Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Τα σταδια

Ας πουμε οτι αυτο που νιωθω ειναι ενας ανθρωπος.

Αυτος ο ανθρωπος περπαταει. Οταν περναει εξω απο ενα συγκεκριμενο μερος τοτε σιγουρα μετα θα παει κατευθειαν για ουζο. Θα πιει και θα γινει χαλια. Υστερα θα ξεχαστει καθως θα εχει να ασχολειται με την αναρρωση του. Μετα ομως παλι στο δρομο του θα συναντησει καποιο αλλο μερος επισης γνωστο, και θα περασει απο δρομους επισης γνωστους, τοσο γνωστους οσο νιωθω να μου ειναι αυτος ο θυμος που ζει και πεθαινει για την πικρα μου. Μετα απο αυτο το δευτερο συγκεκριμενο μερος, η πορεια ειναι προδιαγεγραμμενη. Ωστοσο μονο οι φιλοι μου ξερουν την πληρη διαδρομη. Ενω κι εγω κι ο ανθρωπος αυτος αγνοουμε το αν μετα θα εχουμε την ιδια διαθεση για περπατημα και βολτα στην πολη.

"Εγω κανω το γυρο του κοσμου στο μυαλο μου κι εσυ μου κοβεις το κεφαλι."

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου