Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Μουσικη

Ενα τραγουδι φτανει να με κανει να γραψω.
Αυτο το τραγουδι.
Ειναι ολος μου ο ερωτας.
Ολο μου το θελω αλλα και το απωθώ (χωρις το απωθώ να ειναι το αντιθετο του θελω, ισως να πηγαινουν μαζι αυτα).
Ειναι εκεινο που σχολιαζω σ αυτα που γραφεις,
μεσα στα κειμενα σου εχεις και την ερωτηση και την απαντηση...

Αυτο το τραγουδι ειναι η βαθια αγαπη για τον εαυτο μου. Ολοι εχουμε τετοια τραγουδια, καθως ολοι εχουμε βαθια αγαπη για τον εαυτο μας.

Ουτε αυτο το ακουω συχνα, ωστε να μη χαλασω αυτη τη γευση απο εφηβεια και τη μυρωδια απο χωμα που εχει.

Να καθομαι στο πατωμα του δρομου και να ειμαι κουρασμενη μετα το μαθημα.
Να εισαι κι εσυ κουρασμενη.
Θυμιζει να εκτιμαω την ξεκουραση,
εκεινη την ωρα που το μυαλο κανει διαλειμματα
απο πραξεις κι απο νοηματα κι απο συνειρμους, πραγμα σπανιο για μενα.
Μου θυμιζει να κοιταζω προς τα μεσα οταν θελω ησυχια και σιγουρια.
Μου θυμιζει τη δυναμη μου. Τα συναισθηματα μου.
Να καθομαι στο πατωμα και να μη με νοιαζει γιατι ξεκουραζομαι.
Μου θυμιζει να φωλιαζω στο μπουφαν μου και αυτο να με ηρεμει.
Να με ηρεμει η ζεστασια.
Με κανει να νιωθω σα να προκειται να τα καταφερω παρ'ολο που ειναι πολυς ο δρομος.
Με κανει να μη με νοιαζει ή να μη με πειραζει που με νοιαζει τοσο.



Δεν ειχα να πω κατι εξ αρχης. Δεν ειχα κατι να σου δωσω αυτη τη φορα που με διαβασες με συγχωρεις.

Παντως ο ογκος των πραγματων με τη μαθηματικη εννοια εχει πολυ ενδιαφερον!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου