Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Σολαρω

Ειμαι μονη στο σπιτι και βρεχει εδω στη Θεσσαλονικη. Και αστραφτει και βροντα. Και ειμαι μονη μου. Ειμαι μονη μου και σε λιγο θα κοιμηθω. Και οντας μονη μου νιωθω αλλιως.

Και βλεπω μια σειρα και πεθαινω.

"- Τι σκεφτεσαι;
- δεν υπαρχει πιο αδιακριτη ερωτηση απο αυτο. Εσυ;
-Την αληθεια; Βραδινο μπανιο..."


Πλακα εχει αυτη η δυναμη που σε κανει παραγωγικη. Δεν υπαρχει κανεις αλλος. Εσυ κι ο μικροκοσμος σου.

Ειχα καιρο να ειμαι μονη μου. Ετσι γραφω τραγουδια.

Μου λειπεις.

Ερχεται μια στιγμη που ρωτας τον εαυτο σου αν θα αφεθεις ή οχι στο εκαστοτε συναισθημα.
Εγω ειμαι μονη και γι αποψε αποφασιζω.


Καποτε ημουν ο ανθρωπος που μπορουσα να σε κανω να αφεθεις χωρις να το καταλαβεις..

Βρεχει και ειμαι μονη μου. Δεν ξερω αν ειναι κριμα που ειμαι μονη μου ωστοσο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου