Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Mais moi, j'aimerais que nous partions...

Τον βλεπω καθε βραδυ στον υπνο μου. Ειτε ειναι μεθυσμενος ειτε οχι. Φοραει τα κλασσικα του ρουχα μονο που πλεον του ειναι σκισμενα. Πλεον ο καημενος δε μπορει να σταθει και να περασει το δρομο. Τον εχουν χτυπησει διαδοχικα 3 αυτοκινητα στο προσφατο παρελθον. Εχει και μια ουλη στο προσωπο απο ενα ατυχημα παιδικης ηλικιας. Γενικα ο καημενος ειναι χαλια. Προσπαθει ομως να διανυσει τις αποστασεις του.

Εγω το μονο που εχω να του συστησω να κανει ειναι ξεκουραση. Πραγματικα εχω στερεψει απο ιδεες. Αυτος ομως εκει. Μεθαει και πηγαινει στην παραλιακη, κατουραει το αγαλμα κανοντας τον εαυτο του ρεζιλι κι υστερα σκουντουφλαει και πεφτει και σκοτωνεται. Κι εγω του λεω να προσεχει μη χτυπησει στα δοντια κι αυτος μου λεει πως δεν εχει τιποτα μεσα του να σπαει. Μετα βαζει φωτια στα ρουχα του και καιγεται μπροστα μου. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου