Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Αναποφευκτα μπλε...

Πριν να σε δω τ' αρωμα σου μυριζω... Παιζει ξανα, τις μουσικες σε CD που εχεις βαλει... Μ αυτο το βλεμμα που ειναι για μενα αναβεις τσιγαρο και παλι...

Ηλεκτρικα βραδια στο μπαρ που φαντασιωνομαι με τα ενδεχομενα να βρισκονται στα ποτηρια και στα τσιγαρα ολων.


Καρελια αρωματικος.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Στο διλημμα του ποιητη απαντω, κανεις.

Κατι εχει παθει η ορθογραφια μου.

Τα τελευταια 5 χρονια ζω στην Αθηνα, σ ενα διαμερισμα με ξυλινα πατωματα κι ενα χαρακτηριστικο υπεροχο παραθυρο που κανει τον ερωτα σ αυτο το σπιτι τοσο ιδιαιτερο. Οποιος κοιμαται σε αυτο το σπιτι μου μιλαει για το παραθυρο του "ταβανιου". Κι οπως καταλαβες μιλαω για σοφιτα.

Οπως μπαινεις μεσα μια εκταση αρκετων τετραγωνικων σε καλωσοριζει, θελω να πω ειναι αξιοσημειωτο το πως εχει αρκετο κενο χωρο αυτο το σπιτι μου, που τοσο χαρουμενη νιωθω απο οταν το βρηκα. Στο βαθος ειναι η ξυλινη σκαλα που σε βγαζει στην "τριγωνικη" σοφιτα. Κατω απο αυτην βρισκεται το ψηλοταβανο σαλονι μου με τον επιτελους μαυρο γωνιακο καναπε την πολυθρονα σε σχημα κουφιου ημισφαιρειου και τον σετ διθεσιο μαυρο καναπε. Το σαλονι κοιταζει σ'ενα γωνιακο παραθυρο και μπαλκονι με εντυπωσιακα κομψα γκρι ανθρακι κοφωματα. Δεν εχω βαλει κουρτινες καθως σπανια θελω να αποφευγω τη δυση του ηλιου που μπορεις να δεις απο εκει. ωστοσο εχω ενα τυπου παραβαν που χωριζει το σαλονι με το βαρυ επιτελους γραφειο μου. Το παραβαν ειναι σαν εκεινα τα κινεζικα με την τετραγωνη πλεξη μπαμπου και το υφασμα. Η τοποθετηση του μπορει να λειτουργησει και ως κουρτινα αν θελει κανεις.

Πανω στα "κεραμυδια" εχω ενα υπεροχο κρεβατι χαμηλο που ειναι σαν να ειναι βγαλμενο απο εργασια φοιτητη αρχιτεκτονικης, (προφανως το κρεβατι ειναι η μακετα!) και τα υπολοιπα κανονικα επιπλα. Ακομη κατω εχω ενα υπεροχο χαλι που ωστοσο με χαρα φυλαζω τα καλοκαιρια. Υπαρχει σ αυτο το σπιτι επισης ενα στερεοφωνικο με ηχεια ανα το σπιτι. Ακομη εχω ενα σεξι ψυγειο απο αυτα τα τυπου ρετρο, κοκκινο! πλεον εχει μεσα πολλα πολλα λαχανικα και μπυρες bud ή μυθος. Η καταψυξη εχει παντα αγορασμενο παγο και στον τοιχο εχω βαλει ραφι με αντιολισθητικη επιφανεια οπου βαζω τα ποτηρια μπρουμητα. Δεν κανω πολλα παρτι πια, συνηθως φωναζω φιλους να παιξουμε μουσικη ή αλλες φορες τα παιδια απο τη δουλεια. Δυο αντρες ομοφυλοφιλοι, και 3 γυναικες που ψαχνονται σεξουαλικα.

Οι βραδιες μας ειναι ωραιες το κοινο μας ειναι οτι συνηθως καταληγουμε να προσπερναμε το σαλονι και το παραβαν και να βρισκομαστε στη βεραντα οπου συζηταμε για τα παλια και τα νεα μας. Κατω απο το σπιτι μου εχω τη μηχανη μου. Η μηχανη μου ειναι σαν αυτες για τα χωματα χρωματος πορτοκαλι μαυρο και ασπρο, ειδικη παραγγελια, χαμηλωμενη προσαρμωσμενη στο υψος μου και στο πιο τελευταιας τεχνολογιας αεροδυναμικο σχημα.

Η τελευταια μετακομιση μου κοστισε πολλα λεφτα και πολυ χρονο. ομως ηθελα στ'αληθεια να αφησω πισω μου την παλια μου ζωη, ετσι κι εγινε. Ολα ξεκινησαν οταν επαθα κριση πανικου στη δουλεια μου. Δεν ηταν τιποτε παραπανω απο εναν διαχειρισιμο εμμετο που δεν εγινε αντιληπτος απο κανεναν εκτος απο τον κωστα. Απλα εφυγα απο το γραφειο αρον αρον. Δε μπορουσα να βαλω το κρανος κι η ωρα ηταν τετοια που θα μου το εκανε δυσκολο. Σταματησα στο φαναρι για το σπιτι οταν σε ειδα για πρωτη φορα. Ησουν πανεμορφη και οδηγουσες μαζντα εμεξ πεντε γεγονος που με μπερδεψε. Αναρωτιωμουν αν θα με εβλεπες κι εσυ, δε μπορει τοσα ξανθα και μακρια μαλλια να μην τα δεις. Ωστοσο σιγουρευτηκα πως το αμαξι δεν ειναι δικο σου οταν αναψε πρασινο και το μηχανημα πραγματικα διαμαρτυρηθηκε! Σε ακολουθησα, εννοειται. Με εφερες στη γειτονια που ειμαι σημερα. Μερικους μηνες μετα καταφερα να σε κανω παρεα, σε γνωρισα στα παιδια απο τη δουλεια, σε εκανα να με συμπαθησεις κι ο θεος εφερε τον ερωτα αναμεσα μας που ζει στο ταβανι του σπιτιου μας.


Και γραφω αυτη την αναρτηση γιατι σημερα εχω επετειο 4 χρονια απο τοτε που σε γνωρισα.

Θυμαμαι οταν χωρισαμε που ειχα ερθει σπιτι σου με 2 εισιτηρια για λονδινο που τοσο ηθελες να παμε για να με ακους να μιλαω αγγλικα. Εσυ εριξες το κρασι πανω τους καταλαθως. Καναμε ερωτα εκεινο το βραδυ, στο σπιτι σου εκεινη τη φορα. Το σπιτι σου με τα χαζουλικα μπιχλιμπιδια και τα φωτιστικα. Εγω ενιωθα τοσο γυναικα διπλα σου, ελυνα τα μαλλια μου κι εβαζα τα χερια σου στο στηθος μου, σε εφερνα στην αγκαλια μου και δεν υπηρχε ουτε ο χρονος ουτε τιποτε.



Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Βροχη/ Θοδωρης


Ολα για σενα και τιποτα εγω...
Δεν ξερω τι να πω που να μην εχω πει ή γραψει ηδη.
Δεν ξερω τι και πως θα αντιληφθει ο κοσμος ή πως θα μεινει στην Ιστορια αυτη η σκληρη μπορα. 
Δεν ξερω πως και ποτε θα χωνεψεις οτι ειμαστε κατω απο την ιδια βροχη και σκεφτομαστε το ιδιο για τις κρυμμενες λακουβες στα πλακακια. 
Δεν ξερω ποτε θα τελειωσει το φεγγαρι και ποτε τη θεση του θα παρει αλλος πλανητης για να μην γραφει τα ονοματα μας που γραψαμε 7 χρονια και 368 μερες πριν. 
Δεν ξερω ποτε και αν θα γεννηθει ποτε ανθρωπος που να μου ταιριαζει τοσο οσο εσυ, καποιες φορες αναρωτιεμαι αν ταιριαζαμε ή αν απλα γιναμε το καλουπι ο ενας για τον αλλον. 
Δεν ξερω αν θα ζησω πιο τελειο ερωτα απο αυτον που εζησα μαζι σου, παρ'τι ημουν μια σταλια παιδι. 
Δεν ξερω αν θα υπαρξει αλλο στομα κι αλλο κανελι δερμα. 
Δεν ξερω αν θα ειμαι ποτε σε καποιον οσο ημουν δικη σου. 
Ειχες το αλογο σου, που λατρευες τα αλογα, κι ερχοσουν και με επαιρνες απο τη φοινικος και καναμε βολτες το τετραγωνο. Εβαζα το μουσουδι μου στο λαιμο σου και σε μυριζα. 
Δεν ξερω αν υπαρχουν αλλες μυρωδιες μετα απο τοτε. Κι οταν χειμωνιαζε χαιδευα το μπουφαν σου η χαζη. Και δεν υπηρχαν αλλα χαδια. Δεν υπαρχουν αλλα χαδια απο τοτε. 
Δεν υπαρχει αλλο φιλι απο το πρωτο μας που δωσαμε κατω απο το τραπεζι του σπιτιου σου στο κρυφτο.
Δεν υπαρχει αλλο παιχνιδι απο το ποδοσφαιρο που παιζαμε παιδια.
Δεν υπαρχει αλλη αφη.
Δεν υπαρχει κατι αλλο που να θελω να δω.
Δεν υπαρχει αλλη φωνη που να θελω να ακουω απο τη δικη σου, οχι , οχι αυτην που εχεις τωρα που μου δειχνει ολη την κουραση κι ολη την πικρα που εχεις περασει να φταινε τα κλαματα που εχεις ριξει για ολες εκεινες που δε σου κανουν γιατι κι εσυ ψαχνεις εμενα. Ελεγα, ναι, πως δεν υπαρχει αλλη φωνη απο τη δικη σου να μου λεει "μπλαμπλα μπλα Στελλα μπλα μπλα" ή να "σερνει" ενα γκρινιαρικο "Εεεε". 
Δεν υπαρχει αλλη πρωτη μου φορα.
Δεν υπαρχει αλλος να ανοιξει τον κολπο μου μετα απο σενα.
Δεν υπαρχει αλλος να λεω τα μυστικα μου...
Δεν υπαρχει κανεις να ειναι πιο κρυφο μυστικο απο σενα.
Δεν υπαρχει κανεις μετα απο σενα αγορι μου...

Οπως δεν υπαρχει κανεις πριν απο μενα...
Αυτη ειναι η διαφορα μας.
Δεν υπαρχει κανεις πριν απο μενα ενω
Δεν υπαρχει κανεις μετα απο σενα....

Για πες μου ομως, ποιος συνεχιζει τη ζωη του τωρα; Ε;




Για σενα τραβαγα πιστολι κι απο φοβο μ'ειχαν ολοι
Και περασαν οι ζωες μας... Τη θεση σου την παιρνουνε σκιες.
Ζω μονο για σενα.
Για σενα ημουν και γινομουν το καλο και το κακο μου.
Περιμενοντας εσενα.



Και τωρα, δεν ξερω, να νιωσω τυχερη;
Εσυ δηλαδη αγορι μου πως νιωθεις;

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Σολαρω

Ειμαι μονη στο σπιτι και βρεχει εδω στη Θεσσαλονικη. Και αστραφτει και βροντα. Και ειμαι μονη μου. Ειμαι μονη μου και σε λιγο θα κοιμηθω. Και οντας μονη μου νιωθω αλλιως.

Και βλεπω μια σειρα και πεθαινω.

"- Τι σκεφτεσαι;
- δεν υπαρχει πιο αδιακριτη ερωτηση απο αυτο. Εσυ;
-Την αληθεια; Βραδινο μπανιο..."


Πλακα εχει αυτη η δυναμη που σε κανει παραγωγικη. Δεν υπαρχει κανεις αλλος. Εσυ κι ο μικροκοσμος σου.

Ειχα καιρο να ειμαι μονη μου. Ετσι γραφω τραγουδια.

Μου λειπεις.

Ερχεται μια στιγμη που ρωτας τον εαυτο σου αν θα αφεθεις ή οχι στο εκαστοτε συναισθημα.
Εγω ειμαι μονη και γι αποψε αποφασιζω.


Καποτε ημουν ο ανθρωπος που μπορουσα να σε κανω να αφεθεις χωρις να το καταλαβεις..

Βρεχει και ειμαι μονη μου. Δεν ξερω αν ειναι κριμα που ειμαι μονη μου ωστοσο.

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Και τωρα οι λεξεις μου που αγαπω.






















(...)


Ειμαι πλουσια, μην ξεχνας πως κι εσυ εισαι.
Η ριτσα οταν ηταν στο σπιτι με περιμενε. Αρα ειχε συνδεσει το σπιτι με το να περιμενει εμενα. Ποτε άλλοτε δεν ηταν μονη της. Η ριτσα ειναι ο σκυλος μου. Τη ριτσα την αγαπω γιατι ημασταν ιδιες.
 

Αχ εχω χαρει με σας. εχω χαρει με το (e) και το (i).

 “If you're losing your soul and you know it,
then you've still got a soul left to lose”


Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό,
έχει προσωπικό ενδιαφέρον
να διατηρήσει τον εχθρό ζωντανό.


είμαι το μνημείο σου
κι όταν με βλέπω
σε θυμάμαι.


Αχ τα μυαλα των ανθρωπων. Αχ αυτα τα στραβα τα κεφαλια με τη διττη τους φυση. Αχ εσεις οι δυο που πατε χερι χερι. Σας αγαπω και με εχετε στιγματισει. Μα τι ανθρωποι ειστε τελικα;

Εσυ, αχ εσυ... Εσυ εισαι υπεροχη, μαλλον φταιει που δε μυριζεις ακομα κι οταν θελεις. Παω στοιχημα ωστοσο πως με τη φαντασια σου θα καλυπτεις αυτη την αδυναμια σου. Θυμαμαι, πως περνουσαμε διπλα απο τα σκουπιδια και το ενα μετα το αλλο τα εκανες επιπλα για το σπιτι στο οποιο ποτε δε μειναμε τελικα, αλλα αυτο που σημειωνω ειναι πως η αδυναμια σου να μυρισεις τη βρωμια τους σε εκανε να τους δινεις μια ολοτελα και αναπαντεχα μεχρι πρότινος χαμενη δευτερη ευκαιρια. Οπως επισης εβλεπες τον κοσμο μεσα απο ενα φιλτρο του καφε. Οπως οταν πινεις καφε που νιωθεις ολη την ίριδα(τα χρωματα της ιριδας) της γουλιας σε συναισθηματα και αισθητηριακες διεγερσεις. Ετσι κι εσυ, με την πυκνωτητα του νου σου διαβαζες τον κοσμο γυρω σου... Ποσο σε φανταζομαι, ποσο σε ανακαλω και θυμαμαι, ποσο εισαι μεχρι σημερα ετσι υπερτατη;....


Οσο για σενα, (last but not least) πεθαινω. Το μυαλο σου. Το κεφαλι σου. Οι αριθμοι σου. Τα γραμματα σου στα γραμματα που μου εστελνες με ή χωρις ταχυδρομιο. Η πρωτευουσα που δε σε χωραει, ο τοπος που δε σε βανει σαν οργιαζεις και τα ποδια σου που δε μπορουν να προφτασουν το μυαλο σου σαν εκεινο τρεχει. Μα τι ανθρωπος εισαι τελικα; Η δειλια σου που τοσο τη θαυμαζω και την ακολουθω. Η αρθρωση σου η οδοντικη που τοσο με εκανε να λιωνω με το χαμογελο σου μαζι. Τα πρασινα ολσταρ. Το 99 και το 100 σου. Η πικρα μου να σου μοιασω. Η ντροπη μου να το παραδεχομαι μετα απο χρονια. Η θεληση μου να εχουμε δεσμο αιματος για να μας αναγκαζουν τα σκοινια να ειμαστε δεμενες. Η σαιτα που εχεις για μυαλο. Τα μαθηματικα σου και η γεωμετρια μου γι αυτα.


Η φωτια με το νερο απο τη μια κι ο αερας απο την αλλη. Ολη μου η αγαπη κι ολος μου ο θαυμασμος περιγραφεται απο τις περιγραφες μου για σας που η ντροπη μου με κανει να σταματω.

Δεν ειναι κακο που δεν ειμαστε πια στην πλατεια νικαιας. Δεν ειναι κακο που θα πειτε οτι υπερβαλω, σκεφτειτε οτι το εγραψα παιδι το κειμενο, κι ολα αυτα γινονται για να περιγραψω το τι μπορει να υπαρχει μεσα στους ανθρωπους, αλλα και για την απιστευτη ομορφια που μπορει να δει ενας ανθρωπος που θαυμαζει.


Η απιστευτη ομορφια που βλεπουν
οσοι θαυμαζουν ζωγραφιζουν και σε ξερουν....
Την απιστευτη φωτια  αναβουν
κατι βραδια στην αθηνα που φωναζουν.


Θαυμαζω το μυαλο σου εδω και χρονια. Και θυμαμαι το τσιγαρο που ηπιαμε και τη συναυλια που εδωσα μετα.





Αυτα. Να βγαλω απο μεσα μου κι εγω την πολλη αγαπη που φυλαω για το ανθρωπινο ειδος.







Αχ, οι ανθρωποι ειναι ερωτας..... Οι ανθωποι.... Μπραβο...