Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

Ποναω σε καθε ανασα που παιρνω σε βαρος τους κανοντας τιποτα.

Ξερω κατι που με ποναει πιο πολυ απο σενα.


Σημερα πηγα και πηρα ενα μπουκαλι αβανα για να στηριξω και την τοπικη οικονομια.

Πηρα και καλτσον και ταμπον και τι αλλο; να θυμηθω...

Οχι να μην περασει κανεις καλα.

Εκτος φυσικα απο εσας τους ηλιθιους που παντα περνατε.

Οχι να μην περασει κανεις μας καλα, αν εκεινοι ειναι εξω στο κρυο χωρις παπουτσια ή μελλον να μην κοιμηθει κανεις μας ησυχος απο δω και μπρος.

Να μην μπει καλα η νεα χρονια και η ζωη να σταματησει ή να συνεχιστει για ολους μαζι.


Ευχομαι να μην περασει κανεις μας καλα αποψε.
Ευχομαι να ημουν εκει να μοιρασω κανενα μπουφαν ή καμια κονσερβα χωρις φλουρι.


Αλλα ειμαι εδω η υποκριτρια, ειμαι εδω και θα βαλω τα τακουνια μου.

Αν ημουν ενα αψυχο μπουφαν θα ημουν πιο χρησιμη, εγω αυτο ξερω.

Τετάρτη, 30 Δεκεμβρίου 2015

in vain

Αναρωτιέμαι, τι βρώμες παίζει να έχει ακούσει τώρα... Το ξέρω το τι συμβαίνει γιατί το βλέπω στον ύπνο μου και ξυπνάω με ιδρώτές και κλάματα και λέω στον εαυτό μου πως δεν πειράζει καλύτερα γιατί έχω και μια εκπομπή να ετοιμάσω. Ώρες ώρες νιώθω να μην αντέχω άλλο. Κι ύστερα ρωτάω, για πόσο θα κρατήσει πια;

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

hay algo que me tiene más que harta

Με χαμηλη φωνη διηγουμαι στους φιλους μου το παρελθον μου.
Με χαμηλα τα ματια σκεφτομαι το μελλον και κοιταζω τα παπουτσια μου.

Σε κρυο νερο βουτω το προσωπο για να συνελθω απο μενα.
Καμια δεν ειναι τελεια θα πρεπε να ξερεις.

Κλασσικα κι εγω αυτα που εχουν μαθει για τον πονο ακολουθω.
Φορω το πατελονι που δε μ αφηνει να αναπνευσω και δενει στο λαιμο μου.
Και απο κατω τα παπουτσια με τις προκες.

Ετσι σταυρωνομαι στα βηματα μου που ειναι αλλιωτικα.
Καθε βημα και σταυρωμενο και ελπιζω και καποτε απο την εκκλησια σταυρωμενο επισης.

Το καλο σ αυτες τις μερες ειναι οτι εχω βρει λιγη ελπιδα σ αυτον τον κοσμο.
Ειναι τα (πολυ) εξυπνα κεφαλια μαλλον που μου δινουν ελπιδα.
Ειναι το πολυ εξυπνο κεφαλι που με κανει να νιωθω πως ισως θα ξυπνησω μια μερα σε εναν αλλο κοσμο.
Κι ειναι κι οι συμβουλες απο μεγαλυτερους.

Σημερα μου ειπε, "δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι."
Φυγε οσο πιο νωρις μπορεις απο αυτο το λιμανι.
Μετα μιλησαμε για τα παλια, γιατι ξερεις κι εγω, δε φυτρωσα, και μετα μιλουσαμε.
Μα ποσο πολυ υπαρχει μια αγαπη περιεργη αναμεσα σε ατομα.

Δεν ξερω πως αλλα αυτο το μερος εχει εναν κυκλο με ομορφους ανθρωπους.
Πεταω τα φιλια μου στα σκουπιδια απο οσους θελουν απλα να με πηδηξουν.
Πρεπει να βρισκουμε ελπιδα ο ενας στην υπαρξη του αλλου.
Μονο ετσι πρεπει και αξιζει να ανοιγουν τα ποδια...


Μετα το χειμωνα ερχεται η ανοιξη.
Ποιος ξερει ισως μεχρι την ανοιξη να παψω να φοραω αυτα τα ρουχα και να μπορεσω να πηγαινω βολτες στον ηλιο και να αρχισω αυτην την εκπομπη μου στο ραδιοφωνο που τοσο θελω.

"Δεν ειναι η καρδια που ποναει, ειναι το μουνι. Φυγε απο κει."

Μετα το χειμωνα ερχεται παντα η ανοιξη. Υπομονη.

Τις επομενες ημερες θα γραψω μια αναρτηση για το ποσο θαυμαζω τα εξυπνα μυαλα που αναζητουν τις διαφορες στο πως γραφονται οι λεξεις. Και τα εξυπνα μυαλα που με κανουν να νιωθω μια συγκεκριμενη εγγρηγορση.

Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2015

rooms to let

Η μιμηση ωστοσο θα μπορουσε...


Για αρχη




Τι ωραιος τιτλος. Οταν το ειχα πρωτοσκεφτει ειχα χαρει με τον εαυτο μου.

Rooms to let ειναι αυτο που γραφουν τα ξενοδοχεια το καλοκαιρι για να δηλωσουν τη διαθεσιμοτητα τους σε χωρο, σε δωματια και σε θεληση για επισκεπτες.

Ετσι λοιπον.

Παντα ηθελα κι αλλο, κι αλλους ανθρωπους κι αλλες σκεψεις, εντασεις. Παντα ενιωθα οτι εχω. (Εχουμε μα δεν πουλαμε) Παντα οτι μαθαινα ηθελα με χαρα παιδιου να το μαθω και σε αλλους, κι οτι με ενθουσιαζε γιατι ηταν ομορφο λογω περιεχομενου ηθελα να ενθουσιασει και τους αλλους. Ηθελα να μοιραστω τη χαρα μου με ολους, οχι σαν το ψωμι που διαιρείται, εγω τον πολλαπλασιασμο ηθελα.


Οπως επισης ενιωθα τοσο δυνατη ωστε να ειμαι διαθεσιμη να προσλαμβανω τις τριβες και σε καθε μου συνδυασμο ο αλλος να την περναει σαν σε σουιτα ξενοδοχειου που εχει ηδη σεντονια αρα δεν κοιμασαι οπως στρωνεις.



Rooms to let γιατι αντεχα τα παντα και λατρευα τον εαυτο μου για την πισινα που ειχε στον τελευταιο οροφο και δροσιζομουν.




Rooms to let γιατι παντα μπορουσα κι αλλα να δωσω.

Rooms to let γιατι οταν φροντιζα να με μαθαινει καποιος τον εριχνα ξανα στο σκοταδι για να προσπαθει και να παιζουμε.

Rooms to let γιατι το αδειο δωματιο που ειχα κρατησει για σενα δε με πειραζε που ηταν αδειο ωστε να κλεισω την επιχειρηση.

Γιατι ημουν ενα ξενοδοχειο με συγκεκριμενες ανεσεις για συγκεκριμενα γουστα.

Γιατι ανθρωποι ερχονταν και εφευγαν αλλα παντα επαιρναν την καρτα απο τη ρεσεψιον με το τηλεφωνο.

Rooms to let γιατι στεγασα τρελες φαντασιωσεις και απιστευτα θελω στο ξενοδοχειο που εχω στο κεφαλι μου. Παντα περιμενοντας εσενα να διαλεξεις τη δικη μου ταμπελα αναμεσα στις αλλες.

Rooms to let γιατι ενίοτε ενιωθα αρκετα παρατημενη.

Γιατι ηταν ευκολο να μπεις και να βρεθεις στα ομορφα σαλονια κι ας πατουσες με τις λασπες. Και δεν πειραζε οταν εφευγες θα καθαριζα.

Rooms to let γιατι ο καθε πονος μου εμεινε σε ενα απο αυτα τα δωματια που δεν εμειναν ανθρωποι.

Για τις ημερομηνιες με τα πρωτα φιλια που εχουν επετειο στον πινακα ανακοινωσεων.

Rooms to let για ολα αυτα τα υπεροχα που ειχα σταματησει να ειμαι στη χειμερια ναρκη μου.


Rooms to let για τα χαζα ζωδια και τη φυση του διδυμου και του σκορπιου


Για την εκδικηση που εχει νοημα να λες οτι θα παρεις στις αρχες του τελους κι υστερα δεν παιρνεις ποτε γιατι βαριεσαι να ασχοληθεις και δεν αξιζει κιολας.

Ολα εκεινα που εχω υπαρξει και κοιτω και χαμογελω...

Πλεον λοιπον δε θα γραφω πια εδω μονο αν μου ρχεται κατι απ'ολα εκεινα.


Καταλαβαινεις κανω ανακαινιση και θα στεγαζομαι αλλου προσωρινα μεχρι να κανω ανακαινιση κι εκει. Και φυσικα μετα την ανακαινιση χαριζω καθε μερος με πολλη αγαπη, μενουν ολα στη σιωπη και τη μνημη. Οπως εκανα με το "ενω", απλα ηρθε μια στιγμη που ας πουμε το ξεπερασα, τωρα θα ξεπερασω το ερωτευσιμο θλιμενο "ρουμςτουλετ" και θα διαβαζω αραια και που αυτα που εγραφα για να δω τι περασα τοτε και τοτε και τοτε. Πλεον αλλωστε δεν ειμαι τοσο δοτικη για να γραφω εδω. Πλεον δεν ξερω αν μπορω να συγχωρω τους ανθρωπους, για το οτι ειναι σεξιστες ας πουμε. Πλεον δεν εχω αλλα δωματια νομιζω, ισως μονο λιγα για εσας που ειστε απο τον τοπο μου και εχουμε τις ιδιες αξιες, να σκεφτεις οτι κι εγω κοιμαμαι σε μια καρεκλα οπως μπαινεις εκτος απο οταν με καλει να κοιμαμαι στο δικο της και δεχομαι και μου μιλαει για τη θρεπτικη αξια που εχουν τα καροτα και μου θυμιζει ποσο ομορφη με βλεπει κι εγω την πιστευω γιατι την αγαπω και ειμαστε φιλες απο χρονια και στους εφιαλτες μου μου δινει το νερο που εχει κι εκεινη στο κομοδίνο.




Στο σπιτι του ο καθενας οριζει το σκοταδι.






Πολλα πραγματα πρεπει να λεγονται αναμεσα στους πλανητες σε ενα καθεστως έκλειψης αλλα αυτο μοναχα για να ξεμουδιαζουν οι λεξεις τους αλλιως γιατι να το θελουν.


Η λυπη δεν ειναι ποτε ικανοποιητικος λογος να παψεις να εισαι δοτικος ανθρωπος...

Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2015

This exchange seems fare.



A part of my lung is gone forever.



Hate is (a) baggage.




I would never wish to anyone to be under my skin.


let alone my lung...







to whom it may concern,
U R suposed to get the song out of this post I guess

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Quotes

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω
Να ζούμε αιώνιους χειμώνες και στιγμιαία καλοκαίρια είναι άδικο.
Είν' άδικο να σ' αγαπώ κα να μη σ' έχω. 
 Μιλούν εκείνοι κι εγώ ακούω τη φωνή σου
μα είναι άδικο να βγαίνει από άδεια στόματα
από ανθρώπους άσχημους είναι άδικο.

 Ξυπνώ και ένα κίτρινο φως εισβάλλει στο δωμάτιο
μα είναι άδικο να φωτίζει δυνατά
να λάμπει περισσότερο από σένα είναι άδικο.

 Αφουγκράζομαι τα κύματα και σε νιώθω άγαρμπα να σκας σε κάποια παραλία μακριά
μα είναι άδικο να σε αγγίζει η θάλασσα
να σ' ακουμπάνε τα νερά είναι άδικο.

 Κάνω να σηκωθώ να 'ρθω και βλέπω πρόσωπα ομορφότερο από ετούτο
μα είναι κρίμα να φοβάμαι τρίτων τις σκιές
να τρέμω τους περαστικούς είν' αμαρτία, δε νομίζεις;

Είν' άδικο να σ' αγαπώ και να μη σ' έχω.
Να σ' αγαπώ κι άλλοι να σ' έχουν είναι άδικο.




http://prettybethamphetamine.blogspot.gr/2012/02/quotes.html?showComment=1329864870802 

Inside

It's just like you have to deal with two boxes. The one contains the paradise itself while the other one the turbulent sea. The first question is about weather you are supposed to mix these two and create a wider and a brand new 'floody' scenery.

Well I couldn't enter neither the fisrt nor the second box when i was under the effect of drugs. And as a consequence of my absence things got worse.

I don't know why i so desperately try to keep a dicrete distance between these two places. I want the paradise to be pure and the sea to be unbearable.



I have to stay clean.



 vinyl

Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

MALM

Βγαζω την κουτα μου απο τα ΙΚΕΑ και την αφηνω εξω απο τα σκουπιδια μπας και την παρει κανενας αστεγος που τη χρειαζεται....


Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Ο ενας δίδυμος κι ο αλλος.



Αν δε μισεις σε κατι τοτε κατι δεν ειναι αληθινο απ'ολα...


(...)


Οσο για εκεινο το μαυρο ελεκτρικ, οτι και να πω ειναι λιγο, ειναι απο τα πιο γνησια χρωματα που εχω δει για να βαφει κανεις τον τοιχο του σπιτιου του. Θα θελα να το χω μεσα στο σπιτι αλλα θα με διωξει η ιδιοκτήτρια. Ωστοσο με χαλαρωνει και με παιρνει μακρια απο την αρρωστια. Δεν αγορασα ποτε ομως ουτε ενα μικρο κουβαδακι για το σπιτι.

Πώς

Πως;

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Ολα τα νερα του πλανητη.

Ολα τα νερα του πλανητη, ξεκινουν απο το κεφαλι και καταληγουν στα γονατα μου.

Νιωθω την εντολη απο τον εγκεφαλο να κυλαει στο σωμα μου σαν ενα κρυο κυμα. Νιωθω ολη την κλιμακωση του σφιγμου της καρδιας μου. Νιωθω ολη την εγγρηγορση που μου συμβαινει.


Απολαμβανω αυτο τον οργασμο που βιωνει το σωμα μου και βλεπω τα μελη μου να τσακωνονται για το ποιο θα παρει πιο πολυ απο τα νερα. Βιωνω το θυμο τη θλιψη την εσωτερικη διχωτομηση το μισος την απορία τον πονο που εχει την αισθηση κομπου στο λαιμο που τυλιγεται γυρω απο τους μηρους μου αναγωγικα οπως και τον ερωτα αυτον καθ'αυτον.

Ετσι σε πληθωρα και υπερβολη. Το περιεργο ειναι η συνειδητοποιηση αυτης της καταστασης. Οπως επισης και η σωματικοτητα της. Νιωθω την οργη να κυλαει στο αιμα μου και να ξεκιναει απο πισω απο τα αυτια και το μετωπο. Η παρομοιωση ειναι ο οργασμος αλλα και η αισθηση που εχεις οταν σου κανουν εμβολιο που νιωθεις το κρυο φαρμακο να απλωνεται στο μπρατσο σου μεχρι ομοιοστατικα να εξισορροπηθεί η θερμοκρασια του.


Ολα τα νερα του πλανητη εχουν κυλησει στις φλεβες μου και παλι δε μου φτανουν...

το σκοινί κι ο καπετανιος μου και η φιλια μας.

Τωρα που το ζει απο τη δικη μου πλευρα και απο κοντα καταλαβε.

Καταλαβε ποσο με ενδιαφερει.
Τα λαθη μπορει να τα δει και ενας τριτος, τα δικα μου λαθη και ενας τεταρτος μαλλον.
Ποσο ποναω και ποσο πολλα πραγματα νιωθω.

Ειδε και εζησε το θανατο μου. Πηγε στην κηδεια μου και μιλησε καποιες ωρες με το μνημα μου. Υστερα εγω ξαναγυρισα, οντας ακομα πιο νεκρη, και παλι με θρηνησε σαν πεθαμενη. 

Ομως το πιο σημαντικο, στην πιο μοναχικη στιγμη υπαρξης, 
το θανατο, 
εκεινη ηταν εκει. 
Ειδε ολα τα σταδια.

~

Τωρα ζαρωνω σαν αδειο κουτακι μπυρας και καθομαι στον καναπε της. 
Βλεπουμε τηλεοραση και 
αναρωτιομαστε πως γιναμε ετσι.

Κραταω αυτα που μου ειπε και την υπαρξη ανθρωπων σαν αυτους που ημουν σημερα. 
Κραταω αυτο.



Τωρα βρισκομαι παλι στο γλυκο σπιτι μου που τοσο αβασταχτο μου χει γινει. Ειναι ωρες που δε με χωραει ο τοπος ακομα κι εδω μεσα, κι ουτε το παπλωμα δε με προφυλαζει. Κλειστοφοβικα τα μπατζουρια ειναι κατεβασμενα κι εγω εχω υπερενταση και δε μπορω να κοιμηθω. Αναπνεω αργα και προσπαθω να αδειασω το μυαλο μου. Μου ειναι αδυνατο. Ενα αλογο δε μπορει να κλοτσήσει τον εαυτο του καθως.

Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2015

la tierra desierta

Να ζησει η ερημη γη.
Να πεθανει το ζωντανο χωμα...

Να μη γεννηθουν αλλα πουλια
κι ολα τα ασπρα αλογα να βγαλουν μεχρι τους πρωτους δυο μηνες.

Το νερο να ποτισει τα φυτα και να στερεψει.
Εκεινα να σαπισουν κι ο αερας να βρωμισει επιτελους.

Κι ο ηλιος, να πεθανει! Αυτος φταιει! Εκεινος!
Αυτος δινει στην οραση τροφη! Κι η οραση με τη σειρα της τα βιαζει ολα τα αλλα. Αφου ειναι η πιο προσβασιμη απο τις αισθησεις κανει τις αλλες ως αμεση συνεπεια να ατροφουν. Ετσι ο πολυς ο κοσμος ειναι φτιαγμενος για εναν εικονικο κοσμο- ανθρωποι κι εγκαταστασεις, αξιολογικα κριτιρια και αισθηματα.

Σιχαινομαι που βιαζομαι και αναγκαζμαι να προσαρμοζομαι σε κατι αλλο απο αυτο που θελω. Εγω δε θελω να ζω με τα ματια. Μα αμα "ολοι" ζουν με τα ματια να ζω εγω με τη μυτη θα με κανει απο απροσαρμοστη μεχρι τρελη. Ασε που για να βρω μυρωδιες εδω περα θα πρεπει να φαω τον κοσμο κι η ευτυχια μου θα ειναι δυσευρετη κι απιθανο να συμβει, οταν κανεις δεν ενδιαφερεται για το πως μυριζει αλλα ενδιαφερεται για το πως φαινεται αυτος κι η τεχνη η υπαρχουσα.

Ετσι που ειναι τα πραγματα λοιπον θα πρεπει

Να πεθανουν τα λουλουδια να μην ελπιζω σε μυρωδιες
να πεθανουν οι φραουλες να μην ελπιζω σε καλοκαιρια
να πεθανουν οι αφρατες πετσετες να μην ελπιζω σε χαδια
να πεθανουν τα αγαπημενα μας φαγητα να μην ελπιζω στη λαχταρα
να πεθανει ο υπεροχος καφες να μην ελπιζω στα ομορφα πρωινα ξυπνηματα
να πεθανουν τα δερματα να μην ελπιζω στη γευση και τελος
να πεθανω να μην ελπιζω στην υπαρξη του ερωτα και της ανυπερασπιστης μυρωδιας του/ που γεμιζει ολο σου το ειναι και καθεται στα πνευμονια σου και ερεθιζει το μυαλο και τους αγκώνες και τα γονατα και που λυγιζει τις αντιστασεις και που δε χορταινεται με τιποτα και που σε ζαλιζει ωστε να σου ειναι αδυνατο να ικανοποιηθεις απο τη θυμηση της μοναχα.

Αυτης της μυρωδιας που σε φερνει παντα στη φωλια της αλεπους...


Γνωρισα εναν ανθρωπο που ζουσε με τη μυτη χτες. Ηταν κι εκεινος σε περιεργη κατασταση. Δεν ηξερα τι να του πω. Με προλαβε, "αναγκαστικά ετσι"...

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Βιβλιο ελληνικος και πρωτα ενα αβγο για μωρα.

Άγγελος Άννας Σικελιανός
Άννα Άγγελου Σικελιανού


"Με σηκωνε εκει που ηταν. Ηταν τοσο μεγαλη ευτυχια ν'ακουω τον κοσμο να μιλει για το εργο του Αγγελου, κι ο Αγγελος «Μα δεν υπαρχει τιποτα αλλο απο Σενα, Αννα»."

"Ξερεις οταν εχεις ζησει τον Παραδεισο ειναι δυσκολο να συνηθισεις διαφορετικα. Δε σημαινει οτι αφου γεφτεις τον καρπο απο τον Παραδεισο δε θελεις αλλο πια. Αλλα επιμενεις απ'αυτον τον καρπο να ξαναφας. Θυμαμαι την πρωτη βραδια που ΄΄εφυγε΄΄ ο Αγγελος κι εμεινα μονη. Σαν ενεργουμενο πηγα στο μπανιο να πλυνω τα δοντια μου. Οταν πηρα τη βουρτσα ενοιωσα σαν να χασα τον Αγγελο εκεινη την ωρα. Εγω ζουσα, εκανα μια πραξη ζωης. Το καλο θα ηταν να ζουνε οι ανθρωποι μαζι και να φευγουνε μαζι. Αυτον τον κυκλο ομως δεν τον οριζουμε."


Άννα Άγγελου Σικελιανου
Φεβρουαριος 1988

Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2015

Conversa...

Προφανως και δε γινεται... Κανενα απο τα μεγαλεπιβολα σχεδια μου δε γινεται.

Μυριζω πρωτα,
υστερα βλεπω
αρκετα κοντα στο βλεπω ερχεται το "ακουω"
και αμεσως μετα το "αγγιζω".


Νιωθω τη μυρωδια και τη γευση
Σκεφτομαι την οψη
Αναλυω το ακουσμα, την αρθρωση, καταπινεις το σαλιο σου.
Υστερα μονο ταιζω τα χερια μου.


Ιδρωνουν τα μαλλια σου. Τι αισθηση κι εκεινη. Αυτο σκεφτομουν σημερα.




Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Sangue azul

Ηταν αδερφια κι ετσι δε μπορουσαν...ολοι για καποιο λογο δε θα μπορουμε τελικα.


Τα πορτογαλικα, εχουν μια συγκεκριμενη χροια στα αυτια μου. Τα διφθογγα συμφωνα που εχουν πιο πολυ κρατουν την προσοχη και τη μνημη μου. Αν και φανταζομαι ισως στη βραζιλια να τα μιλουν αλλιως.

Ειναι ωραιο να βλεπεις ταινιες απο μακρια, η συγκεκριμενη θα επρεπε να φαινεται πιοτερο το απο ποσο μακρια ειναι οντως, αλλα ενταξει.

Θα κανω το μυαλο μου ταινιοθηκη και θα βαλω ενα χαρτη στο σπιτι μου.
Θα μπουμε με τη Στελλα σ ενα αεροπλανο για 22 ωρες και θα ενώσω ολα τα μερη που θελω να παω με σκοινακι.

Πιατα και ποτηρια, σπασμενα, παντου...

Σημερα επινα καφε. Εναν καφε διαφορετικο, γαλλικο βεβαια, αλλα μαλλον αλλη ποικιλια πιο σπανια. Υστερα επεσε η κουπα μου και εσπασε, κατα λαθος φυσικα. Παραδοξως εσπασε σε 2-3 κομματια. Την κολλησε ο πατερουλης μου και ενταξει φαινεται λιγο αλλα θα συνεχισω να τη χρησιμοποιω καθως την αγαπω...


Θυμηθηκα υστερα εκεινη τη μερα που ειχε ερθει ο Αγιος Βασιλης σπιτι και η μαμα του εβγαλε τα καλα σερβιτσια. Ηπια λοιπον ice tea σε ενα κρυσταλινο ποτηρι! Απο παιδικη αφελεια και λαθος εριξα το ποτηρι απο το τραπεζι και το κρυσταλο σκορπισε σε ολο το πατωμα. Δε μπορεσε ο μπαμπας να το φτιαξει τοτε.


Και πρεπει να γραψω εναν στιχο πιο κατάλληλο απο το "σα φωτια με καταστρεφεις"...

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Γαλλικος καφες



Φαινομενικό
"Αξεσπασματικο"
Πεντατονικο
Πνιγμένο
Καταπιεσμένο
Με την αισθηση οτι η μουσικη ιδεα δεμένη απο το λιθαργο της νωχελικά δεν εκανε τον κυκλο της. Οσες φορες και να το ακουσω θα νιωθω το ανικανοποιητο. Σαν να ηθελε κι αλλα να πει κι αλλα να μου δωσει κι αλλο να με κανει να το αγαπησω.

Ετσι με μουδιαζει και με αφηνει να συμμαζευω το μπουρδελο που εχω για σπιτι και μυαλο.


Σ αγαπω.

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

They say that...

...winter is coming

Νιωθω τον εγκεφαλο μου να οριζει λογικη και τα χερια μου να την ακολουθουν, οχι τοσο συνηθες για μενα. Παιζω μουσικη, βγαζω λεφτα στο κινο, κοιμαμαι, υπολειτουργω, απολαμβανω την απολυτη παρακμη ενος ανθρωπου 20 χρονων.



Ξερει το σωμα μου τι να το κανει το νερο που πινω.

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Κλεμενος τιτλος απο αλλη αναρτηση "Bs Ms"


Εννοειται καπνιζω καρελια αρωματικο και πινω ουζο.

Ειχα γραψει για τη δικη μου ανοιξη και ηταν η ωρα να περι-γραψω τους οργασμους αλλων ανθρωπων. Ετσι γεμισα μερικες σελιδες Α4 για το πως φανταζομαι οτι κανουν σεξ οι αλλοι.


Εγραψα λοιπον για τους οργασμους σας και εκανα και τσιγαρο γι αυτους. Ημουν αναλυτικοτατη, συμπεριελαβα και το ξυρισμα! Μονο για τις μυρωδιες δεν εγραψα γιατι αυτο ειναι προσωπικο του καθε ζευγαριου.


Θα ξοδεψω ετσι το βραδυ μου, θα διαβαζω και θα ξαναδιαβαζω τα δικα σας!
Δε μπορει καποια στιγμη θα καυλωσω και ισως αρχισω να κανω κι εγω σεξ φυσιολογικα μετα, οπως ολοι οι αλλοι.



Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

F16

"Και μια παγιδα μου χεις φτιαξει κι απλα με βαζεις πιο βαθεια
Τα μετρα της τα χεις αλλαξει να με ποναει πιο σκληρα."

Μαλλον τα εφ 16 δεν καταλαβαν. Δεν τα εβαλα απλα να σε τρομαξουν τους ειπα να ριξουν βομβα στο σπιτι σου και στο σπιτι μου.

Και σε κανεναν αλλο σπιτι, σε καμια αλλη πολη.

Ακουω το τραγουδι με το οποιο ενιωθα τη δυναμη του να ειμαι ερωτευμενη μαζι σου και τωρα αντιθετα αφηνομαι να μου ξεσκιζει την καρδια. Αφηνομαι σ αυτον να τραγουδαει ποσο η ελευθερια ειναι σημαντικη.

Και τα μισθωμενα αεροσκαφη κανουν και ξανακανουν βολτες κι εγω περιμενω να πεθανω στο σπιτι μου.

Σκεφτομαι τις αναμνησεις απο πολυ παλια που πανε χερι χερι με αυτο το τραγουδι και σκεφτομαι αν μετα απο σημερα θα εχουν ολα αντικατασταθει απο τον πονο του εγκαυματος. Ακουμπαω τα ριζλα τα μπλε πανω μου και τους βαζω φωτια ωστε να εχω μαυρα τετραγωνα σαν σκιες. Ετσι θρηνω και κανω κηδεια στην καρδια μου που πεθανε. Θελω να πεθανω κι εγω μαζι της αλλιως απλα θα περιφερω ενα ματσο κρεας και κοκκαλα.

Και το χειροτερο, αυτη η πεθαμενη καρδια δε μπορει να ησυχασει. Δε μπορει καθως κραταει ενα απο τα σκισμενα της κομματια ζωντανο για να μην ειναι μονη της η δικη σου, χωρις εσυ βεβαια να ζητας τιποτα.

οπως παντα...



Μαμα 

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Αικακεκ

Μπορω και να πεθανω για σενα...

Φτιαχω λιστα με τραγουδια. Τη λιστα τη λεω Άτμος και ειναι τα τραγουδια που θελω να παιζει στο κενουργιο μου σπιτι.

Σε θελω
Σε σκεφτομαι
Σ αγαπω

Μπορω και να πεθανω για σενα.
Εσυ και τ ονομα σου που φωναζω στον υπνο μου...


Εδω βρεχει. Θα βρεχει το βραδυ αραγε; Θα βαλω τα καλα μου το βραδυ. 

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2015

2νδ σαν



Αυτο το τραγουδι εχει γραφτει για μας.
Ναι.
Σε παρακαλω, καταλαβε με.
Αυτο το τραγουδι εχει γραφτει για μας.
λεει


I am covered in skin
No one gets to come in
Pull me out from inside
I am folded, and unfolded, and unfolding
I am
colorblind

και υστερα 
Pull me out from inside
I am ready

Θελω να γραψω οπως παλια που γεμιζε πουπουλα το σπιτι. Αλλα πλεον ειμαι αναπηρη και δε μπορω, ουτε τοτε εγραφα βεβαια καθως μαζευα τα πουπουλα. Θελω να ξαπλωσουμε μαζι και να εχω το κεφαλι μου στην κοιλια σου και να χαιδευω το στηθος σου και να σε αναπνεω (Breathe your smoke into my lungs που λεει και το τραγουδι) και υστερα να ανεβω στο λαιμο σου και να μυρισω την ανοιξη.

"Θυμασαι την ανοιξη;" με ρωτησε καποιος φιλος κι εγω θυμηθηκα την ανοιξη.

Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Τα σταδια

Ας πουμε οτι αυτο που νιωθω ειναι ενας ανθρωπος.

Αυτος ο ανθρωπος περπαταει. Οταν περναει εξω απο ενα συγκεκριμενο μερος τοτε σιγουρα μετα θα παει κατευθειαν για ουζο. Θα πιει και θα γινει χαλια. Υστερα θα ξεχαστει καθως θα εχει να ασχολειται με την αναρρωση του. Μετα ομως παλι στο δρομο του θα συναντησει καποιο αλλο μερος επισης γνωστο, και θα περασει απο δρομους επισης γνωστους, τοσο γνωστους οσο νιωθω να μου ειναι αυτος ο θυμος που ζει και πεθαινει για την πικρα μου. Μετα απο αυτο το δευτερο συγκεκριμενο μερος, η πορεια ειναι προδιαγεγραμμενη. Ωστοσο μονο οι φιλοι μου ξερουν την πληρη διαδρομη. Ενω κι εγω κι ο ανθρωπος αυτος αγνοουμε το αν μετα θα εχουμε την ιδια διαθεση για περπατημα και βολτα στην πολη.

"Εγω κανω το γυρο του κοσμου στο μυαλο μου κι εσυ μου κοβεις το κεφαλι."

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Καμμια δικαιολογια για τους μελλοθανατους αφου...

Ξερω γιατι εμαθα να πλεκω καλαθια και με κοπο να υφαινω την ψαθα.
Με υπομονη και σπαγκο πιανει ο διαολος δυο μυγες.
Περνουσανε τα απογευματα κι εμεις τρωγαμε παγωτο και βουτουσαμε τα ποδια μας στην αμμο και στα κυμματα. Κι επεφταν τα μαλλια σου πανω μου και συ γελουσες και επαιζες. Υστερα εγω εριχνα ατσαλα τα παπουτσια μας στο νερο κι εσυ γκρινιαζες κι εγω σου παιρνα αλλα για δωρο καποιες μερες μετα. Και με το παιχνιδι εφτανε η δυση του ηλιου κι ενω ειμαστε ενηλικες νιωθαμε σαν παιδια. Μου ζητουσες κουταβι να σου γεννησω, γυαλια ηλιου και ορασεως, κι αλλες βολτες, καφε απο την αγαπημενη σου ποικιλια, αγκαλιες, χαδια, ερωτα.

Κι ειναι αστειο οταν κοιταω τις φωτογραφιες απο το γαμο μας, δεν πιστεψα ποτε στ'αληθεια εκεινο το ναι που ειχες πει οταν σου εκανα την προταση.


Το δερμα σου,
χνουδοτο σαν ροδακινο.

Η μυρωδια σου,
εριστικη χωρις παρομοιωση.


Ξερεις οταν ο θυμως με λουζει μεχρι και τα γονατα.
Θυμαμαι να φωναζεις το ονομα μου και να γρατζουνας την πλατη μου, κι υστερα ολα αυτα που ειχες πει κι εχω γραψει μελλον απο κεινα... Κι ετσι ηρεμω και κοιμαμαι με τη σκεψη σου, μεχρι να με ξυπνησουν οι εφιαλτες.


Μα ολα μοιαζουν στο σκοταδι....

Θυμηθηκα




Τοτε που μου ειπες πως ποτε δεν προκειται να... κι εγω σου ειπα πως μαζι μου θα χωρις να το καταλαβεις...

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

Mais moi, j'aimerais que nous partions...

Τον βλεπω καθε βραδυ στον υπνο μου. Ειτε ειναι μεθυσμενος ειτε οχι. Φοραει τα κλασσικα του ρουχα μονο που πλεον του ειναι σκισμενα. Πλεον ο καημενος δε μπορει να σταθει και να περασει το δρομο. Τον εχουν χτυπησει διαδοχικα 3 αυτοκινητα στο προσφατο παρελθον. Εχει και μια ουλη στο προσωπο απο ενα ατυχημα παιδικης ηλικιας. Γενικα ο καημενος ειναι χαλια. Προσπαθει ομως να διανυσει τις αποστασεις του.

Εγω το μονο που εχω να του συστησω να κανει ειναι ξεκουραση. Πραγματικα εχω στερεψει απο ιδεες. Αυτος ομως εκει. Μεθαει και πηγαινει στην παραλιακη, κατουραει το αγαλμα κανοντας τον εαυτο του ρεζιλι κι υστερα σκουντουφλαει και πεφτει και σκοτωνεται. Κι εγω του λεω να προσεχει μη χτυπησει στα δοντια κι αυτος μου λεει πως δεν εχει τιποτα μεσα του να σπαει. Μετα βαζει φωτια στα ρουχα του και καιγεται μπροστα μου. 

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Καποια πραγματα ειναι του θεου.

Ειναι η αγαπη που κανει τους ανθρωπους υπεροχους. Σε κανει να τους βλεπεις ετσι κι ισως οντως να τους μετατρεπει.

Αλλα τι σημασια εχει πως βλέπω εγω οταν ο θεος εχει οντως φροντισει για την υπαρκτη "υπεροχοτητα" καποιων ανθρωπων;

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

wath?v=yb0cO3ljTVM

Αναπόφευκτο το να μη γράψω απόψε.


Εγω και το κεφαλι μου. Λεγανε κατι σημερα τα παιδια κι εγω μας φανταστηκα αναμεσα σε σακιδια και μεσα σε κολαν ζεστα και πανω απο ανθεκτικα παπουτσια. Και ενιωσα την κουραση μας και την αναγκη μας για κρεβατι και ζεστο μπανιο.

Φαντασου το, την αισθηση που εχεις στα ταξιδια...Ποσο μαλλον στο γυρο του κοσμου,

Δευτέρα, 21 Σεπτεμβρίου 2015

Αναποφευκτα μπλε...

Πριν να σε δω τ' αρωμα σου μυριζω... Παιζει ξανα, τις μουσικες σε CD που εχεις βαλει... Μ αυτο το βλεμμα που ειναι για μενα αναβεις τσιγαρο και παλι...

Ηλεκτρικα βραδια στο μπαρ που φαντασιωνομαι με τα ενδεχομενα να βρισκονται στα ποτηρια και στα τσιγαρα ολων.


Καρελια αρωματικος.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Στο διλημμα του ποιητη απαντω, κανεις.

Κατι εχει παθει η ορθογραφια μου.

Τα τελευταια 5 χρονια ζω στην Αθηνα, σ ενα διαμερισμα με ξυλινα πατωματα κι ενα χαρακτηριστικο υπεροχο παραθυρο που κανει τον ερωτα σ αυτο το σπιτι τοσο ιδιαιτερο. Οποιος κοιμαται σε αυτο το σπιτι μου μιλαει για το παραθυρο του "ταβανιου". Κι οπως καταλαβες μιλαω για σοφιτα.

Οπως μπαινεις μεσα μια εκταση αρκετων τετραγωνικων σε καλωσοριζει, θελω να πω ειναι αξιοσημειωτο το πως εχει αρκετο κενο χωρο αυτο το σπιτι μου, που τοσο χαρουμενη νιωθω απο οταν το βρηκα. Στο βαθος ειναι η ξυλινη σκαλα που σε βγαζει στην "τριγωνικη" σοφιτα. Κατω απο αυτην βρισκεται το ψηλοταβανο σαλονι μου με τον επιτελους μαυρο γωνιακο καναπε την πολυθρονα σε σχημα κουφιου ημισφαιρειου και τον σετ διθεσιο μαυρο καναπε. Το σαλονι κοιταζει σ'ενα γωνιακο παραθυρο και μπαλκονι με εντυπωσιακα κομψα γκρι ανθρακι κοφωματα. Δεν εχω βαλει κουρτινες καθως σπανια θελω να αποφευγω τη δυση του ηλιου που μπορεις να δεις απο εκει. ωστοσο εχω ενα τυπου παραβαν που χωριζει το σαλονι με το βαρυ επιτελους γραφειο μου. Το παραβαν ειναι σαν εκεινα τα κινεζικα με την τετραγωνη πλεξη μπαμπου και το υφασμα. Η τοποθετηση του μπορει να λειτουργησει και ως κουρτινα αν θελει κανεις.

Πανω στα "κεραμυδια" εχω ενα υπεροχο κρεβατι χαμηλο που ειναι σαν να ειναι βγαλμενο απο εργασια φοιτητη αρχιτεκτονικης, (προφανως το κρεβατι ειναι η μακετα!) και τα υπολοιπα κανονικα επιπλα. Ακομη κατω εχω ενα υπεροχο χαλι που ωστοσο με χαρα φυλαζω τα καλοκαιρια. Υπαρχει σ αυτο το σπιτι επισης ενα στερεοφωνικο με ηχεια ανα το σπιτι. Ακομη εχω ενα σεξι ψυγειο απο αυτα τα τυπου ρετρο, κοκκινο! πλεον εχει μεσα πολλα πολλα λαχανικα και μπυρες bud ή μυθος. Η καταψυξη εχει παντα αγορασμενο παγο και στον τοιχο εχω βαλει ραφι με αντιολισθητικη επιφανεια οπου βαζω τα ποτηρια μπρουμητα. Δεν κανω πολλα παρτι πια, συνηθως φωναζω φιλους να παιξουμε μουσικη ή αλλες φορες τα παιδια απο τη δουλεια. Δυο αντρες ομοφυλοφιλοι, και 3 γυναικες που ψαχνονται σεξουαλικα.

Οι βραδιες μας ειναι ωραιες το κοινο μας ειναι οτι συνηθως καταληγουμε να προσπερναμε το σαλονι και το παραβαν και να βρισκομαστε στη βεραντα οπου συζηταμε για τα παλια και τα νεα μας. Κατω απο το σπιτι μου εχω τη μηχανη μου. Η μηχανη μου ειναι σαν αυτες για τα χωματα χρωματος πορτοκαλι μαυρο και ασπρο, ειδικη παραγγελια, χαμηλωμενη προσαρμωσμενη στο υψος μου και στο πιο τελευταιας τεχνολογιας αεροδυναμικο σχημα.

Η τελευταια μετακομιση μου κοστισε πολλα λεφτα και πολυ χρονο. ομως ηθελα στ'αληθεια να αφησω πισω μου την παλια μου ζωη, ετσι κι εγινε. Ολα ξεκινησαν οταν επαθα κριση πανικου στη δουλεια μου. Δεν ηταν τιποτε παραπανω απο εναν διαχειρισιμο εμμετο που δεν εγινε αντιληπτος απο κανεναν εκτος απο τον κωστα. Απλα εφυγα απο το γραφειο αρον αρον. Δε μπορουσα να βαλω το κρανος κι η ωρα ηταν τετοια που θα μου το εκανε δυσκολο. Σταματησα στο φαναρι για το σπιτι οταν σε ειδα για πρωτη φορα. Ησουν πανεμορφη και οδηγουσες μαζντα εμεξ πεντε γεγονος που με μπερδεψε. Αναρωτιωμουν αν θα με εβλεπες κι εσυ, δε μπορει τοσα ξανθα και μακρια μαλλια να μην τα δεις. Ωστοσο σιγουρευτηκα πως το αμαξι δεν ειναι δικο σου οταν αναψε πρασινο και το μηχανημα πραγματικα διαμαρτυρηθηκε! Σε ακολουθησα, εννοειται. Με εφερες στη γειτονια που ειμαι σημερα. Μερικους μηνες μετα καταφερα να σε κανω παρεα, σε γνωρισα στα παιδια απο τη δουλεια, σε εκανα να με συμπαθησεις κι ο θεος εφερε τον ερωτα αναμεσα μας που ζει στο ταβανι του σπιτιου μας.


Και γραφω αυτη την αναρτηση γιατι σημερα εχω επετειο 4 χρονια απο τοτε που σε γνωρισα.

Θυμαμαι οταν χωρισαμε που ειχα ερθει σπιτι σου με 2 εισιτηρια για λονδινο που τοσο ηθελες να παμε για να με ακους να μιλαω αγγλικα. Εσυ εριξες το κρασι πανω τους καταλαθως. Καναμε ερωτα εκεινο το βραδυ, στο σπιτι σου εκεινη τη φορα. Το σπιτι σου με τα χαζουλικα μπιχλιμπιδια και τα φωτιστικα. Εγω ενιωθα τοσο γυναικα διπλα σου, ελυνα τα μαλλια μου κι εβαζα τα χερια σου στο στηθος μου, σε εφερνα στην αγκαλια μου και δεν υπηρχε ουτε ο χρονος ουτε τιποτε.



Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2015

Βροχη/ Θοδωρης


Ολα για σενα και τιποτα εγω...
Δεν ξερω τι να πω που να μην εχω πει ή γραψει ηδη.
Δεν ξερω τι και πως θα αντιληφθει ο κοσμος ή πως θα μεινει στην Ιστορια αυτη η σκληρη μπορα. 
Δεν ξερω πως και ποτε θα χωνεψεις οτι ειμαστε κατω απο την ιδια βροχη και σκεφτομαστε το ιδιο για τις κρυμμενες λακουβες στα πλακακια. 
Δεν ξερω ποτε θα τελειωσει το φεγγαρι και ποτε τη θεση του θα παρει αλλος πλανητης για να μην γραφει τα ονοματα μας που γραψαμε 7 χρονια και 368 μερες πριν. 
Δεν ξερω ποτε και αν θα γεννηθει ποτε ανθρωπος που να μου ταιριαζει τοσο οσο εσυ, καποιες φορες αναρωτιεμαι αν ταιριαζαμε ή αν απλα γιναμε το καλουπι ο ενας για τον αλλον. 
Δεν ξερω αν θα ζησω πιο τελειο ερωτα απο αυτον που εζησα μαζι σου, παρ'τι ημουν μια σταλια παιδι. 
Δεν ξερω αν θα υπαρξει αλλο στομα κι αλλο κανελι δερμα. 
Δεν ξερω αν θα ειμαι ποτε σε καποιον οσο ημουν δικη σου. 
Ειχες το αλογο σου, που λατρευες τα αλογα, κι ερχοσουν και με επαιρνες απο τη φοινικος και καναμε βολτες το τετραγωνο. Εβαζα το μουσουδι μου στο λαιμο σου και σε μυριζα. 
Δεν ξερω αν υπαρχουν αλλες μυρωδιες μετα απο τοτε. Κι οταν χειμωνιαζε χαιδευα το μπουφαν σου η χαζη. Και δεν υπηρχαν αλλα χαδια. Δεν υπαρχουν αλλα χαδια απο τοτε. 
Δεν υπαρχει αλλο φιλι απο το πρωτο μας που δωσαμε κατω απο το τραπεζι του σπιτιου σου στο κρυφτο.
Δεν υπαρχει αλλο παιχνιδι απο το ποδοσφαιρο που παιζαμε παιδια.
Δεν υπαρχει αλλη αφη.
Δεν υπαρχει κατι αλλο που να θελω να δω.
Δεν υπαρχει αλλη φωνη που να θελω να ακουω απο τη δικη σου, οχι , οχι αυτην που εχεις τωρα που μου δειχνει ολη την κουραση κι ολη την πικρα που εχεις περασει να φταινε τα κλαματα που εχεις ριξει για ολες εκεινες που δε σου κανουν γιατι κι εσυ ψαχνεις εμενα. Ελεγα, ναι, πως δεν υπαρχει αλλη φωνη απο τη δικη σου να μου λεει "μπλαμπλα μπλα Στελλα μπλα μπλα" ή να "σερνει" ενα γκρινιαρικο "Εεεε". 
Δεν υπαρχει αλλη πρωτη μου φορα.
Δεν υπαρχει αλλος να ανοιξει τον κολπο μου μετα απο σενα.
Δεν υπαρχει αλλος να λεω τα μυστικα μου...
Δεν υπαρχει κανεις να ειναι πιο κρυφο μυστικο απο σενα.
Δεν υπαρχει κανεις μετα απο σενα αγορι μου...

Οπως δεν υπαρχει κανεις πριν απο μενα...
Αυτη ειναι η διαφορα μας.
Δεν υπαρχει κανεις πριν απο μενα ενω
Δεν υπαρχει κανεις μετα απο σενα....

Για πες μου ομως, ποιος συνεχιζει τη ζωη του τωρα; Ε;




Για σενα τραβαγα πιστολι κι απο φοβο μ'ειχαν ολοι
Και περασαν οι ζωες μας... Τη θεση σου την παιρνουνε σκιες.
Ζω μονο για σενα.
Για σενα ημουν και γινομουν το καλο και το κακο μου.
Περιμενοντας εσενα.



Και τωρα, δεν ξερω, να νιωσω τυχερη;
Εσυ δηλαδη αγορι μου πως νιωθεις;

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Σολαρω

Ειμαι μονη στο σπιτι και βρεχει εδω στη Θεσσαλονικη. Και αστραφτει και βροντα. Και ειμαι μονη μου. Ειμαι μονη μου και σε λιγο θα κοιμηθω. Και οντας μονη μου νιωθω αλλιως.

Και βλεπω μια σειρα και πεθαινω.

"- Τι σκεφτεσαι;
- δεν υπαρχει πιο αδιακριτη ερωτηση απο αυτο. Εσυ;
-Την αληθεια; Βραδινο μπανιο..."


Πλακα εχει αυτη η δυναμη που σε κανει παραγωγικη. Δεν υπαρχει κανεις αλλος. Εσυ κι ο μικροκοσμος σου.

Ειχα καιρο να ειμαι μονη μου. Ετσι γραφω τραγουδια.

Μου λειπεις.

Ερχεται μια στιγμη που ρωτας τον εαυτο σου αν θα αφεθεις ή οχι στο εκαστοτε συναισθημα.
Εγω ειμαι μονη και γι αποψε αποφασιζω.


Καποτε ημουν ο ανθρωπος που μπορουσα να σε κανω να αφεθεις χωρις να το καταλαβεις..

Βρεχει και ειμαι μονη μου. Δεν ξερω αν ειναι κριμα που ειμαι μονη μου ωστοσο.

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2015

Και τωρα οι λεξεις μου που αγαπω.






















(...)


Ειμαι πλουσια, μην ξεχνας πως κι εσυ εισαι.
Η ριτσα οταν ηταν στο σπιτι με περιμενε. Αρα ειχε συνδεσει το σπιτι με το να περιμενει εμενα. Ποτε άλλοτε δεν ηταν μονη της. Η ριτσα ειναι ο σκυλος μου. Τη ριτσα την αγαπω γιατι ημασταν ιδιες.
 

Αχ εχω χαρει με σας. εχω χαρει με το (e) και το (i).

 “If you're losing your soul and you know it,
then you've still got a soul left to lose”


Αυτός που ζει από τη μάχη με έναν εχθρό,
έχει προσωπικό ενδιαφέρον
να διατηρήσει τον εχθρό ζωντανό.


είμαι το μνημείο σου
κι όταν με βλέπω
σε θυμάμαι.


Αχ τα μυαλα των ανθρωπων. Αχ αυτα τα στραβα τα κεφαλια με τη διττη τους φυση. Αχ εσεις οι δυο που πατε χερι χερι. Σας αγαπω και με εχετε στιγματισει. Μα τι ανθρωποι ειστε τελικα;

Εσυ, αχ εσυ... Εσυ εισαι υπεροχη, μαλλον φταιει που δε μυριζεις ακομα κι οταν θελεις. Παω στοιχημα ωστοσο πως με τη φαντασια σου θα καλυπτεις αυτη την αδυναμια σου. Θυμαμαι, πως περνουσαμε διπλα απο τα σκουπιδια και το ενα μετα το αλλο τα εκανες επιπλα για το σπιτι στο οποιο ποτε δε μειναμε τελικα, αλλα αυτο που σημειωνω ειναι πως η αδυναμια σου να μυρισεις τη βρωμια τους σε εκανε να τους δινεις μια ολοτελα και αναπαντεχα μεχρι πρότινος χαμενη δευτερη ευκαιρια. Οπως επισης εβλεπες τον κοσμο μεσα απο ενα φιλτρο του καφε. Οπως οταν πινεις καφε που νιωθεις ολη την ίριδα(τα χρωματα της ιριδας) της γουλιας σε συναισθηματα και αισθητηριακες διεγερσεις. Ετσι κι εσυ, με την πυκνωτητα του νου σου διαβαζες τον κοσμο γυρω σου... Ποσο σε φανταζομαι, ποσο σε ανακαλω και θυμαμαι, ποσο εισαι μεχρι σημερα ετσι υπερτατη;....


Οσο για σενα, (last but not least) πεθαινω. Το μυαλο σου. Το κεφαλι σου. Οι αριθμοι σου. Τα γραμματα σου στα γραμματα που μου εστελνες με ή χωρις ταχυδρομιο. Η πρωτευουσα που δε σε χωραει, ο τοπος που δε σε βανει σαν οργιαζεις και τα ποδια σου που δε μπορουν να προφτασουν το μυαλο σου σαν εκεινο τρεχει. Μα τι ανθρωπος εισαι τελικα; Η δειλια σου που τοσο τη θαυμαζω και την ακολουθω. Η αρθρωση σου η οδοντικη που τοσο με εκανε να λιωνω με το χαμογελο σου μαζι. Τα πρασινα ολσταρ. Το 99 και το 100 σου. Η πικρα μου να σου μοιασω. Η ντροπη μου να το παραδεχομαι μετα απο χρονια. Η θεληση μου να εχουμε δεσμο αιματος για να μας αναγκαζουν τα σκοινια να ειμαστε δεμενες. Η σαιτα που εχεις για μυαλο. Τα μαθηματικα σου και η γεωμετρια μου γι αυτα.


Η φωτια με το νερο απο τη μια κι ο αερας απο την αλλη. Ολη μου η αγαπη κι ολος μου ο θαυμασμος περιγραφεται απο τις περιγραφες μου για σας που η ντροπη μου με κανει να σταματω.

Δεν ειναι κακο που δεν ειμαστε πια στην πλατεια νικαιας. Δεν ειναι κακο που θα πειτε οτι υπερβαλω, σκεφτειτε οτι το εγραψα παιδι το κειμενο, κι ολα αυτα γινονται για να περιγραψω το τι μπορει να υπαρχει μεσα στους ανθρωπους, αλλα και για την απιστευτη ομορφια που μπορει να δει ενας ανθρωπος που θαυμαζει.


Η απιστευτη ομορφια που βλεπουν
οσοι θαυμαζουν ζωγραφιζουν και σε ξερουν....
Την απιστευτη φωτια  αναβουν
κατι βραδια στην αθηνα που φωναζουν.


Θαυμαζω το μυαλο σου εδω και χρονια. Και θυμαμαι το τσιγαρο που ηπιαμε και τη συναυλια που εδωσα μετα.





Αυτα. Να βγαλω απο μεσα μου κι εγω την πολλη αγαπη που φυλαω για το ανθρωπινο ειδος.







Αχ, οι ανθρωποι ειναι ερωτας..... Οι ανθωποι.... Μπραβο...

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

well,

Οι ταινιες...

Οι ταινιες μαλλον πρεπει να περιλαμβανουν τον πληρη κυκλο των συναισθηματων. Να αρχιζουν, να τελειωνουν και να μενουν εκει, στο πισι-ντιβιντι ή ο,τι τελοσπαντων. Ετσι ειμαστε ολοι πιο ηρεμοι. Στην ταινια που ειδα σημερα δεν εγινε ετσι. Και μαλιστα, παραλληλα με το γεγονος οτι τα συναισθηματα οπως και οι πραξεις που συνεβαιναν ηταν αμυδρές, το ολο σκηνικο που δεν τελειωσε ποτε συναισθηματικα ηταν πολυ αβολο.

Πιο συγκεκριμενα ειχαμε ενα ζευγαρι, οι 2 πρωταγωνιστριες, οι οποιες ειχαν μια αλφα επαφη αλλα οχι που να πεις οτι υπαρει ερωτας συνειδητος αναμεσα τους. Ετσι εσυ σαν θεατης εβλεπες μια κινητικοτητα να κλιμακωνεται αλλα χωρις να συμβαινει κατι να επιβεβαιωσει τις συνεχομενα τροφοδοτουμενες υποψιες σου. Καποια στιγμη οταν ελεγες "δε μπορει τωρα κατι θα συμβει!" (τουλαχιστον να εξηγει) η μια απο τις δυο εξαφανιστηκε. Και αυτη ηταν η ταινια.

Το περιεργο ειναι πως συνδυασε ο σκηνοθετης-παραγωγος-σεναριογραφος-δενξερω το να εισαι ως θεατης αβεβαιος για το τι θα γινει αναμεσα στις δυο ή για το αν οντως υπαρχει κατι με το γεγονος οτι η ιστορια εμεινε ημιτελης.

Ενιωσα αβολα, ηταν σαν ολες οι σκεψεις που σου δημιουργει η ολη ταινια να προδιδονται με την εξαφανιση καθως δεν ηρθε η υποσχομενη εξηγηση. Ξερεις ηταν σαν η ταινια να ηταν η κανονικη ζωη που τιποτα δεν εξηγειται, τιποτα δεν ειναι δεδομενο αντιθετα εσυ (εχωντας τη μυγα ας πουμε)  να περιμενεις πως κατι θα συμβει (σιγουρα) κι εκει να σε προδιδει γιατι, ενω εσυ πιστεψες, η ταινια σε αφησε μονο σου.

Για αυτες τις ταινιες, που εαν εχουν σκοπο να σε κανουν να νιωσεις οτι εκτιθεσαι το πετυχαινουν, νιωθω οτι συνεχιζουν στο χρονο ακομα κι οταν τελειωνουν. Λες και το νοημα τους ειναι να μας δειξουν ενα χρονικο παραθυρο απο καθε ιστορια η οποια συνεχιζεται ακομα κι αν εμεις δεν την παρακολουθουμε.


Αυτες οι ταινιες με κανουν να νιωθω λες και δυο ανθρωποι φλερταρουν και ενω θεωριτικα και οι 2 στελνουν ερωτικα μηνυματα με τη συμπεριφορα τους, οταν ο ενας κανει το βημα, ο αλλος λεει πως  "καταλαβες λαθος" και ριχνει ακυρο. Νιωθω σαν αυτον που εφαγε το ακυρο λοιπον!

Το χεις νιωσει ποτε;
για ταινια εννοωντας.

Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

Με το σταυρο στο χερι.

Συνειδητοποιω, οτι πριν απο 1626 χρονια, ειχες παρει αναβολικα. Και γι αυτο η τοση εξελιξη σου. Μπραβο βρε... Επαιρνες ουσιες και γι αυτο βελτιωθηκες 80%.

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Μου βγαινει και λιγη χολη....

Ειστε κι εσεις που δε μπορειτε αμα δεν κανετε πεταμενα πραγματα....

Ειστε κι εσεις οι πεταμενοι....

Εσεις που μετανιωσατε, μετανιωσατε οντως;

Εσεις που οντως μετανιωσατε, εχει σημασια στην πραξη;



Καθε που ερχομαι στο Ηρακλειο, θυμαμαι τα στανταρ για τον ορισμο του πεταματος.

Καποια πραγματα ειναι και πρεπει να ειναι ακριβα. Αλλα ειστε κι εσεις που ειστε φτηνοι.


Καλο Πασχα. Ευχομαι σε ολους χορτοφαγια, διοτι τα ζωα βασανιζονται για να φτασουν στο πιατο μας.!

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Ααα

Εδω στη Θεσσαλονίκη,
οι ανθρωποι την αξιζουμε την ανοιξη.
Την περιμενουμε καιρο,
κανουμε μαυρα ματια να τη δουμε,
κι οταν φανερωθεί
βγαινουμε σαν τα μυρμήγκια απο τις φωλιές τους
και σουλατσαρουμε στην πολη.

Εχουμε την πιο μεγαλη πολη, την αθηνα. 
Κι εχουμε και την πιο ομορφη πολη τη Θεσσαλονικη. 
Κι ειναι τοσο ωραια στη Θεσσαλονικη...

Ειναι τοσο ωραια γιατι η ανοιξη αργει. 
Υποφερω ολο το χειμωνα μα ξερω με σιγουρια 
πως θα ερθει το καλοκαιρι και θα περπατησω στους δρομους της πολης 
και θα μυριζει ερωτα. 
Γιατι εδω στη θεσσαλονικη, 
τα απογευματα κρατανε πιο πολυ, 
για να μπορουν να προφτασουν να ολοκληρωθουν τα ραντεβου. 
Ο Ερωτας σ αυτη την πολη εχει τη φωλιά του, σιγουρα. 
Εδω ζει και βασιλευει. 
Και ξερω πως τα μυαλα μας, ολων μας, 
βρισκονται στον αερα, 
σκεφτονται το ενα το αλλο και ζουν την παραλληλη ζωη τους μαζι με τη δικη μας, 
ξερω πως τα μυαλα μας εχουν το θαρρος να λενε αληθειες 
κι εχουν το κουραγιο να σηκωνουν ηλιοβασιλεματα και μελαγχολίες 
κι οσο κι αν σ αυτη τη φαση της ζωης μου ειμαι τυχερη 
και η αληθεια μου ειναι στην αγκαλια μου, δεν ξεχναω. 

Δεν ξεχναω ποσα απογευματα εχω περασει σκεπτομενη και σκεπτικη 
και ποσα αχ εχω πει και ποσο πολυ εχω θελησει 
και ποσο εχω αφησει τον εαυτο μου να ζει πανω στα συννεφα 
ωστε να ακουμπαω μυαλα ξενα και να πλησιαζω ζωες μακρινες. 
Δεν ξεχναω τα εφηβικα συναισθηματα.

Και καθε που λειπω μακρια σου τα θυμαμαι. 
Καθε που δε μπορω να κοιμηθω σε μονο κρεβατι τα θυμαμαι
Καθε που σε βρισκω κοιτω να σε χορτασω, χωρις να μπορω.
Γι αυτο σε βγαζω βιντεο, κι αν μπορουσα να κρατησω τη μυρωδια σου σε κουτακι θα το εκανα.
Ζεις, κι ειναι απιστευτο που ζεις.
Μην πεθανεις ποτε.


Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟΣ. 
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. 
ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΑΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ Η ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΙΑ.
 Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ. 
Ο ΗΛΙΟΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ.


Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Φοβαμαι

Μου αρεσω παρα πολυ. Θελω να αρχισω να τραγουδαω παλι. Κατι πρεπει να κανω.

Φοβαμαι στη σκεψη πως θα σκασω αν παψω να ειμαι εγω. Πως θα ναι κριμα...

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2015

In the dark it's all a trick...

Ξερεις ειναι αυτο που εχει κολλησει μ ενα τραγουδι και δε μπορεις να ακους τιποτα αλλο.


Καλη χρονια σε ολους.


Ισως να ηθελα λιγο περισσοτερο τακουνια το 2014. Γεματη χρονιά ωστοσο.
Το 15 ας εχει πολλες τηγανητές πατατες! Κι ισως και καποιο μεγαλεπιβολο σχεδιο. Ναι. Ενα σπουδαιο σχεδιο με συγκεκριμενους μη δικους μου ορους. Ενα σπουδαιο σχεδιο που να αξιζει να κατορθωσει κανεις. Αυτο.

Υγεια πανω απ'ολα.



"In the dark it's all a trick"

"As our love turns in vain"

"Imagine no more tears d
issolving all your fears"

"
Put those hands on my face
Tell me you love me
And no one else"



Ειναι καποια τραγουδια που...πεθαινω ρε φιλε! Πεθαινω σκαω!

Κι ειναι κιι ανθρωποι, που ισως δεν αξιζει να τα μοιραζεσαι μαζι τους...