Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Εξυγειανση.

Το βασικο προβλημα που προκύπτει ειναι οτι θελω να γινομαι συνεχεια καλυτερη κι οτι δε μπορω να απολαυσω τιποτα. Αυτο το σκυλο ομως τον απολαμβανω.

Την εχω 10 μερες και νιωθω πως ειναι το πιο εξυπνο σκυλι του κοσμου, παρολο που μου εχει κατουρησει τον καναπε δις!

Θα την κρατουσα, αλλα τωρα δεν το κανω γιατι εχω ενα ΔΕΝ μεσα στο κεφαλι μου. Αυτο το Δεν υπαρχει για πολλα πραγματα και ειναι οι αναστολες που εχω και δε μ αφηνουν να χαρω τιποτα και να μην κανω καμμια λαθος επιλογη.

Προχτες τρομαξα πολυ. Νομιζα οτι θα πεσεις στ'αληθεια απο το μπαλκονι. Κι υστερα απο μερικες μερες λεγαμε για τις "συγχωρέσεις" και τα "ξεχναω" και αυτα που υπρχουν αναμεσα στους ανθρωπους.

Νιωθω τοσο φοβισμενη, οπως ο προσωρινός σκυλος μου. Μονο που εχω δεν κατούρησα στη γωνια διπλα απο την πορτα οταν δε με εβλεπες, κι ουτε κοιμηθηκα μακρια απ'ολα διπλα στη μπανιερα. Δεν κουνησα την ουρα μου 6 ωρες μετα. Αντιθετα έσφιξα τα δοντια εκεινη τη στιγμη και εσπασα το σκοινί της λογικης που υπαρχει στο κεφαλι μου. Κι ανεβασα παλμους, οπως εκεινη τη μερα που σε αιφνιδίασα κι εμφανίστηκα μπροστα σου ενω υστερα επιασα το λαιμο σου για να δω αν τον βαρουσε η καρδια σου, αυτη βαρουσε κι εγω ηξερα οτι καιγεσαι.

Ισως φταιει που για μια στιγμη το εζησα να κρεμεσαι απο τον 6ο ή μαλλον να κρεμεσαι απο το λαιμο μου κι εγω να σε κραταω με μια παραξενη αγαρμπη λαβη απο τις μασχαλες. Και μετα φυσικα με επιασαν τα κλαματα, κι εριξα μια γροθια στην πορτα και την εσπασα και καθε φορα που την κλεινω για να κοιμηθω και να μην ασχολουμαι αλλο με το σκυλο, διαλογιζομαι πως εγω εγινα τοσο οξυθυμη ωστε να βουλιαξω την πορτα και πως εκανα την οργη μου πραξη ενω η μανα μου τοσα χρονια με διδασκει να την κανω καποιας μορφης καρκινο.

Πινω ελληνικο καφε. Ο ομορφος προσωρινο μου σκυλος κοιμαται στο πατωμα. Το βραδυ θα τον παω βολτα και μαζι του θα βγω κι εγω. Θα βγω απο το σπιτι κι απο την καταθλιψη. Εκεινη με θελει στο κρεβατι κι εγω τη θελω ως δικαιολογια. Ολο και περισσοτερα, "αδιφαγο τερας" εχω γινει κι ολο βαζω πιο πολλα στο προγραμμα μου. Η ζωη μου ολη μια διεκπεραιωση.

Κι οι δρομοι τωρα εχουν καπνους κι εγω καθομαι μπροστα απο τη σομπα μου.

Ο σκυλος μου ξυνεται γιατι στην πολυταραχη ζωη του κολλησε μαλλον ψυλλους.

Εγω γιατι δεν ξυνομαι;




1 σχόλιο:

  1. χμ..μήπως γιατί δεν έχεις φαγούρα;

    Να χαίρεσαι το σκυλάκι σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή