Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ψαχνω εισητιρια να ερθω και να φυγω αυθημερον αλλα δεν εχει τιποτα...

Σε φτανταζομαι. Καθε φορα που πινω σε φανταζομαι. Ενα ποτο φτανει για να φανταζομαι τη μυρωδια και τη γευση που εχεις... Εγω καθομαι στον καναπε κι εσυ ερχεσαι απο πανω μου... Και δε χρειαζομαστε τα ρουχα γιατι εισαι μεσα μου και ειμαι μεσα σου...


Παιρνουμε φορα και τρεχουμε προς τη συγκρουση μας, πηδαμε στον αερα και τα σωματα μας σκανε το ενα πανω στο αλλο και γεμιζει χρωμματα ο κοσμος γυρω μας... Ετσι γινεται με μας, καθε φορα γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης, ποτε επιπονη ποτε οχι.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης. Και ειναι τελειο να σε νιωθω παντου πανω μου, ζεστη και απαλη αισθηση. Ειναι τελειο να σε νιωθω. Οπως ειναι τελειο να λεω εσυ και να εννοω ασφαλεια και αγκαλια, και να βαζω το προσωπο μου στα μαλλια σου, στο λαιμο σου, να σε ανασαινω. Ειναι τελειο που εισαι εδω, γιατι εισαι εδω. Γιατι ξερω οτι θα εισαι, γιατι απολαμβανω ολη τη σημασια που μου δινεις και ολα τα φιλια.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης.


Ετσι στον καθε ανθρωπο, αναλογα με τις εκρηξεις που εχει ζησει ειναι και τα χρωματα που εχει γνωρισει. Κι ο μικροκοσμος ολων μας φτιαχνει τα συγκεκριμενα πιο γνωστα και πιο κοινα σε ολους χρωματα, εκεινα που βλεπουμε ολοι ή που καπως εχουμε ολοι γνωρισει οπως πιχι το κοκκινο. Παντα ομως καθε συμβαν τετοιο εχει αλλες αποχρωσεις, ειτε λογω ιδιοσυγκρασιας ειτε λογω οπτικης γωνιας. Καθε ζευγαρι, φτιαχνει αλλα χρωμματα που εμεις δε θα μαθουμε ποτε αν δεν ανηκουμε σ αυτο. Κι αυτος ειναι ο κοσμος που εχεις με τον αλλον, ενας κοσμος μονο δικος σας που κανεις δε μπορει να καταλαβει ή να δει, που ειστε μονοι κι ασφαλεις σ αυτον.

Εισαι ο κοσμος μου λοιπον. Και τωρα που ειμαστε μακρια ειναι παραξενο, γιατι τα χρωματα ειναι αλλιως και ο κοσμος μου μισος...




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου