Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Μουσικη

Ενα τραγουδι φτανει να με κανει να γραψω.
Αυτο το τραγουδι.
Ειναι ολος μου ο ερωτας.
Ολο μου το θελω αλλα και το απωθώ (χωρις το απωθώ να ειναι το αντιθετο του θελω, ισως να πηγαινουν μαζι αυτα).
Ειναι εκεινο που σχολιαζω σ αυτα που γραφεις,
μεσα στα κειμενα σου εχεις και την ερωτηση και την απαντηση...

Αυτο το τραγουδι ειναι η βαθια αγαπη για τον εαυτο μου. Ολοι εχουμε τετοια τραγουδια, καθως ολοι εχουμε βαθια αγαπη για τον εαυτο μας.

Ουτε αυτο το ακουω συχνα, ωστε να μη χαλασω αυτη τη γευση απο εφηβεια και τη μυρωδια απο χωμα που εχει.

Να καθομαι στο πατωμα του δρομου και να ειμαι κουρασμενη μετα το μαθημα.
Να εισαι κι εσυ κουρασμενη.
Θυμιζει να εκτιμαω την ξεκουραση,
εκεινη την ωρα που το μυαλο κανει διαλειμματα
απο πραξεις κι απο νοηματα κι απο συνειρμους, πραγμα σπανιο για μενα.
Μου θυμιζει να κοιταζω προς τα μεσα οταν θελω ησυχια και σιγουρια.
Μου θυμιζει τη δυναμη μου. Τα συναισθηματα μου.
Να καθομαι στο πατωμα και να μη με νοιαζει γιατι ξεκουραζομαι.
Μου θυμιζει να φωλιαζω στο μπουφαν μου και αυτο να με ηρεμει.
Να με ηρεμει η ζεστασια.
Με κανει να νιωθω σα να προκειται να τα καταφερω παρ'ολο που ειναι πολυς ο δρομος.
Με κανει να μη με νοιαζει ή να μη με πειραζει που με νοιαζει τοσο.



Δεν ειχα να πω κατι εξ αρχης. Δεν ειχα κατι να σου δωσω αυτη τη φορα που με διαβασες με συγχωρεις.

Παντως ο ογκος των πραγματων με τη μαθηματικη εννοια εχει πολυ ενδιαφερον!

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Οπως οι ηθοποιοι βαφουν πολυ τα ματια τους για να φαινονται τα χαρακτηριστικα τους απο μακρια, ετσι κι εγω γραφω με υπερβολες, δεν εννοω να αυτοκτονησουμε.

Με ολους τους τροπους που μπορει να σε αγαπησει καποιος, σ αγαπω. Και αγαπω ολες τις μυρωδιες σου και δε μπορω να ζησω χωρις αυτες. Και νιωθω το δερμα σου και τη γευση σου. Σ αγαπω με ολους τους τροπους που υπαρχουν.

Και κοιτω τα ρουχα και τα σεντονια και τα πραγματα σου και σ αγαπω. Κοιτω το πατωμα τους τοιχους και ειμαι μαζι σου. Κινω τα χερια μου και τα νηματα και με νοιαζεις μονο εσυ. Ειμαι σε αδρανεια απο το πολυ ενδιαφερον. Ειμαι σε αδρανεια γιατι δε μπορω να κανω τιποτα ενω εισαι μονο εσυ στο μυαλο μου.

Ξερεις τι μας μενει. Μας μενει να πεθανουμε μαζι. Να πεσουμε απο τον 6ο οροφο και να σκασουμε σαν καρπουζια κατω. Να σπαρταραμε σαν τα ψαρια για λιγο, να ματωσουμε το πατωμα και απλα να φυγουμε μαζι. Να κανουμε τις μαναδες μας να κλαινε. Αυτο θα ναι το "απολυτο" που λες. Να πεθανουμε να φυγουμε απο τη γη και να γινουμε αστερια. Να πεθανουμε. Να χαθουμε. Να σβηστουμε απο το ληξιαρχειο. Στη γη να υπαρχουμε μοναχα ως χωμα.

Εκει θα εχεις τη σιγουρια και την απολυτοτητα που θα σου δωσει ασφαλεια. Καθως οταν πεθαινεις μετα τιποτα δεν αλλαζει. Ετσι εμεις πεθαινοντας μαζι, θα κρατησουμε τη σχεση μας παντοτινη στους αιωνες σα φωτογραφια. Αντιθετα με τη ζωη που τα παντα μπορουν να συμβουν.

Ολα τα χουμε ζησει σε τουτη τη γη, ολα τα χουμε νιωσει, εχουμε φτασει στο ταβανι τουτου του κοσμου. Κι αν δεν το χεις καταλαβει ακομα, μαθε πως η λυση ειναι να πεθανουμε μαζι. Μοναχα μαζι ομως.