Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Αχ εχω χαρει με σας. εχω χαρει με το (e) και το (i).

 “If you're losing your soul and you know it,
then you've still got a soul left to lose”


Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό,
έχει προσωπικό ενδιαφέρον
να διατηρήσει τον εχθρό ζωντανό.


είμαι το μνημείο σου
κι όταν με βλέπω
σε θυμάμαι.


Αχ τα μυαλα των ανθρωπων. Αχ αυτα τα στραβα τα κεφαλια με τη διττη τους φυση. Αχ εσεις οι δυο που πατε χερι χερι. Σας αγαπω και με εχετε στιγματισει. Μα τι ανθρωποι ειστε τελικα;

Εσυ, αχ εσυ... Εσυ εισαι υπεροχη, μαλλον φταιει που δε μυριζεις ακομα κι οταν θελεις. Παω στοιχημα ωστοσο πως με τη φαντασια σου θα καλυπτεις αυτη την αδυναμια σου. Θυμαμαι, πως περνουσαμε διπλα απο τα σκουπιδια και το ενα μετα το αλλο τα εκανες επιπλα για το σπιτι στο οποιο ποτε δε μειναμε τελικα, αλλα αυτο που σημειωνω ειναι πως η αδυναμια σου να μυρισεις τη βρωμια τους σε εκανε να τους δινεις μια ολοτελα και αναπαντεχα μεχρι πρότινος χαμενη δευτερη ευκαιρια. Οπως επισης εβλεπες τον κοσμο μεσα απο ενα φιλτρο του καφε. Οπως οταν πινεις καφε που νιωθεις ολη την ίριδα(τα χρωματα της ιριδας) της γουλιας σε συναισθηματα και αισθητηριακες διεγερσεις. Ετσι κι εσυ, με την πυκνωτητα του νου σου διαβαζες τον κοσμο γυρω σου... Ποσο σε φανταζομαι, ποσο σε ανακαλω και θυμαμαι, ποσο εισαι μεχρι σημερα ετσι υπερτατη;....


Οσο για σενα, (last but not least) πεθαινω. Το μυαλο σου. Το κεφαλι σου. Οι αριθμοι σου. Τα γραμματα σου στα γραμματα που μου εστελνες με ή χωρις ταχυδρομιο. Η πρωτευουσα που δε σε χωραει, ο τοπος που δε σε βανει σαν οργιαζεις και τα ποδια σου που δε μπορουν να προφτασουν το μυαλο σου σαν εκεινο τρεχει. Μα τι ανθρωπος εισαι τελικα; Η δειλια σου που τοσο τη θαυμαζω και την ακολουθω. Η αρθρωση σου η οδοντικη που τοσο με εκανε να λιωνω με το χαμογελο σου μαζι. Τα πρασινα ολσταρ. Το 99 και το 100 σου. Η πικρα μου να σου μοιασω. Η ντροπη μου να το παραδεχομαι μετα απο χρονια. Η θεληση μου να εχουμε δεσμο αιματος για να μας αναγκαζουν τα σκοινια να ειμαστε δεμενες. Η σαιτα που εχεις για μυαλο. Τα μαθηματικα σου και η γεωμετρια μου γι αυτα.


Η φωτια με το νερο απο τη μια κι ο αερας απο την αλλη. Ολη μου η αγαπη κι ολος μου ο θαυμασμος περιγραφεται απο τις περιγραφες μου για σας που η ντροπη μου με κανει να σταματω.

Δεν ειναι κακο που δεν ειμαστε πια στην πλατεια νικαιας. Δεν ειναι κακο που θα πειτε οτι υπερβαλω, σκεφτειτε οτι το εγραψα παιδι το κειμενο, κι ολα αυτα γινονται για να περιγραψω το τι μπορει να υπαρχει μεσα στους ανθρωπους, αλλα και για την απιστευτη ομορφια που μπορει να δει ενας ανθρωπος που θαυμαζει.


Η απιστευτη ομορφια που βλεπουν
οσοι θαυμαζουν ζωγραφιζουν και σε ξερουν....
Την απιστευτη φωτια  αναβουν
κατι βραδια στην αθηνα που φωναζουν.


Θαυμαζω το μυαλο σου εδω και χρονια. Και θυμαμαι το τσιγαρο που ηπιαμε και τη συναυλια που εδωσα μετα.





Αυτα. Να βγαλω απο μεσα μου κι εγω την πολλη αγαπη που φυλαω για το ανθρωπινο ειδος.







Αχ, οι ανθρωποι ειναι ερωτας..... Οι ανθωποι.... Μπραβο...

1 σχόλιο:

  1. Όμορφη η ειλικρίνεια σου :)
    και η αυθαίρετη χρήση της λέξης από έψιλον!

    ΑπάντησηΔιαγραφή