Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Θελω ξυλινα πατωματα...


Ακουω μουσικη μοναχα νομιζω για να ακουω κατι στ αυτια μου.

Θα ηθελα να βγαζω φωτογραφιες με τα ματια μου να σου δειχνω καρε καρε τις εικονες που ζω να καταλαβεις πως περναω. Τωρα πινω εναν καφε και τρωω μια μπανανα και ενδεχομενως θα ελειπε μπορει να πει κανεις κι ενα σιγαρο. Θα ηθελα να σου γραφω κειμενα και να στα δινω με ολες εκεινες τις κρυφες και φανερες μου σκεψεις, απλα για να δεις πως γραφει το μυαλο μου οταν σκεφτεται. Θα ηθελα καπως να σε κανω να νιωσεις αυτη τη βαθια αισθηση που εχω καθε που μυριζω μυρωδιες που μου αρεσουν. Ξερεις, αυτη την αινιγματική μυρωδια που άλλοτε σε γεμιζει και αλλοτε ειναι λιγη, λιγη ωστε να σε κανει να θες να πλησιασεις, να μυρισεις περισσοτερο, να δεις τι ειναι αυτη η μυρωδια, που αρχιζει και που τελειωνει. Να ξερεις, παρενθεση, αυτος ειναι ο τροπος να κανεις καποιον να σε ερωτευτει, να του δωσεις λιγη απο τη μυρωδια σου, αλλα λιγη ωστε να σε ψαξει στο πληθος για να σε βρει και να μαθει πληροφοριες, λιγη μυρωδια ωστε να σε κυνηγησει. (Ετσι εκανες εσυ, με εμενα). Και φυσικα υπαρχουν οι ανθρωποι που η μυρωδια τους ειναι "αυτο", ειναι ερεθιστικη αλλα ποτε δεν τη χορταινεις, αυτο ειναι ο ερωτας για μενα, να μην χορταινεις τη μυρωδια καποιου. 

Ολο παρενθεσεις βαζω, γιατι ετσι;


Ξεκινησα να γραφω χωρις να θελω να καταληξω στο πως και ποσο θα ηθελα να δεις τον κοσμο που βλεπω εγω. Ισως αν τον εβλεπες ολα να ηταν καλυτερα, ισως να μην ενιωθα τοσο μονη μου και ισως να έπαυα απο αντιδραση να ειμαι τοσο ψευτορομαντικη και ευαισθητη. Ισως αν το εβλεπες κι εσυ αυτο που βλεπω κι εγω στα πραγματα, να μη με περνουσα για τρελη, ισως να με εμπιστευομουν περισσοτερο, ισως να πιστευα ξανα πως ειναι λογικο τα παιχνιδια να μιλουν, ο ανθρωπος να πετα και ολοι να ειμαστε λουλουδια με μικρα αγκαθια που απαιτουν ειδικο χειρισμο για τον καθενα απο μας. Ομως οχι, δε βλεπεις αυτο που βλεπω εγω, δε νιωθεις αυτα που νιωθω εγω και σιγουρα δε μυριζεις τις μυρωδιες με τον τροπο που το κανω εγω. Κι ετσι ειμαι μονη μου και δεν πειραζει, ολοι ειμαστε μονοι μας κατα καποιο τροπο σ αυτο το θεμα μαλλον.

Δεν ηθελα να καταληξω στο ποσο μονη με εχεις αφησει.


Ηθελα να πω και να προβληματιστω ξανα, 
το να κανουμε σεξ με πολλους και διαφορους 
αναλογα με το τι νιωθουμε και θελουμε φυσικα, 
ειναι αδηφαγία και καπιταλισμος
(υπερκαταναλωτισμος με ακορεστες πλασματικες αναγκες) 
ή 
προοδευτικη απελευθερωση απο την πυρηνική δομη της αστικης οικογένειας
(παραγωγη εργατιας/ "Ειμ'εξαρτημα εγω της μηχανης σας κι ο γιος μου τ ανταλλακτικο) 
και ριζοσπαστικη μεθοδος "αποκεντρωσης"....; 

1 σχόλιο:

  1. η ελευθερία σου είναι που κανείς δε μπορεί να μπεί στο μυαλό σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή