Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιος σκοτωσε το σκυλο τα μεσανυχτα.

Καθομαι στο κρεβατι μου κι ακουω τη τζαζ, νευρικα. Χαιρομαι και κουναω το κεφαλι μου στο ρυθμο. Εστιαζω στα κρουστα και χαιρομαι σε καθε τι που κανουν τα πιατινια. Πινω κατι φυτικο που απελευθερωνει τις ψυχολογικες εντασεις και τα συναισθηματα απ'οτι λενε. Οποτε ειμαι σε αναμενα καρβουνα. Την τελευταια φορα που το ηπια ειχα παθει κατι σαν κριση πανικου αφου ιδρωνα και ηθελα να ξερασω πανω σε καποιον περαστικο (ουτως ή αλλως οι περαστικοι ειναι σιχαμεροι, ειδικα εαν κρατουν πλαστικες ακριβες τσαντες ή, εαν ειναι αντρες, να φορουν γυαλιστερά παπουτσια και τσιτωτά ρουχα μικροτερα σε νουμερο απο αυτο που θα επρεπε, αν και τωρα που το σκεφτομαι αυτο ισχυει και για τις γυναικες). Τελοσπαντων τωρα νιωθω πιο δυνατη καθως ξερω τι με περιμενει και ειμαι ετοιμη να το αντιμετωπισω.  Κι οταν αρχιζω να ιδρωνω. κανω κατι εικασίες οπου με φανταζομαι μερικους ποντους πιο ψηλη, με λιγο πιο ωραια ποδια, καστανα ισια μαλλια, να αγκαλιαζω ενα μικρο κοριτσακι, τον εαυτο μου δηλαδη σε μικρη ηλικια, κι αυτο με ηρεμει αρκετα. Τοσο ωστε να προσπαθω να μην το χρησιμοποιω ως μεθοδο ηρεμιας καθως φοβαμαι μην και παψει να εχει επιδραση. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου