Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

And Yet We Breathe

Ο Μικρός Πρίγκιπας...


Ολοι εχουμε μεσα μας εναν μικρο πριγκιπα, οχι σαν αυτον του Αντουαν, εναν αλλον. Ειναι εκεινος ο εαυτος που ξυπναει και αποφασιζει να λαβει δραση οταν καυγαδίζουμε, οταν λυπόμαστε ή οταν προκαλουμε πονο, τις στιγμες της άμυνας ας πουμε...

Αυτος ο πρωταγωνιστής ποτε συμπεριφερεται ευγενικα ποτε οχι, ποτε στρεφεται προς τα εξω ποτε αντιθετα. 

Αν συμφωνεις μεχρι εδω, παει να πει οτι συσσωρεύεις τις πληγες σου τις κλεινεις σε ενα κουτι και ολο αυτο που εχεις μαζεψει χωρις να εχεις κανει την εκκαθάριση που ποναει, εχει λαβει ικανοποιητικές διαστασεις ωστε να εχει προσωπικοτητα. Μια προσωπικότητα μαλιστα συνδεδεμένη με τη δικη σου, καθως αν δεν κανω λαθος, σου φαινεται πολυ γλυκο αυτο το παιδακι που ποτε ειναι τζαναμπέτης και  ποτε ωριμος και υπομονετικός ακομα και στην εκπλήρωση ποινών για σφάλματα που δεν εχει κανει.

Η αγαπη σου αξιζει, οχι γιατι εκεινος αποφασισε να συμπεριφερθεί ώριμα σε καποια κακη συμπεριφορα που δεχτηκε, αλλα για αλλους λογους. Ειναι ευεργετικό να αντιμετωπιζεις τις καταστασεις ενεργητικά και οχι να επιτρέπεις στο παρελθόν σου να λειτουργεί ως αυτόματος πιλότος.

Ομως το βασικο ειναι αυτο: Ο πριγκιπας αυτος θελει και θα θελει να ειστε οι δυο σας. Και εσυ να μην εκτιθεσαι σε εχθρους και κινδυνους που θυμιζουν στο παιδι ποσο εχει πονεσει... Το θεμα ειναι εκεινες τις απαραιτητες ωρες που θα μενεις με το παιδι να καταφερεις να το εξημερωσεις και για αρχη να ελεγχεις εσυ την κατασταση....


Ακουσε το τραγουδι στη θεση 3...

1 σχόλιο:

  1. είναι όμορφο να (μου) γράφεις τις σκέψεις σου ;) και να τις παίρνω, να τις επεξεργάζομαι, να τις προσαρμόζω, να τις κάνω δικές μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή