Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ολα τα νερα του πλανητη.

Ολα τα νερα του πλανητη, ξεκινουν απο το κεφαλι και καταληγουν στα γονατα μου.

Νιωθω την εντολη απο τον εγκεφαλο να κυλαει στο σωμα μου σαν ενα κρυο κυμα. Νιωθω ολη την κλιμακωση του σφιγμου της καρδιας μου. Νιωθω ολη την εγγρηγορση που μου συμβαινει.


Απολαμβανω αυτο τον οργασμο που βιωνει το σωμα μου και βλεπω τα μελη μου να τσακωνονται για το ποιο θα παρει πιο πολυ απο τα νερα. Βιωνω το θυμο τη θλιψη την εσωτερικη διχωτομηση το μισος την απορία τον πονο που εχει την αισθηση κομπου στο λαιμο που τυλιγεται γυρω απο τους μηρους μου αναγωγικα οπως και τον ερωτα αυτον καθ'αυτον.

Ετσι σε πληθωρα και υπερβολη. Το περιεργο ειναι η συνειδητοποιηση αυτης της καταστασης. Οπως επισης και η σωματικοτητα της. Νιωθω την οργη να κυλαει στο αιμα μου και να ξεκιναει απο πισω απο τα αυτια και το μετωπο. Η παρομοιωση ειναι ο οργασμος αλλα και η αισθηση που εχεις οταν σου κανουν εμβολιο που νιωθεις το κρυο φαρμακο να απλωνεται στο μπρατσο σου μεχρι ομοιοστατικα να εξισορροπηθεί η θερμοκρασια του.


Ολα τα νερα του πλανητη εχουν κυλησει στις φλεβες μου και παλι δε μου φτανουν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου