Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

MALM

Βγαζω την κουτα μου απο τα ΙΚΕΑ και την αφηνω εξω απο τα σκουπιδια μπας και την παρει κανενας αστεγος που τη χρειαζεται....


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Ο ενας δίδυμος κι ο αλλος.



Αν δε μισεις σε κατι τοτε κατι δεν ειναι αληθινο απ'ολα...


(...)


Οσο για εκεινο το μαυρο ελεκτρικ, οτι και να πω ειναι λιγο, ειναι απο τα πιο γνησια χρωματα που εχω δει για να βαφει κανεις τον τοιχο του σπιτιου του. Θα θελα να το χω μεσα στο σπιτι αλλα θα με διωξει η ιδιοκτήτρια. Ωστοσο με χαλαρωνει και με παιρνει μακρια απο την αρρωστια. Δεν αγορασα ποτε ομως ουτε ενα μικρο κουβαδακι για το σπιτι.

Πώς

Πως;

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ολα τα νερα του πλανητη.

Ολα τα νερα του πλανητη, ξεκινουν απο το κεφαλι και καταληγουν στα γονατα μου.

Νιωθω την εντολη απο τον εγκεφαλο να κυλαει στο σωμα μου σαν ενα κρυο κυμα. Νιωθω ολη την κλιμακωση του σφιγμου της καρδιας μου. Νιωθω ολη την εγγρηγορση που μου συμβαινει.


Απολαμβανω αυτο τον οργασμο που βιωνει το σωμα μου και βλεπω τα μελη μου να τσακωνονται για το ποιο θα παρει πιο πολυ απο τα νερα. Βιωνω το θυμο τη θλιψη την εσωτερικη διχωτομηση το μισος την απορία τον πονο που εχει την αισθηση κομπου στο λαιμο που τυλιγεται γυρω απο τους μηρους μου αναγωγικα οπως και τον ερωτα αυτον καθ'αυτον.

Ετσι σε πληθωρα και υπερβολη. Το περιεργο ειναι η συνειδητοποιηση αυτης της καταστασης. Οπως επισης και η σωματικοτητα της. Νιωθω την οργη να κυλαει στο αιμα μου και να ξεκιναει απο πισω απο τα αυτια και το μετωπο. Η παρομοιωση ειναι ο οργασμος αλλα και η αισθηση που εχεις οταν σου κανουν εμβολιο που νιωθεις το κρυο φαρμακο να απλωνεται στο μπρατσο σου μεχρι ομοιοστατικα να εξισορροπηθεί η θερμοκρασια του.


Ολα τα νερα του πλανητη εχουν κυλησει στις φλεβες μου και παλι δε μου φτανουν...

το σκοινί κι ο καπετανιος μου και η φιλια μας.

Τωρα που το ζει απο τη δικη μου πλευρα και απο κοντα καταλαβε.

Καταλαβε ποσο με ενδιαφερει.
Τα λαθη μπορει να τα δει και ενας τριτος, τα δικα μου λαθη και ενας τεταρτος μαλλον.
Ποσο ποναω και ποσο πολλα πραγματα νιωθω.

Ειδε και εζησε το θανατο μου. Πηγε στην κηδεια μου και μιλησε καποιες ωρες με το μνημα μου. Υστερα εγω ξαναγυρισα, οντας ακομα πιο νεκρη, και παλι με θρηνησε σαν πεθαμενη. 

Ομως το πιο σημαντικο, στην πιο μοναχικη στιγμη υπαρξης, 
το θανατο, 
εκεινη ηταν εκει. 
Ειδε ολα τα σταδια.

~

Τωρα ζαρωνω σαν αδειο κουτακι μπυρας και καθομαι στον καναπε της. 
Βλεπουμε τηλεοραση και 
αναρωτιομαστε πως γιναμε ετσι.

Κραταω αυτα που μου ειπε και την υπαρξη ανθρωπων σαν αυτους που ημουν σημερα. 
Κραταω αυτο.



Τωρα βρισκομαι παλι στο γλυκο σπιτι μου που τοσο αβασταχτο μου χει γινει. Ειναι ωρες που δε με χωραει ο τοπος ακομα κι εδω μεσα, κι ουτε το παπλωμα δε με προφυλαζει. Κλειστοφοβικα τα μπατζουρια ειναι κατεβασμενα κι εγω εχω υπερενταση και δε μπορω να κοιμηθω. Αναπνεω αργα και προσπαθω να αδειασω το μυαλο μου. Μου ειναι αδυνατο. Ενα αλογο δε μπορει να κλοτσήσει τον εαυτο του καθως.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

la tierra desierta

Να ζησει η ερημη γη.
Να πεθανει το ζωντανο χωμα...

Να μη γεννηθουν αλλα πουλια
κι ολα τα ασπρα αλογα να βγαλουν μεχρι τους πρωτους δυο μηνες.

Το νερο να ποτισει τα φυτα και να στερεψει.
Εκεινα να σαπισουν κι ο αερας να βρωμισει επιτελους.

Κι ο ηλιος, να πεθανει! Αυτος φταιει! Εκεινος!
Αυτος δινει στην οραση τροφη! Κι η οραση με τη σειρα της τα βιαζει ολα τα αλλα. Αφου ειναι η πιο προσβασιμη απο τις αισθησεις κανει τις αλλες ως αμεση συνεπεια να ατροφουν. Ετσι ο πολυς ο κοσμος ειναι φτιαγμενος για εναν εικονικο κοσμο- ανθρωποι κι εγκαταστασεις, αξιολογικα κριτιρια και αισθηματα.

Σιχαινομαι που βιαζομαι και αναγκαζμαι να προσαρμοζομαι σε κατι αλλο απο αυτο που θελω. Εγω δε θελω να ζω με τα ματια. Μα αμα "ολοι" ζουν με τα ματια να ζω εγω με τη μυτη θα με κανει απο απροσαρμοστη μεχρι τρελη. Ασε που για να βρω μυρωδιες εδω περα θα πρεπει να φαω τον κοσμο κι η ευτυχια μου θα ειναι δυσευρετη κι απιθανο να συμβει, οταν κανεις δεν ενδιαφερεται για το πως μυριζει αλλα ενδιαφερεται για το πως φαινεται αυτος κι η τεχνη η υπαρχουσα.

Ετσι που ειναι τα πραγματα λοιπον θα πρεπει

Να πεθανουν τα λουλουδια να μην ελπιζω σε μυρωδιες
να πεθανουν οι φραουλες να μην ελπιζω σε καλοκαιρια
να πεθανουν οι αφρατες πετσετες να μην ελπιζω σε χαδια
να πεθανουν τα αγαπημενα μας φαγητα να μην ελπιζω στη λαχταρα
να πεθανει ο υπεροχος καφες να μην ελπιζω στα ομορφα πρωινα ξυπνηματα
να πεθανουν τα δερματα να μην ελπιζω στη γευση και τελος
να πεθανω να μην ελπιζω στην υπαρξη του ερωτα και της ανυπερασπιστης μυρωδιας του/ που γεμιζει ολο σου το ειναι και καθεται στα πνευμονια σου και ερεθιζει το μυαλο και τους αγκώνες και τα γονατα και που λυγιζει τις αντιστασεις και που δε χορταινεται με τιποτα και που σε ζαλιζει ωστε να σου ειναι αδυνατο να ικανοποιηθεις απο τη θυμηση της μοναχα.

Αυτης της μυρωδιας που σε φερνει παντα στη φωλια της αλεπους...


Γνωρισα εναν ανθρωπο που ζουσε με τη μυτη χτες. Ηταν κι εκεινος σε περιεργη κατασταση. Δεν ηξερα τι να του πω. Με προλαβε, "αναγκαστικά ετσι"...

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Βιβλιο ελληνικος και πρωτα ενα αβγο για μωρα.

Άγγελος Άννας Σικελιανός
Άννα Άγγελου Σικελιανού


"Με σηκωνε εκει που ηταν. Ηταν τοσο μεγαλη ευτυχια ν'ακουω τον κοσμο να μιλει για το εργο του Αγγελου, κι ο Αγγελος «Μα δεν υπαρχει τιποτα αλλο απο Σενα, Αννα»."

"Ξερεις οταν εχεις ζησει τον Παραδεισο ειναι δυσκολο να συνηθισεις διαφορετικα. Δε σημαινει οτι αφου γεφτεις τον καρπο απο τον Παραδεισο δε θελεις αλλο πια. Αλλα επιμενεις απ'αυτον τον καρπο να ξαναφας. Θυμαμαι την πρωτη βραδια που ΄΄εφυγε΄΄ ο Αγγελος κι εμεινα μονη. Σαν ενεργουμενο πηγα στο μπανιο να πλυνω τα δοντια μου. Οταν πηρα τη βουρτσα ενοιωσα σαν να χασα τον Αγγελο εκεινη την ωρα. Εγω ζουσα, εκανα μια πραξη ζωης. Το καλο θα ηταν να ζουνε οι ανθρωποι μαζι και να φευγουνε μαζι. Αυτον τον κυκλο ομως δεν τον οριζουμε."


Άννα Άγγελου Σικελιανου
Φεβρουαριος 1988

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Conversa...

Προφανως και δε γινεται... Κανενα απο τα μεγαλεπιβολα σχεδια μου δε γινεται.

Μυριζω πρωτα,
υστερα βλεπω
αρκετα κοντα στο βλεπω ερχεται το "ακουω"
και αμεσως μετα το "αγγιζω".


Νιωθω τη μυρωδια και τη γευση
Σκεφτομαι την οψη
Αναλυω το ακουσμα, την αρθρωση, καταπινεις το σαλιο σου.
Υστερα μονο ταιζω τα χερια μου.


Ιδρωνουν τα μαλλια σου. Τι αισθηση κι εκεινη. Αυτο σκεφτομουν σημερα.




Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Sangue azul

Ηταν αδερφια κι ετσι δε μπορουσαν...ολοι για καποιο λογο δε θα μπορουμε τελικα.


Τα πορτογαλικα, εχουν μια συγκεκριμενη χροια στα αυτια μου. Τα διφθογγα συμφωνα που εχουν πιο πολυ κρατουν την προσοχη και τη μνημη μου. Αν και φανταζομαι ισως στη βραζιλια να τα μιλουν αλλιως.

Ειναι ωραιο να βλεπεις ταινιες απο μακρια, η συγκεκριμενη θα επρεπε να φαινεται πιοτερο το απο ποσο μακρια ειναι οντως, αλλα ενταξει.

Θα κανω το μυαλο μου ταινιοθηκη και θα βαλω ενα χαρτη στο σπιτι μου.
Θα μπουμε με τη Στελλα σ ενα αεροπλανο για 22 ωρες και θα ενώσω ολα τα μερη που θελω να παω με σκοινακι.

Πιατα και ποτηρια, σπασμενα, παντου...

Σημερα επινα καφε. Εναν καφε διαφορετικο, γαλλικο βεβαια, αλλα μαλλον αλλη ποικιλια πιο σπανια. Υστερα επεσε η κουπα μου και εσπασε, κατα λαθος φυσικα. Παραδοξως εσπασε σε 2-3 κομματια. Την κολλησε ο πατερουλης μου και ενταξει φαινεται λιγο αλλα θα συνεχισω να τη χρησιμοποιω καθως την αγαπω...


Θυμηθηκα υστερα εκεινη τη μερα που ειχε ερθει ο Αγιος Βασιλης σπιτι και η μαμα του εβγαλε τα καλα σερβιτσια. Ηπια λοιπον ice tea σε ενα κρυσταλινο ποτηρι! Απο παιδικη αφελεια και λαθος εριξα το ποτηρι απο το τραπεζι και το κρυσταλο σκορπισε σε ολο το πατωμα. Δε μπορεσε ο μπαμπας να το φτιαξει τοτε.


Και πρεπει να γραψω εναν στιχο πιο κατάλληλο απο το "σα φωτια με καταστρεφεις"...

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Γαλλικος καφες



Φαινομενικό
"Αξεσπασματικο"
Πεντατονικο
Πνιγμένο
Καταπιεσμένο
Με την αισθηση οτι η μουσικη ιδεα δεμένη απο το λιθαργο της νωχελικά δεν εκανε τον κυκλο της. Οσες φορες και να το ακουσω θα νιωθω το ανικανοποιητο. Σαν να ηθελε κι αλλα να πει κι αλλα να μου δωσει κι αλλο να με κανει να το αγαπησω.

Ετσι με μουδιαζει και με αφηνει να συμμαζευω το μπουρδελο που εχω για σπιτι και μυαλο.


Σ αγαπω.