Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

το σκοινί κι ο καπετανιος μου και η φιλια μας.

Τωρα που το ζει απο τη δικη μου πλευρα και απο κοντα καταλαβε.

Καταλαβε ποσο με ενδιαφερει.
Τα λαθη μπορει να τα δει και ενας τριτος, τα δικα μου λαθη και ενας τεταρτος μαλλον.
Ποσο ποναω και ποσο πολλα πραγματα νιωθω.

Ειδε και εζησε το θανατο μου. Πηγε στην κηδεια μου και μιλησε καποιες ωρες με το μνημα μου. Υστερα εγω ξαναγυρισα, οντας ακομα πιο νεκρη, και παλι με θρηνησε σαν πεθαμενη. 

Ομως το πιο σημαντικο, στην πιο μοναχικη στιγμη υπαρξης, 
το θανατο, 
εκεινη ηταν εκει. 
Ειδε ολα τα σταδια.

~

Τωρα ζαρωνω σαν αδειο κουτακι μπυρας και καθομαι στον καναπε της. 
Βλεπουμε τηλεοραση και 
αναρωτιομαστε πως γιναμε ετσι.

Κραταω αυτα που μου ειπε και την υπαρξη ανθρωπων σαν αυτους που ημουν σημερα. 
Κραταω αυτο.



Τωρα βρισκομαι παλι στο γλυκο σπιτι μου που τοσο αβασταχτο μου χει γινει. Ειναι ωρες που δε με χωραει ο τοπος ακομα κι εδω μεσα, κι ουτε το παπλωμα δε με προφυλαζει. Κλειστοφοβικα τα μπατζουρια ειναι κατεβασμενα κι εγω εχω υπερενταση και δε μπορω να κοιμηθω. Αναπνεω αργα και προσπαθω να αδειασω το μυαλο μου. Μου ειναι αδυνατο. Ενα αλογο δε μπορει να κλοτσήσει τον εαυτο του καθως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου