Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Ποναω σε καθε ανασα που παιρνω σε βαρος τους κανοντας τιποτα.

Ξερω κατι που με ποναει πιο πολυ απο σενα.


Σημερα πηγα και πηρα ενα μπουκαλι αβανα για να στηριξω και την τοπικη οικονομια.

Πηρα και καλτσον και ταμπον και τι αλλο; να θυμηθω...

Οχι να μην περασει κανεις καλα.

Εκτος φυσικα απο εσας τους ηλιθιους που παντα περνατε.

Οχι να μην περασει κανεις μας καλα, αν εκεινοι ειναι εξω στο κρυο χωρις παπουτσια ή μελλον να μην κοιμηθει κανεις μας ησυχος απο δω και μπρος.

Να μην μπει καλα η νεα χρονια και η ζωη να σταματησει ή να συνεχιστει για ολους μαζι.


Ευχομαι να μην περασει κανεις μας καλα αποψε.
Ευχομαι να ημουν εκει να μοιρασω κανενα μπουφαν ή καμια κονσερβα χωρις φλουρι.


Αλλα ειμαι εδω η υποκριτρια, ειμαι εδω και θα βαλω τα τακουνια μου.

Αν ημουν ενα αψυχο μπουφαν θα ημουν πιο χρησιμη, εγω αυτο ξερω.

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

in vain

Αναρωτιέμαι, τι βρώμες παίζει να έχει ακούσει τώρα... Το ξέρω το τι συμβαίνει γιατί το βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω με ιδρώτές και κλάματα και λέω στον εαυτό μου πως δεν πειράζει καλύτερα γιατί έχω και μια εκπομπή να ετοιμάσω. Ώρες ώρες νιώθω να μην αντέχω άλλο. Κι ύστερα ρωτάω, για πόσο θα κρατήσει πια;

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

hay algo que me tiene más que harta

Με χαμηλη φωνη διηγουμαι στους φιλους μου το παρελθον μου.
Με χαμηλα τα ματια σκεφτομαι το μελλον και κοιταζω τα παπουτσια μου.

Σε κρυο νερο βουτω το προσωπο για να συνελθω απο μενα.
Καμια δεν ειναι τελεια θα πρεπε να ξερεις.

Κλασσικα κι εγω αυτα που εχουν μαθει για τον πονο ακολουθω.
Φορω το πατελονι που δε μ αφηνει να αναπνευσω και δενει στο λαιμο μου.
Και απο κατω τα παπουτσια με τις προκες.

Ετσι σταυρωνομαι στα βηματα μου που ειναι αλλιωτικα.
Καθε βημα και σταυρωμενο και ελπιζω και καποτε απο την εκκλησια σταυρωμενο επισης.

Το καλο σ αυτες τις μερες ειναι οτι εχω βρει λιγη ελπιδα σ αυτον τον κοσμο.
Ειναι τα (πολυ) εξυπνα κεφαλια μαλλον που μου δινουν ελπιδα.
Ειναι το πολυ εξυπνο κεφαλι που με κανει να νιωθω πως ισως θα ξυπνησω μια μερα σε εναν αλλο κοσμο.
Κι ειναι κι οι συμβουλες απο μεγαλυτερους.

Σημερα μου ειπε, "δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι."
Φυγε οσο πιο νωρις μπορεις απο αυτο το λιμανι.
Μετα μιλησαμε για τα παλια, γιατι ξερεις κι εγω, δε φυτρωσα, και μετα μιλουσαμε.
Μα ποσο πολυ υπαρχει μια αγαπη περιεργη αναμεσα σε ατομα.

Δεν ξερω πως αλλα αυτο το μερος εχει εναν κυκλο με ομορφους ανθρωπους.
Πεταω τα φιλια μου στα σκουπιδια απο οσους θελουν απλα να με πηδηξουν.
Πρεπει να βρισκουμε ελπιδα ο ενας στην υπαρξη του αλλου.
Μονο ετσι πρεπει και αξιζει να ανοιγουν τα ποδια...


Μετα το χειμωνα ερχεται η ανοιξη.
Ποιος ξερει ισως μεχρι την ανοιξη να παψω να φοραω αυτα τα ρουχα και να μπορεσω να πηγαινω βολτες στον ηλιο και να αρχισω αυτην την εκπομπη μου στο ραδιοφωνο που τοσο θελω.

"Δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι. Φυγε απο κει."

Μετα το χειμωνα ερχεται παντα η ανοιξη. Υπομονη.

Τις επομενες ημερες θα γραψω μια αναρτηση για το ποσο θαυμαζω τα εξυπνα μυαλα που αναζητουν τις διαφορες στο πως γραφονται οι λεξεις. Και τα εξυπνα μυαλα που με κανουν να νιωθω μια συγκεκριμενη εγγρηγορση.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

rooms to let

Η μιμηση ωστοσο θα μπορουσε...


Για αρχη




Τι ωραιος τιτλος. Οταν το ειχα πρωτοσκεφτει ειχα χαρει με τον εαυτο μου.

Rooms to let ειναι αυτο που γραφουν τα ξενοδοχεια το καλοκαιρι για να δηλωσουν τη διαθεσιμοτητα τους σε χωρο, σε δωματια και σε θεληση για επισκεπτες.

Ετσι λοιπον.

Παντα ηθελα κι αλλο, κι αλλους ανθρωπους κι αλλες σκεψεις, εντασεις. Παντα ενιωθα οτι εχω. (Εχουμε μα δεν πουλαμε) Παντα οτι μαθαινα ηθελα με χαρα παιδιου να το μαθω και σε αλλους, κι οτι με ενθουσιαζε γιατι ηταν ομορφο λογω περιεχομενου ηθελα να ενθουσιασει και τους αλλους. Ηθελα να μοιραστω τη χαρα μου με ολους, οχι σαν το ψωμι που διαιρείται, εγω τον πολλαπλασιασμο ηθελα.


Οπως επισης ενιωθα τοσο δυνατη ωστε να ειμαι διαθεσιμη να προσλαμβανω τις τριβες και σε καθε μου συνδυασμο ο αλλος να την περναει σαν σε σουιτα ξενοδοχειου που εχει ηδη σεντονια αρα δεν κοιμασαι οπως στρωνεις.



Rooms to let γιατι αντεχα τα παντα και λατρευα τον εαυτο μου για την πισινα που ειχε στον τελευταιο οροφο και δροσιζομουν.




Rooms to let γιατι παντα μπορουσα κι αλλα να δωσω.

Rooms to let γιατι οταν φροντιζα να με μαθαινει καποιος τον εριχνα ξανα στο σκοταδι για να προσπαθει και να παιζουμε.

Rooms to let γιατι το αδειο δωματιο που ειχα κρατησει για σενα δε με πειραζε που ηταν αδειο ωστε να κλεισω την επιχειρηση.

Γιατι ημουν ενα ξενοδοχειο με συγκεκριμενες ανεσεις για συγκεκριμενα γουστα.

Γιατι ανθρωποι ερχονταν και εφευγαν αλλα παντα επαιρναν την καρτα απο τη ρεσεψιον με το τηλεφωνο.

Rooms to let γιατι στεγασα τρελες φαντασιωσεις και απιστευτα θελω στο ξενοδοχειο που εχω στο κεφαλι μου. Παντα περιμενοντας εσενα να διαλεξεις τη δικη μου ταμπελα αναμεσα στις αλλες.

Rooms to let γιατι ενίοτε ενιωθα αρκετα παρατημενη.

Γιατι ηταν ευκολο να μπεις και να βρεθεις στα ομορφα σαλονια κι ας πατουσες με τις λασπες. Και δεν πειραζε οταν εφευγες θα καθαριζα.

Rooms to let γιατι ο καθε πονος μου εμεινε σε ενα απο αυτα τα δωματια που δεν εμειναν ανθρωποι.

Για τις ημερομηνιες με τα πρωτα φιλια που εχουν επετειο στον πινακα ανακοινωσεων.

Rooms to let για ολα αυτα τα υπεροχα που ειχα σταματησει να ειμαι στη χειμερια ναρκη μου.


Rooms to let για τα χαζα ζωδια και τη φυση του διδυμου και του σκορπιου


Για την εκδικηση που εχει νοημα να λες οτι θα παρεις στις αρχες του τελους κι υστερα δεν παιρνεις ποτε γιατι βαριεσαι να ασχοληθεις και δεν αξιζει κιολας.

Ολα εκεινα που εχω υπαρξει και κοιτω και χαμογελω...

Πλεον λοιπον δε θα γραφω πια εδω μονο αν μου ρχεται κατι απ'ολα εκεινα.


Καταλαβαινεις κανω ανακαινιση και θα στεγαζομαι αλλου προσωρινα μεχρι να κανω ανακαινιση κι εκει. Και φυσικα μετα την ανακαινιση χαριζω καθε μερος με πολλη αγαπη, μενουν ολα στη σιωπη και τη μνημη. Οπως εκανα με το "ενω", απλα ηρθε μια στιγμη που ας πουμε το ξεπερασα, τωρα θα ξεπερασω το ερωτευσιμο θλιμενο "ρουμςτουλετ" και θα διαβαζω αραια και που αυτα που εγραφα για να δω τι περασα τοτε και τοτε και τοτε. Πλεον αλλωστε δεν ειμαι τοσο δοτικη για να γραφω εδω. Πλεον δεν ξερω αν μπορω να συγχωρω τους ανθρωπους, για το οτι ειναι σεξιστες ας πουμε. Πλεον δεν εχω αλλα δωματια νομιζω, ισως μονο λιγα για εσας που ειστε απο τον τοπο μου και εχουμε τις ιδιες αξιες, να σκεφτεις οτι κι εγω κοιμαμαι σε μια καρεκλα οπως μπαινεις εκτος απο οταν με καλει να κοιμαμαι στο δικο της και δεχομαι και μου μιλαει για τη θρεπτικη αξια που εχουν τα καροτα και μου θυμιζει ποσο ομορφη με βλεπει κι εγω την πιστευω γιατι την αγαπω και ειμαστε φιλες απο χρονια και στους εφιαλτες μου μου δινει το νερο που εχει κι εκεινη στο κομοδίνο.




Στο σπιτι του ο καθενας οριζει το σκοταδι.






Πολλα πραγματα πρεπει να λεγονται αναμεσα στους πλανητες σε ενα καθεστως έκλειψης αλλα αυτο μοναχα για να ξεμουδιαζουν οι λεξεις τους αλλιως γιατι να το θελουν.


Η λυπη δεν ειναι ποτε ικανοποιητικος λογος να παψεις να εισαι δοτικος ανθρωπος...

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

This exchange seems fare.



A part of my lung is gone forever.



Hate is (a) baggage.




I would never wish to anyone to be under my skin.


let alone my lung...







to whom it may concern,
U R suposed to get the song out of this post I guess

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Quotes

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω
Να ζούμε αιώνιους χειμώνες και στιγμιαία καλοκαίρια είναι άδικο.
Είν' άδικο να σ' αγαπώ κα να μη σ' έχω. 
 Μιλούν εκείνοι κι εγώ ακούω τη φωνή σου
μα είναι άδικο να βγαίνει από άδεια στόματα
από ανθρώπους άσχημους είναι άδικο.

 Ξυπνώ και ένα κίτρινο φως εισβάλλει στο δωμάτιο
μα είναι άδικο να φωτίζει δυνατά
να λάμπει περισσότερο από σένα είναι άδικο.

 Αφουγκράζομαι τα κύματα και σε νιώθω άγαρμπα να σκας σε κάποια παραλία μακριά
μα είναι άδικο να σε αγγίζει η θάλασσα
να σ' ακουμπάνε τα νερά είναι άδικο.

 Κάνω να σηκωθώ να 'ρθω και βλέπω πρόσωπα ομορφότερο από ετούτο
μα είναι κρίμα να φοβάμαι τρίτων τις σκιές
να τρέμω τους περαστικούς είν' αμαρτία, δε νομίζεις;

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω.
Να σ' αγαπώ κι άλλοι να σ' έχουν είναι άδικο.




http://prettybethamphetamine.blogspot.gr/2012/02/quotes.html?showComment=1329864870802 

Inside

It's just like you have to deal with two boxes. The one contains the paradise itself while the other one the turbulent sea. The first question is about weather you are supposed to mix these two and create a wider and a brand new 'floody' scenery.

Well I couldn't enter neither the fisrt nor the second box when i was under the effect of drugs. And as a consequence of my absence things got worse.

I don't know why i so desperately try to keep a dicrete distance between these two places. I want the paradise to be pure and the sea to be unbearable.



I have to stay clean.



 vinyl