Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

And Yet We Breathe

Ο Μικρός Πρίγκιπας...


Ολοι εχουμε μεσα μας εναν μικρο πριγκιπα, οχι σαν αυτον του Αντουαν, εναν αλλον. Ειναι εκεινος ο εαυτος που ξυπναει και αποφασιζει να λαβει δραση οταν καυγαδίζουμε, οταν λυπόμαστε ή οταν προκαλουμε πονο, τις στιγμες της άμυνας ας πουμε...

Αυτος ο πρωταγωνιστής ποτε συμπεριφερεται ευγενικα ποτε οχι, ποτε στρεφεται προς τα εξω ποτε αντιθετα. 

Αν συμφωνεις μεχρι εδω, παει να πει οτι συσσωρεύεις τις πληγες σου τις κλεινεις σε ενα κουτι και ολο αυτο που εχεις μαζεψει χωρις να εχεις κανει την εκκαθάριση που ποναει, εχει λαβει ικανοποιητικές διαστασεις ωστε να εχει προσωπικοτητα. Μια προσωπικότητα μαλιστα συνδεδεμένη με τη δικη σου, καθως αν δεν κανω λαθος, σου φαινεται πολυ γλυκο αυτο το παιδακι που ποτε ειναι τζαναμπέτης και  ποτε ωριμος και υπομονετικός ακομα και στην εκπλήρωση ποινών για σφάλματα που δεν εχει κανει.

Η αγαπη σου αξιζει, οχι γιατι εκεινος αποφασισε να συμπεριφερθεί ώριμα σε καποια κακη συμπεριφορα που δεχτηκε, αλλα για αλλους λογους. Ειναι ευεργετικό να αντιμετωπιζεις τις καταστασεις ενεργητικά και οχι να επιτρέπεις στο παρελθόν σου να λειτουργεί ως αυτόματος πιλότος.

Ομως το βασικο ειναι αυτο: Ο πριγκιπας αυτος θελει και θα θελει να ειστε οι δυο σας. Και εσυ να μην εκτιθεσαι σε εχθρους και κινδυνους που θυμιζουν στο παιδι ποσο εχει πονεσει... Το θεμα ειναι εκεινες τις απαραιτητες ωρες που θα μενεις με το παιδι να καταφερεις να το εξημερωσεις και για αρχη να ελεγχεις εσυ την κατασταση....


Ακουσε το τραγουδι στη θεση 3...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Οι πραγματικοτητες...

Μπερδευομαι εγω οταν δε μπερδευω τους αλλους. 

Και σιγουρα δεν εχω χιουμορ...

Παντα ηθελα καποια πραγματα, παντα "εψαχνα" αυτα. 
Καποτε ηθελα ερωτα με κερακια, πεταλουδες στο στομαχι και τρυφερα μηνυματα μεσα στη νυχτα(εντεχνο δηλαδη) και ακομα αυτο θελω. 

Πληγωθηκα στο κυνηγι μου για αυτη την κατασταση αλλα δεν αλλαξα το πως εχω τον ερωτα στο μυαλο μου. Τοσα χρονια δηλαδη εχει μεινει σταθερο ολο αυτο μεσα μου. Και αυτο ειναι πολυ θετικο. Να μην ειμαι δηλαδη φτερο στον ανεμο που αναλογα με τις συμπεριφορες των αλλων αλλαζω και τα θελω μου. Μπραβο μου λοιπον.

Σιγουρα δεν εχω χιουμορ. 

Εχω ομως κατι γοητευτικο πανω μου μαλλον, απλα το κρυβω πολυ μεσα.
Αμα εχω μια κατασταση στο μυαλο μου τη φτιαχνω, εννοω μπορω να το κανω. Το ιδιο και με τους ανθρωπους, αμα θελω καποιον, τη συμπαθεια του, την παρεα του, μπορω να τα εχω. Απλως τυχαινει να μη θελω... 

Δεν ξερω γιατι, ισως φταιει οτι ειναι μια φαση μου, οπου ειμαι τοσο πληρης με το γαμο που εχω για σχεση. Ισως με κανει τοσο ευτυχιμσενη αυτο. Και ειναι ομορφος ανθρωπος, σιγουρα αμα την εβλεπα καπου θα σκαλωνα, και θα την κυνηγουσα. Και ειναι στιγμες που φανταζομαι οτι ειμαι σ ενα μπαρ και απλα την πετυχαινω και δεν την ξερω και τη γνωριζω πρωτη φορα τοτε και παω στο τραπεζι της, της μιλαω και της αφηνω σημειωμα με το κινητο μου φευγοντας.

Αλλα μπορει να φταιει που εχω καταντησει να σιχαινομαι τους ανθρωπους απο τοτε, γιατι παντα εβαζε καποιον αναμεσα μας. Γιατι μαλλον με φοβοτανε. Και φοβοτανε να μενουμε οι δυο μας. Και με απεφευγε. Κι ετσι σιχαινομαι τους αλλους ανθρωπους.


Αυτοι ειναι οι δυο λογοι μπορει.


Νιωθω οτι με υπνωτιζεις οταν με φιλας. Κι οτι με παιρνεις μακρια απο αυτον τον κοσμο κι οτι με φροντιζεις και οτι μου δινεις σημασια... Και θυμαμαι εκεινη τη μερα που μου ειπες " Ωραια, τι πειραζει να ειμαι εγω ο καστορας για σενα;" οταν σου ειχα διαβασει ενα παραμυθι... Και απλα τα ξεχναω ολα, εκεινα που πληρωνεις εσυ για μενα, και για τη μιση στελλα που εχεις, τα ξεχναω αυτα που την αφηνουνε μιση. Και μου φτιαχνεις ποδια απο ξυλο για να μπορουμε να κανουμε ενα δρομο μαζι και αλλες φορες μου μαθαινεις να περπαταω με τα χερια...

Συγγωμη και ευχαριστω...

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Δακρυα στον ωμο μου εχω...


Και σκεφτομαι με τι εχω συνδεσει αυτο το τραγουδι. Την αισθηση. Βροχερος καιρος και κρυο, ομως οχι παλι τοσο κρυο που να εχει σημασια. Κι εσυ μερικους οροφους πανω, κι εγω να θελω να ανεβω, ομως οχι. Κι υστερα να χτυπας την πορτα μου και να μου λες να ερθω. 

Κι υστερα εξοδος, κι εγω μαζι του ασφαλης. Εισαι κι εσυ εκει κι εγω αναζητω, ψαχνομαι, κοβω κινηση... γενικοτερα. Αλλα τιποτα. Και να δεσμευομαι με εκδικηση προς το ατομο σου γι αυτο το τιποτα. Κι ο πιο σκληρος τροπος να πληρωσεις ειναι να σε κερδισω σε κατι. Κι ειναι η πιο ομορφη εκδικηση αυτη. 

ΠΑΝΤΑ παιρνω αυτο που θελω. Αργα ή γρηγορα. Κι υστερα θυμαμαι εκεινες τις στιγμες που δεν το ειχα, εκεινες τις στιγμες που με κανουν να θελω περισσοτερο να το εχω. Εκεινες τις στιγμες που εισαι ποθητη περισσοτερο απο ποτε και απομακρη και απιαστη.... κι εσυ και ολα εκεινα που εχω βαλει στο μυαλο μου να κερδισω.

Και η εκδικηση μου ειναι να σε κανω να με ερωτευτεις, πολυ και γλυκά... Κι ολο αυτο επειδη εγω σε θελω πρωτη.


Αναβω τσιγαρο και ψαχνω το βλεμμα σου στο χωρο. Δεν κοιταει το δικο μου. Καπνιζω κι αλλο. Επιμενεις να κοιτας αλλου. πινω λιγο απο το ποτο μου. Χορευεις. "Εγω εσενα θα σε κανω να με ερωτευτεις..." ....

Στα λεγα, δε στα λεγα;...

Κι ετσι σε κερδισα σε κατι και η εκδικηση μου ειναι να προκαλω μια ευτυχια...

 

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

ππο αισω

Πονας. Σε ποναω. Σε πονεσα.

Ευαλωττη στα χερια μου.
Βρισκεσαι απο κατω μου, κι αγκαλιαζεις το παπλωμα.

Και πρεπει να κανω λεπτους χειρισμους για να σου σταματησω τον πονο που εγω σου προκαλω.

Κι υστερα ζηταω συγγνωμη. Μα ο πονος σου μας φερνει πιο κοντα. Κι ετσι εγω εχω ολα τα δικαιωματα πανω σου. Ζηταω συγγνωμη ξανα, ομως μαλλον εσενα σου αρεσει να μας ενωνει ο πονος σου αραια και που, οπως σ' εμενα αρεσει να κυριαρχω στο σωμα σου.

Και μας ενώνει ενας ερωτας εμας. Κι εμεις ενωνουμε τα σωματα μας για να ανταπόδοση.

Σαν το φιλι σου δεν εχει. Απαλα χειλη. Η γευση σου ειναι τελεια. Κι υστερα ζαλη μετα απο λιγη ωρα φιλιου.

Απλα να σε αγγιζω...Απλα...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Εχοντας ερωτα με τα μαθηματικα, θυμαμαι ολους μου τους καθηγητες...

Θαυμαζω παρα πολυ τους καθηγητες λυκειου. Εκεινους που προετοιμαζουν τους μαθητες να δωσουν πανελληνιες. Μαθαινουν τα παντα σε αυτους γνωριζοντας πως θα φυγουν. Τους προετοιμαζουν για τη φυγη! Απιστευτο... (συναισθηματικα δες το). Βεβαια προκειται για αγοραπωλησία. Άλλα τα συμφεροντα.

Και μετα εσυ θα μνημονευεις λεγοντας: Εμαθα μαθηματικα, φυσικη, αρχαια, λατινικα κτλ κτλ ξεχνωντας.

Ετσι κανουν οι μαθητες που συνηθως ειναι αχαριστοι. Μνημονευουν ξεχνωντας.

Μην ξεχνας τον ευεργετη σου, αχαριστε. Μην ξεχνας ποιος σου ανοιξε τα ματια και σου εμαθε τοσα πραγματα. Μην ξεχνας πως ησουν ενα τιποτα πριν τη γνωση.

Κι οσο κι αν ξεμακραινεις, θα θυμαμαι το τηλεφωνημα, να λεω πως ελυσα εκεινο το οριο στο τεταρτο θεμα.

Αγαπητε αναγνωστη, μηπως θα πρεπε να κανεις κι εσυ καποια τηλεφωνηματα;... Σκεψου το.


Εγω ειμαι αποκλεισμενη στα χανια περιμενοντας το αεροπλανο μου με καθυστερηση 3-4 ωρες...