Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

I was the hell that you needed

Η μνήμη είναι υποκειμενική, τουλάχιστον για εμάς που δεν τα πάμε καλά με αυτήν... Θυμάμαι τη μελωδία που νομίζω ότι άκουσα όχι αυτήν ακριβώς που ακούστηκε. Είμαι στο λεωφορείο και φοράω ακουστικά, και γράφω αυτό εδώ. Σ αγαπώ. Τελεία.

Έχω ένα κόκκινο φούτερ. Πάλι άλλαξα θέση τα έπιπλα στο σπίτι.

Εγώ ξέρω ότι μας ανακάτεβει το μέσα μια κουτάλα ώστε να ανάβουν οι φωτιές μας κι εμείς να καίγομαστε, άλλοι σιωπηλά και για χρόνια κι άλλοι σε μια στιγμιαία έκρηξη. Μάντεψε ποιο είναι το αβάστακτο...

Και για σένα που διαβάζεις σου ζητάω συγγνώμη, οποίος και να είσαι, σίγουρα θα σου χρωστάω μια συγγνώμη, ακόμα και μικρή...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου