Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Mανωλης.

Ποσο ομορφη εισαι; Ε; ποσο;...

Μ αρεσει που ξερεις καποια πραγματα που δεν ξερω. Μ αρεσει που μπορω να σ αφηνω να κανεις οτι θελεις και γω να μη χρειαζεται να μαθω και παρ'ολα αυτα να ειμαι σιγουρη οτι τα εχεις κανει ολα καλα. Μ αρεσει να σε εμπιστευομαι, ειναι τελειο αυτο. Με χαλαρωνει και με απελευθερωνει.

Γενικα, νιωθω λες και εχω εμμονη με ολες τις περιγραφες που αφορουν στην αισθηση που μου δημιουργεις.

Αναλογιζομαι ποσο σε εμπιστευομαι και ποσο πολυ αφηνομαι στα χερια σου, απολυτα. Και οσο δυνατη νιωθω και αυτονομη και "αρχηγος", αλλο τοσο μου αρεσει να νιωθω οτι με προστατευεις απ ολους ή οτι εξαρτώμαι απο σενα ή οτι εσυ αποφασιζεις και εσυ ξερεις καλυτερα.


Και μεσα σε ολα αυτα υπαρχει ενα παραθυρο που μου θυμιζει τη λεξη, που εσυ χρησιμοποιησες: σιχαίνομαι, και αναλογιζομαι πως θα το διαχειριστω ή ακομα αναρωτιεμαι αν το ανοιγω εγω αυτο το παραθυρο ή αν οντως προκειται για μια τετοια κατασταση, οπου καθε που θα βρεχει θα μπαινουν τα νερα της βροχης μεσα... Και τελος το γραψιμο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου