Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Οι πραγματικοτητες...

Μπερδευομαι εγω οταν δε μπερδευω τους αλλους. 

Και σιγουρα δεν εχω χιουμορ...

Παντα ηθελα καποια πραγματα, παντα "εψαχνα" αυτα. 
Καποτε ηθελα ερωτα με κερακια, πεταλουδες στο στομαχι και τρυφερα μηνυματα μεσα στη νυχτα(εντεχνο δηλαδη) και ακομα αυτο θελω. 

Πληγωθηκα στο κυνηγι μου για αυτη την κατασταση αλλα δεν αλλαξα το πως εχω τον ερωτα στο μυαλο μου. Τοσα χρονια δηλαδη εχει μεινει σταθερο ολο αυτο μεσα μου. Και αυτο ειναι πολυ θετικο. Να μην ειμαι δηλαδη φτερο στον ανεμο που αναλογα με τις συμπεριφορες των αλλων αλλαζω και τα θελω μου. Μπραβο μου λοιπον.

Σιγουρα δεν εχω χιουμορ. 

Εχω ομως κατι γοητευτικο πανω μου μαλλον, απλα το κρυβω πολυ μεσα.
Αμα εχω μια κατασταση στο μυαλο μου τη φτιαχνω, εννοω μπορω να το κανω. Το ιδιο και με τους ανθρωπους, αμα θελω καποιον, τη συμπαθεια του, την παρεα του, μπορω να τα εχω. Απλως τυχαινει να μη θελω... 

Δεν ξερω γιατι, ισως φταιει οτι ειναι μια φαση μου, οπου ειμαι τοσο πληρης με το γαμο που εχω για σχεση. Ισως με κανει τοσο ευτυχιμσενη αυτο. Και ειναι ομορφος ανθρωπος, σιγουρα αμα την εβλεπα καπου θα σκαλωνα, και θα την κυνηγουσα. Και ειναι στιγμες που φανταζομαι οτι ειμαι σ ενα μπαρ και απλα την πετυχαινω και δεν την ξερω και τη γνωριζω πρωτη φορα τοτε και παω στο τραπεζι της, της μιλαω και της αφηνω σημειωμα με το κινητο μου φευγοντας.

Αλλα μπορει να φταιει που εχω καταντησει να σιχαινομαι τους ανθρωπους απο τοτε, γιατι παντα εβαζε καποιον αναμεσα μας. Γιατι μαλλον με φοβοτανε. Και φοβοτανε να μενουμε οι δυο μας. Και με απεφευγε. Κι ετσι σιχαινομαι τους αλλους ανθρωπους.


Αυτοι ειναι οι δυο λογοι μπορει.


Νιωθω οτι με υπνωτιζεις οταν με φιλας. Κι οτι με παιρνεις μακρια απο αυτον τον κοσμο κι οτι με φροντιζεις και οτι μου δινεις σημασια... Και θυμαμαι εκεινη τη μερα που μου ειπες " Ωραια, τι πειραζει να ειμαι εγω ο καστορας για σενα;" οταν σου ειχα διαβασει ενα παραμυθι... Και απλα τα ξεχναω ολα, εκεινα που πληρωνεις εσυ για μενα, και για τη μιση στελλα που εχεις, τα ξεχναω αυτα που την αφηνουνε μιση. Και μου φτιαχνεις ποδια απο ξυλο για να μπορουμε να κανουμε ενα δρομο μαζι και αλλες φορες μου μαθαινεις να περπαταω με τα χερια...

Συγγωμη και ευχαριστω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου