Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Καμμια δικαιολογια για τους μελλοθανατους αφου...

Ξερω γιατι εμαθα να πλεκω καλαθια και με κοπο να υφαινω την ψαθα.
Με υπομονη και σπαγκο πιανει ο διαολος δυο μυγες.
Περνουσανε τα απογευματα κι εμεις τρωγαμε παγωτο και βουτουσαμε τα ποδια μας στην αμμο και στα κυμματα. Κι επεφταν τα μαλλια σου πανω μου και συ γελουσες και επαιζες. Υστερα εγω εριχνα ατσαλα τα παπουτσια μας στο νερο κι εσυ γκρινιαζες κι εγω σου παιρνα αλλα για δωρο καποιες μερες μετα. Και με το παιχνιδι εφτανε η δυση του ηλιου κι ενω ειμαστε ενηλικες νιωθαμε σαν παιδια. Μου ζητουσες κουταβι να σου γεννησω, γυαλια ηλιου και ορασεως, κι αλλες βολτες, καφε απο την αγαπημενη σου ποικιλια, αγκαλιες, χαδια, ερωτα.

Κι ειναι αστειο οταν κοιταω τις φωτογραφιες απο το γαμο μας, δεν πιστεψα ποτε στ'αληθεια εκεινο το ναι που ειχες πει οταν σου εκανα την προταση.


Το δερμα σου,
χνουδοτο σαν ροδακινο.

Η μυρωδια σου,
εριστικη χωρις παρομοιωση.


Ξερεις οταν ο θυμως με λουζει μεχρι και τα γονατα.
Θυμαμαι να φωναζεις το ονομα μου και να γρατζουνας την πλατη μου, κι υστερα ολα αυτα που ειχες πει κι εχω γραψει μελλον απο κεινα... Κι ετσι ηρεμω και κοιμαμαι με τη σκεψη σου, μεχρι να με ξυπνησουν οι εφιαλτες.


Μα ολα μοιαζουν στο σκοταδι....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου