Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Εναλλασσονται τιτλοι στο μυαλο μου

Τον τελευταιο καιρο κανω λαθη στη σειρα με την οποια βαζω τα γραμματα.

Κατι λειπει...

κατι μου λειπει και κατι λειβεται απο μενα. 
Σιγουρα μου λειπεις.


Ειμαι στο ηρακλειο και περπαταω στους αδειους δρομους. 

 

Καποιοι τη ζουνε τη ζωη. Εγω ειμαι μαλακας.
Καποιοι τη ζουνε και τη ζουσαν πριν απο μενα. Και περνανε καλα και περνανε και κακα, ισως να ψηφιζουν ΝΔ βεβαια. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου τιποτα. Δεν εχω κανει τιποτα. Και τις δικες μου τις βρωμιες δεν τις χαρηκα ποτε μου. Δεν τη χαιρομαι τη ζωη. Παντα προστατευα τον εαυτο μου και παντα οι επιλογες μου ηταν τετοιες. Κι οχι μονο αυτο αλλα πιστευα σε πριγκιπες και αλογα. Πιστευα και πιστευω στον ερωτα, στις πρωτες φορες, στα καθαρα δερματα, στις σπουδαιες επιλογες, στους λιγους εραστες, στη μονογαμια, στην παρθενια, στην καλοσυνη, στους αγαθους ανθρωπους. Αλλα οι ανθρωποι δεν ειναι ετσι και οι κοινωνιες δεν ειναι ετσι, κι εγω ειμαι αλλου. Και ειμαι μονη μου εκει, και μ αγαπω και μ αρεσω πολυ ετσι. Μ αρεσει που ερωτευομαι βαθεια που η πρωτη μυ φορα ηταν διαλεχτη, που εχω μυρισει μοναχα δερματα που θελω, που ειμαι καλη και αγαθη περιμενοντας κι απο τους αλλους να ειναι καλοι. Αλλα το νοημα ειναι οτι ειμαι μονη μου σ αυτη τη ρωζ φουσκα κι οτι δε θα πρεπε να ειμαι ετσι σε τιποτα. Αν και δεν υπαρχει το πρεπει. Αλλα εγω δε μπορω αλλο αυτον τον κοσμο και δε μπορω τις αξιες που φερετε ολοι  στα κουτελα σας, ουτε μπορω τη φτηνια. Και τοσο πολυ σας σιχαινομαι που καταντω να σας ζηλευω μαλλον! Αλλα δε μπορω, μεχρι κι εσυ με προδοσες που χαλασες αυτα που λεγαμε στο μπαλκονι το καλοκαιρι τοτε με τη ρετσινα. Μεχρι κι εσυ. Λες να κανω κι εγω ετσι; Λες να υπερβαλω;

Ωρες ωρες απορω γιατι να ειμαι ετσι και γιατι να τα σκεφτομαι ολα τοσο και με τετοιο τροπο;

Υστερα σκεφτομαι οτι ισως κι αλλοι ανθρωποι ζουνε το ""δραμα"" μου. Και πως ο καθενας βλεπει τον εαυτο του διαφορετικο.

Κουραστηκα απλα ξερεις. Και κατι μου λειπει. Κι ισως να ειναι τα χρηματα που στον κανονικο κοσμο αγοραζουν την ευτυχια. Κι υστερα σκεφτομαι, αγοραζεται η ευτυχια; ή ειναι κατι υλοποιησιμο; κι αν ειναι μπορει να επιτευχθει και να ζησει σε καθε περιβαλλον διαφορετικο απο αυτο που τη γεννησε; 


Λευκη μου τυχη ή λευκοι μου τοιχοι;
Τοτε ηταν αλλιως κι ηταν η τελεια μουσικη που μου αρεσε.

παντα φευγω μ αυτο τον τονο του λευκου στο βλεμμα....με μια ελπιδα να ναι σαν κι εμενα...


Παντα να κρατας κατι για σενα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου