Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Mανωλης.

Ποσο ομορφη εισαι; Ε; ποσο;...

Μ αρεσει που ξερεις καποια πραγματα που δεν ξερω. Μ αρεσει που μπορω να σ αφηνω να κανεις οτι θελεις και γω να μη χρειαζεται να μαθω και παρ'ολα αυτα να ειμαι σιγουρη οτι τα εχεις κανει ολα καλα. Μ αρεσει να σε εμπιστευομαι, ειναι τελειο αυτο. Με χαλαρωνει και με απελευθερωνει.

Γενικα, νιωθω λες και εχω εμμονη με ολες τις περιγραφες που αφορουν στην αισθηση που μου δημιουργεις.

Αναλογιζομαι ποσο σε εμπιστευομαι και ποσο πολυ αφηνομαι στα χερια σου, απολυτα. Και οσο δυνατη νιωθω και αυτονομη και "αρχηγος", αλλο τοσο μου αρεσει να νιωθω οτι με προστατευεις απ ολους ή οτι εξαρτώμαι απο σενα ή οτι εσυ αποφασιζεις και εσυ ξερεις καλυτερα.


Και μεσα σε ολα αυτα υπαρχει ενα παραθυρο που μου θυμιζει τη λεξη, που εσυ χρησιμοποιησες: σιχαίνομαι, και αναλογιζομαι πως θα το διαχειριστω ή ακομα αναρωτιεμαι αν το ανοιγω εγω αυτο το παραθυρο ή αν οντως προκειται για μια τετοια κατασταση, οπου καθε που θα βρεχει θα μπαινουν τα νερα της βροχης μεσα... Και τελος το γραψιμο.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Σίγμα...

Κι είναι όλες εκείνες οι Σιχαμερες λέξεις από σίγμα... Όλες εκείνες που γεμίζουν το μυαλό μου και βγαίνουν απ το στόμα... Κι όλες εκείνες οι λέξεις που με κάνουν να σιχαίνομαι μόνο όπως έχω ποτέ διηγηθεί σε σένα...

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Dan ξέρω που μένεις!

Νταν! Σε θέλω σε.ΘΕ.ΛΩ! Μα ρε νταν που είσαι; Σε χρειάζομαι... Σε χρειάζεται το εγώ μου. Σε θέλω και σε ποθώ. Δε με νοιάζει. Μα Νταν, που είσαι;

Να ψάχνεις τον έρωτα; Ναι...
Να βρίσκεις τον έρωτα...

Να έχω βρει τον έρωτα σε σένα... Καληνύχτα Νταν.
Αύριο θα σε ψάχνω πάλι, αλλά! Ξέρω που μένεις!

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ψαχνω εισητιρια να ερθω και να φυγω αυθημερον αλλα δεν εχει τιποτα...

Σε φτανταζομαι. Καθε φορα που πινω σε φανταζομαι. Ενα ποτο φτανει για να φανταζομαι τη μυρωδια και τη γευση που εχεις... Εγω καθομαι στον καναπε κι εσυ ερχεσαι απο πανω μου... Και δε χρειαζομαστε τα ρουχα γιατι εισαι μεσα μου και ειμαι μεσα σου...


Παιρνουμε φορα και τρεχουμε προς τη συγκρουση μας, πηδαμε στον αερα και τα σωματα μας σκανε το ενα πανω στο αλλο και γεμιζει χρωμματα ο κοσμος γυρω μας... Ετσι γινεται με μας, καθε φορα γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης, ποτε επιπονη ποτε οχι.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης. Και ειναι τελειο να σε νιωθω παντου πανω μου, ζεστη και απαλη αισθηση. Ειναι τελειο να σε νιωθω. Οπως ειναι τελειο να λεω εσυ και να εννοω ασφαλεια και αγκαλια, και να βαζω το προσωπο μου στα μαλλια σου, στο λαιμο σου, να σε ανασαινω. Ειναι τελειο που εισαι εδω, γιατι εισαι εδω. Γιατι ξερω οτι θα εισαι, γιατι απολαμβανω ολη τη σημασια που μου δινεις και ολα τα φιλια.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης.


Ετσι στον καθε ανθρωπο, αναλογα με τις εκρηξεις που εχει ζησει ειναι και τα χρωματα που εχει γνωρισει. Κι ο μικροκοσμος ολων μας φτιαχνει τα συγκεκριμενα πιο γνωστα και πιο κοινα σε ολους χρωματα, εκεινα που βλεπουμε ολοι ή που καπως εχουμε ολοι γνωρισει οπως πιχι το κοκκινο. Παντα ομως καθε συμβαν τετοιο εχει αλλες αποχρωσεις, ειτε λογω ιδιοσυγκρασιας ειτε λογω οπτικης γωνιας. Καθε ζευγαρι, φτιαχνει αλλα χρωμματα που εμεις δε θα μαθουμε ποτε αν δεν ανηκουμε σ αυτο. Κι αυτος ειναι ο κοσμος που εχεις με τον αλλον, ενας κοσμος μονο δικος σας που κανεις δε μπορει να καταλαβει ή να δει, που ειστε μονοι κι ασφαλεις σ αυτον.

Εισαι ο κοσμος μου λοιπον. Και τωρα που ειμαστε μακρια ειναι παραξενο, γιατι τα χρωματα ειναι αλλιως και ο κοσμος μου μισος...




Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Σοταρεις το κουκουναρι και το βαζεις στη σαλατα!

    Ειναι κριμα να κοιμαμαι... Ειναι κριμα να κοιμαμαι αντι να ειμαι ξυπνια μαζι σου. Χανουμε τις ωρες κατα καποιο τροπο. Τις ωρες μεχρι αυριο που φευγω.

    Δε θελω να φυγω, θελω να μεινω μαζι σου και να σου ανοιγω τα ποδια μου ξανα και ξανα και να σε βαζω αναμεσα τους καθε που νυχτωνει ή ξημερωνει. Θελω να ειμαστε μαζι τα απογευματα και να πινουμε κρυο καφε στο λευκο πυργο ή γαλλικο πανω στα καστρα. Θελω να μεινω για να κανουμε μπανιο μαζι και να μου σαπουνιζεις την πλατη που δε φτανω. Θελω να μεινω για να φτιαχνουμε σαλατες κι ολο να μου λες οτι δεν ειναι φαι αυτο. 
    Να μεινω για να σε βλεπω να ισιωνεις τα μαλλια σου, να βαζεις κραγιον, να βγαζεις το φουτερ σου, να φορας τα τζιν μου. Θελω να μεινω για να πινουμε κοκτειλ σπιτι, για να σε χαζευω στη βαλαωριτου, για να χορευουμε σα να παιζουμε μπασκετ ή σα να βαζουμε ηλεκτρικη σκουπα. Για να σε βλεπω να γελας και να κλαις απο τα νευρα σου, για να κλαιω κι εγω μπροστα σου και πανω σου και να μη με νοιαζει να κρυφτω γιατι εισαι εσυ. 
    Θελω να μεινω για να ξυπναμε μαζι, για να σε ξυπναω, για να φτιαχνεις τοστ, για να φτιαχνεις καφεδες, για να ειμαστε αγκαλια, για να σε φιλαω απο πανω μεχρι κατω, για να σε φυλαω απο τον αερα τον ηλιο τα ξενα ματια τις ξενες φωνες. Θελω να μεινω για να μη φυγω απο το σπιτι στο κεντρο, για να μη φυγω απο το κρεβατι με τα πολλα μαξιλαρια. Θελω να μεινω για να σε μυριζω, να σε μυριζω να σε μυριζω να σε μυριζω. ολη την ωρα....

   Θελω να μεινω για να διαβαζουμε μαζι. Να καθαριζουμε μαζι, να μιλαμε γαλλικα μαζι, να γκρινιαζουμε μαζι, να βλεπουμε ταινιες μαζι, να ερωτευομαστε μαζι. 

   Αυτη την ομορφη ηρεμια θελω, σαν τη θαλασσα το καλοκαιρι οταν εχει απνοια.

   Υπαρχουν οι ανθρωποι που σου δινουν μια ευκαιρια για υγεια, οπως ενα σπιτι στη θαλασσα ή ψηλα στο βουνο. 

   Εισαι ολα τα χρωματα μαζι, εκτος απο αυτο που δε σ αρεσει και το φουξια, και η σκεψη μου χαωνεται και δε μπορω να γραψω... Και ερχομαι διπλα σου να σε χαιδεψω, να σε ξυπνησω, να κανουμε ενα μπανιο, να σε ντυσω και να παμε στο μεγαρο.



#Βρες τον ανθρωπο που οταν ανοιγεις τα ποδια σου σ αυτον ή οταν τελειωνεις μεσα του, "κατι γινεται", κατι σπουδαιο, κατι που σε αλλαζει και σε ομορφαινει απο μεσα και σε κανει πιο πλουσιο. Βρες τον και κρατα τον.


και φυσικα εχω σκαλωσει με τη φραση "ανοιγω τα ποδια", γι αυτο το γραφω αρκετα συχνα. Ξερεις σε ευχαριστω γι αυτο... Σ ευχαριστω που με ταξιδευεις ετσι. Ερχομαι στο κρεβατι σου...


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

τα κλαματα μου

Θελω να κλαψω στα ποδια σου και να μου χαιδεψεις το σβερκο να ηρεμήσω...

Ακουω το τραγουδι μου. Ειναι το αγαπημενο μου τελικα, και ξερεις δεν το ακουω για να μην το βαρεθω κι ετσι ειναι το αγαπημενο μου εδω και πολλα χρονια.

Ετσι το κανες το παιδι σου, ετσι το γεννησες καο ετσι το μεγαλωσες. Τι να κανουμε τωρα (;)