Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Yann Tiersen

Μ αρεσει το σπιτι μου. Καθομαι κατω απο την απαλη κοκκινη κουβερτα και σε περιμενω να γυρισεις, ειναι ωραιο να ειναι παντου τα πραγματα σου στο σπιτι. Ειναι ωραιο να κοιταζω και να σε βλεπω παντου μεσα στο σπιτι. Και σκεφτομαι τα βραδια που περασαν και τα βραδια που θα ρθουν και θα χει κρυο και θα μαστε αγκαλια και θα σκεπαζομαστε μεσα στα πουπουλα.


Θελω να ειμαι φυσιολογικη, θελω να κανω τα φυσιολογικα πραγματα που κανουν ολοι οι ανθρωποι. Θελω να μπορω να τα λεω ολα στη μανα μου. Θελω να ζησω καπως με καποιο τροπο αυτο το νορμαλ πραγμα που δεν περιπλεκει περισσοτερο τα πραγματα και κανει την ευτυχια πιο προσιτη και πιο απλη.
  Απλα θελω να το ζησω μαζι σου. Δε μπορω να δω καποιον ερωτα χωρις εσενα. Δε θελω να φυγω απο σενα γιατι εισαι ο ερωτας στο μυαλο μου και δε θελω αλλα σωματα. Κι οτι φανταζομαι ειναι με σενα. Απλα να, φανταζομαι πως θα ηταν αμα εγω κι εσυ μπορούσαμε να ζουμε υπο ενα καθεστώς ελευθεριας, οχι επειδη δε θα μας ηξερε κανεις.

Θελω να ζω μαζι σου. Κριμα να ειναι παρανομο αυτο.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Αναρωτιέμαι

Ότι τραβάει ο καθένας, το φταίει; ή κάποιοι τραβάνε κάποιων άλλων που δεν τραβάνε τίποτα...

Μυθικό πρωινό.

Τώρα τελευταία έχω κολλήσει με ένα ρόφημα από φρούτα. Μου άρεσει πολύ. Το βρίσκω πολύ νόστιμο.  Σήμερα θα πιω δέκα τέτοια. Θα κάνω εμετό κι ύστερα θα πάψει να μ αρέσει.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Και μου ειπε χτες

μια φίλη πως χάνω το δίκιο μου αμα "σιχαίνομαι" τόσο εύκολα.


Και με προβλημάτισε.


Γαλλικος καφες, αγαπω :)

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιος σκοτωσε το σκυλο τα μεσανυχτα.

Καθομαι στο κρεβατι μου κι ακουω τη τζαζ, νευρικα. Χαιρομαι και κουναω το κεφαλι μου στο ρυθμο. Εστιαζω στα κρουστα και χαιρομαι σε καθε τι που κανουν τα πιατινια. Πινω κατι φυτικο που απελευθερωνει τις ψυχολογικες εντασεις και τα συναισθηματα απ'οτι λενε. Οποτε ειμαι σε αναμενα καρβουνα. Την τελευταια φορα που το ηπια ειχα παθει κατι σαν κριση πανικου αφου ιδρωνα και ηθελα να ξερασω πανω σε καποιον περαστικο (ουτως ή αλλως οι περαστικοι ειναι σιχαμεροι, ειδικα εαν κρατουν πλαστικες ακριβες τσαντες ή, εαν ειναι αντρες, να φορουν γυαλιστερά παπουτσια και τσιτωτά ρουχα μικροτερα σε νουμερο απο αυτο που θα επρεπε, αν και τωρα που το σκεφτομαι αυτο ισχυει και για τις γυναικες). Τελοσπαντων τωρα νιωθω πιο δυνατη καθως ξερω τι με περιμενει και ειμαι ετοιμη να το αντιμετωπισω.  Κι οταν αρχιζω να ιδρωνω. κανω κατι εικασίες οπου με φανταζομαι μερικους ποντους πιο ψηλη, με λιγο πιο ωραια ποδια, καστανα ισια μαλλια, να αγκαλιαζω ενα μικρο κοριτσακι, τον εαυτο μου δηλαδη σε μικρη ηλικια, κι αυτο με ηρεμει αρκετα. Τοσο ωστε να προσπαθω να μην το χρησιμοποιω ως μεθοδο ηρεμιας καθως φοβαμαι μην και παψει να εχει επιδραση.