανει να νιωθω πως ισως θα ξυπνησω μια μερα σε εναν αλλο κοσμο.
Κι ειναι κι οι συμβουλες απο μεγαλυτερους.

Σημερα μου ειπε, "δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι."
Φυγε οσο πιο νωρις μπορεις απο αυτο το λιμανι.
Μετα μιλησαμε για τα παλια, γιατι ξερεις κι εγω, δε φυτρωσα, και μετα μιλουσαμε.
Μα ποσο πολυ υπαρχει μια αγαπη περιεργη αναμεσα σε ατομα.

Δεν ξερω πως αλλα αυτο το μερος εχει εναν κυκλο με ομορφους ανθρωπους.
Πεταω τα φιλια μου στα σκουπιδια απο οσους θελουν απλα να με πηδηξουν.
Πρεπει να βρισκουμε ελπιδα ο ενας στην υπαρξη του αλλου.
Μονο ετσι πρεπει και αξιζει να ανοιγουν τα ποδια...


Μετα το χειμωνα ερχεται η ανοιξη.
Ποιος ξερει ισως μεχρι την ανοιξη να παψω να φοραω αυτα τα ρουχα και να μπορεσω να πηγαινω βολτες στον ηλιο και να αρχισω αυτην την εκπομπη μου στο ραδιοφωνο που τοσο θελω.

"Δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι. Φυγε απο κει."

Μετα το χειμωνα ερχεται παντα η ανοιξη. Υπομονη.

Τις επομενες ημερες θα γραψω μια αναρτηση για το ποσο θαυμαζω τα εξυπνα μυαλα που αναζητουν τις διαφορες στο πως γραφονται οι λεξεις. Και τα εξυπνα μυαλα που με κανουν να νιωθω μια συγκεκριμενη εγγρηγορση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου