Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Αναρωτιεμαι...







Εισαι ετσι γιατι εγω σε βλεπω ετσι, ωστοσο, βλεπω αυτο που εισαι. Διαβαζω αυτα που γραφω για σενα. Ειναι περιεργο που μαζι σου αλλαζει το βιολογικο μου ρολοι κι ολα τα κανω αναποδα απο οτι θα τα εκανα με αλλους ανθρωπους. Προσπαθω να καταλαβω αν ειναι βολικο και για το κεφαλι μου να το αντιληφθει ή αν ακομα παιδιαστικα αρνειται μια διαφορετικη υπαρξη. Βλεπεις αν τοσα χρονια εχει μαθει αλλιως ειναι δυσκολο να πειστει τωρα, το κεφαλι μου, πως υπαρχουν κι αλλες πιθανες καταστασεις προς συναισθηματικη αντιμετωπιση. Ετσι κανουμε οι ανθρωποι, μαλλον. Και για να γινω πιο σαφης, εννοω οτι εαν συνηθισεις να χειριζεσαι μια κατασταση με τον αλφα τροπο, ακομα και αν αυτη η κατασταση αλλαξει εσυ πιθανοτατα εξακολουθεις να διαβαζεις τα παλια δεδομενα και να ανταποκρινεσαι σε αυτα ενω πλεον δεν υπαρχουν. Μπορει να συμβαινει αυτο γιατι εχοντας μαθει να συμπεριφερεσαι τακτικα με παρομοιο τροπο για αρκετο καιρο, σου ειναι πιο ευκολο να επιμεινεις σε αυτο γνωριζοντας τι θα προκειψει αλλα και πως εσυ θα παραμεινεις συναισθηματικα αταραχος καθως ο βρεγμενος τη βροχη δεν τη φοβαται.

Μαζι σου λοιπον ειναι αλλιως.. Σκεφτομουνα πριν λιγο πως εισαι το καταφυγιο μου...

Σε μυριζω παντου μεσα στο σπιτι λες κι ειμαι σκυλος.

Αναρωτιεμαι αν κανω βηματα υγειας ή αν εσυ τα κανεις ολα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου