Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2014

Εναλλασσονται τιτλοι στο μυαλο μου

Τον τελευταιο καιρο κανω λαθη στη σειρα με την οποια βαζω τα γραμματα.

Κατι λειπει...

κατι μου λειπει και κατι λειβεται απο μενα. 
Σιγουρα μου λειπεις.


Ειμαι στο ηρακλειο και περπαταω στους αδειους δρομους. 

 

Καποιοι τη ζουνε τη ζωη. Εγω ειμαι μαλακας.
Καποιοι τη ζουνε και τη ζουσαν πριν απο μενα. Και περνανε καλα και περνανε και κακα, ισως να ψηφιζουν ΝΔ βεβαια. Απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου τιποτα. Δεν εχω κανει τιποτα. Και τις δικες μου τις βρωμιες δεν τις χαρηκα ποτε μου. Δεν τη χαιρομαι τη ζωη. Παντα προστατευα τον εαυτο μου και παντα οι επιλογες μου ηταν τετοιες. Κι οχι μονο αυτο αλλα πιστευα σε πριγκιπες και αλογα. Πιστευα και πιστευω στον ερωτα, στις πρωτες φορες, στα καθαρα δερματα, στις σπουδαιες επιλογες, στους λιγους εραστες, στη μονογαμια, στην παρθενια, στην καλοσυνη, στους αγαθους ανθρωπους. Αλλα οι ανθρωποι δεν ειναι ετσι και οι κοινωνιες δεν ειναι ετσι, κι εγω ειμαι αλλου. Και ειμαι μονη μου εκει, και μ αγαπω και μ αρεσω πολυ ετσι. Μ αρεσει που ερωτευομαι βαθεια που η πρωτη μυ φορα ηταν διαλεχτη, που εχω μυρισει μοναχα δερματα που θελω, που ειμαι καλη και αγαθη περιμενοντας κι απο τους αλλους να ειναι καλοι. Αλλα το νοημα ειναι οτι ειμαι μονη μου σ αυτη τη ρωζ φουσκα κι οτι δε θα πρεπε να ειμαι ετσι σε τιποτα. Αν και δεν υπαρχει το πρεπει. Αλλα εγω δε μπορω αλλο αυτον τον κοσμο και δε μπορω τις αξιες που φερετε ολοι  στα κουτελα σας, ουτε μπορω τη φτηνια. Και τοσο πολυ σας σιχαινομαι που καταντω να σας ζηλευω μαλλον! Αλλα δε μπορω, μεχρι κι εσυ με προδοσες που χαλασες αυτα που λεγαμε στο μπαλκονι το καλοκαιρι τοτε με τη ρετσινα. Μεχρι κι εσυ. Λες να κανω κι εγω ετσι; Λες να υπερβαλω;

Ωρες ωρες απορω γιατι να ειμαι ετσι και γιατι να τα σκεφτομαι ολα τοσο και με τετοιο τροπο;

Υστερα σκεφτομαι οτι ισως κι αλλοι ανθρωποι ζουνε το ""δραμα"" μου. Και πως ο καθενας βλεπει τον εαυτο του διαφορετικο.

Κουραστηκα απλα ξερεις. Και κατι μου λειπει. Κι ισως να ειναι τα χρηματα που στον κανονικο κοσμο αγοραζουν την ευτυχια. Κι υστερα σκεφτομαι, αγοραζεται η ευτυχια; ή ειναι κατι υλοποιησιμο; κι αν ειναι μπορει να επιτευχθει και να ζησει σε καθε περιβαλλον διαφορετικο απο αυτο που τη γεννησε; 


Λευκη μου τυχη ή λευκοι μου τοιχοι;
Τοτε ηταν αλλιως κι ηταν η τελεια μουσικη που μου αρεσε.

παντα φευγω μ αυτο τον τονο του λευκου στο βλεμμα....με μια ελπιδα να ναι σαν κι εμενα...


Παντα να κρατας κατι για σενα.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

mindfuck


   Ειναι καποιες λεξεις που δεν τις βρισκεις στα ελληνικα, λιγες μεν, αλλα υπαρχουν. Ετσι και αυτη. Περιφραστικα αλλα και απλοικα γαμαω το μυαλο μου στη σκεψη κι ετσι εχω εφευρει τη νεα για μενα λεξη "μυαλώ". Σημαινει κατι αναμεσα στο, μιλω μεσα στο κεφαλι μου και το λειτουργω με τον τροπο που λειτουργει το μυαλο περαν της γλωσσας. 

Ακουσα την ερωτηση χτες να λεει: Πως σκεφτονται οι εντελως κουφοι ανθρωποι;

   Δηλαδη εσυ οταν μιλας με τον εαυτο σου, απο μεσα σου, οργανωνοντας το προγραμμα σου ας πουμε, σκεφτεσαι στα ελληνικα, "θα κανω αυτο κι αυτο και το αλλο..." πιχι.

Ενας κουφος ομως,

(που δεν ξερει καμια γλωσσα 
και η επικοινωνια γι αυτον 
στο επιπεδο της συζευξης
και ανταλλαγης συγκεκριμενων πληροφοριων
και οχι αισθησεων 
ειναι νοηματα), 

σιγουρα εχει καποια δομη και καποιο διευθυντηριο κεντρο στο κεφαλι του. 

Το μαιντφακ για σημερα ειναι, οτι ολοι οι ανθρωποι εχουμε εναν τετοιο πυργο ελεγχου. Τη θεωρια υπαρξης τετοιου πυργου ελεγχου, την καλυπτω με το ρημα μυαλώ. Αυτη τη στιγμη μυαλώ και σκεφτομαι ταυτοχρονα. Η Σκεψη ειναι ενδεχομενως το συνειδητο κομματι της συναισθησης και η """διαδικασια κατα την οποια το μυαλο "μυαλει" """" ειναι το υποσυνειδητο.

Νιωθω οτι μπερδευω πολυ τα πραγματα μεσα μου και κυνηγαω την ουρα μου σαν κουταβι. Περηφανευομαι φυσικα ολη την ωρα για το ποσο ωραια ουρα εχω. Αλλα δεν παυω να ειμαι μικρη.

Μ αρεσει που το καιω στη σκεψη. Μ αρεσει η φωτια και πιο πολυ μ αρεσει να καιγομαι. 



Το παιδι θα ζησει τελικα...


Με θελεις γιατι σκεφτομαι διαφορετικα απο τους αλλους ή γιατι μυαλώ στο μυαλο σου; 

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

Εξυγειανση.

Το βασικο προβλημα που προκύπτει ειναι οτι θελω να γινομαι συνεχεια καλυτερη κι οτι δε μπορω να απολαυσω τιποτα. Αυτο το σκυλο ομως τον απολαμβανω.

Την εχω 10 μερες και νιωθω πως ειναι το πιο εξυπνο σκυλι του κοσμου, παρολο που μου εχει κατουρησει τον καναπε δις!

Θα την κρατουσα, αλλα τωρα δεν το κανω γιατι εχω ενα ΔΕΝ μεσα στο κεφαλι μου. Αυτο το Δεν υπαρχει για πολλα πραγματα και ειναι οι αναστολες που εχω και δε μ αφηνουν να χαρω τιποτα και να μην κανω καμμια λαθος επιλογη.

Προχτες τρομαξα πολυ. Νομιζα οτι θα πεσεις στ'αληθεια απο το μπαλκονι. Κι υστερα απο μερικες μερες λεγαμε για τις "συγχωρέσεις" και τα "ξεχναω" και αυτα που υπρχουν αναμεσα στους ανθρωπους.

Νιωθω τοσο φοβισμενη, οπως ο προσωρινός σκυλος μου. Μονο που εχω δεν κατούρησα στη γωνια διπλα απο την πορτα οταν δε με εβλεπες, κι ουτε κοιμηθηκα μακρια απ'ολα διπλα στη μπανιερα. Δεν κουνησα την ουρα μου 6 ωρες μετα. Αντιθετα έσφιξα τα δοντια εκεινη τη στιγμη και εσπασα το σκοινί της λογικης που υπαρχει στο κεφαλι μου. Κι ανεβασα παλμους, οπως εκεινη τη μερα που σε αιφνιδίασα κι εμφανίστηκα μπροστα σου ενω υστερα επιασα το λαιμο σου για να δω αν τον βαρουσε η καρδια σου, αυτη βαρουσε κι εγω ηξερα οτι καιγεσαι.

Ισως φταιει που για μια στιγμη το εζησα να κρεμεσαι απο τον 6ο ή μαλλον να κρεμεσαι απο το λαιμο μου κι εγω να σε κραταω με μια παραξενη αγαρμπη λαβη απο τις μασχαλες. Και μετα φυσικα με επιασαν τα κλαματα, κι εριξα μια γροθια στην πορτα και την εσπασα και καθε φορα που την κλεινω για να κοιμηθω και να μην ασχολουμαι αλλο με το σκυλο, διαλογιζομαι πως εγω εγινα τοσο οξυθυμη ωστε να βουλιαξω την πορτα και πως εκανα την οργη μου πραξη ενω η μανα μου τοσα χρονια με διδασκει να την κανω καποιας μορφης καρκινο.

Πινω ελληνικο καφε. Ο ομορφος προσωρινο μου σκυλος κοιμαται στο πατωμα. Το βραδυ θα τον παω βολτα και μαζι του θα βγω κι εγω. Θα βγω απο το σπιτι κι απο την καταθλιψη. Εκεινη με θελει στο κρεβατι κι εγω τη θελω ως δικαιολογια. Ολο και περισσοτερα, "αδιφαγο τερας" εχω γινει κι ολο βαζω πιο πολλα στο προγραμμα μου. Η ζωη μου ολη μια διεκπεραιωση.

Κι οι δρομοι τωρα εχουν καπνους κι εγω καθομαι μπροστα απο τη σομπα μου.

Ο σκυλος μου ξυνεται γιατι στην πολυταραχη ζωη του κολλησε μαλλον ψυλλους.

Εγω γιατι δεν ξυνομαι;




Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Μουσικη

Ενα τραγουδι φτανει να με κανει να γραψω.
Αυτο το τραγουδι.
Ειναι ολος μου ο ερωτας.
Ολο μου το θελω αλλα και το απωθώ (χωρις το απωθώ να ειναι το αντιθετο του θελω, ισως να πηγαινουν μαζι αυτα).
Ειναι εκεινο που σχολιαζω σ αυτα που γραφεις,
μεσα στα κειμενα σου εχεις και την ερωτηση και την απαντηση...

Αυτο το τραγουδι ειναι η βαθια αγαπη για τον εαυτο μου. Ολοι εχουμε τετοια τραγουδια, καθως ολοι εχουμε βαθια αγαπη για τον εαυτο μας.

Ουτε αυτο το ακουω συχνα, ωστε να μη χαλασω αυτη τη γευση απο εφηβεια και τη μυρωδια απο χωμα που εχει.

Να καθομαι στο πατωμα του δρομου και να ειμαι κουρασμενη μετα το μαθημα.
Να εισαι κι εσυ κουρασμενη.
Θυμιζει να εκτιμαω την ξεκουραση,
εκεινη την ωρα που το μυαλο κανει διαλειμματα
απο πραξεις κι απο νοηματα κι απο συνειρμους, πραγμα σπανιο για μενα.
Μου θυμιζει να κοιταζω προς τα μεσα οταν θελω ησυχια και σιγουρια.
Μου θυμιζει τη δυναμη μου. Τα συναισθηματα μου.
Να καθομαι στο πατωμα και να μη με νοιαζει γιατι ξεκουραζομαι.
Μου θυμιζει να φωλιαζω στο μπουφαν μου και αυτο να με ηρεμει.
Να με ηρεμει η ζεστασια.
Με κανει να νιωθω σα να προκειται να τα καταφερω παρ'ολο που ειναι πολυς ο δρομος.
Με κανει να μη με νοιαζει ή να μη με πειραζει που με νοιαζει τοσο.



Δεν ειχα να πω κατι εξ αρχης. Δεν ειχα κατι να σου δωσω αυτη τη φορα που με διαβασες με συγχωρεις.

Παντως ο ογκος των πραγματων με τη μαθηματικη εννοια εχει πολυ ενδιαφερον!

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

Οπως οι ηθοποιοι βαφουν πολυ τα ματια τους για να φαινονται τα χαρακτηριστικα τους απο μακρια, ετσι κι εγω γραφω με υπερβολες, δεν εννοω να αυτοκτονησουμε.

Με ολους τους τροπους που μπορει να σε αγαπησει καποιος, σ αγαπω. Και αγαπω ολες τις μυρωδιες σου και δε μπορω να ζησω χωρις αυτες. Και νιωθω το δερμα σου και τη γευση σου. Σ αγαπω με ολους τους τροπους που υπαρχουν.

Και κοιτω τα ρουχα και τα σεντονια και τα πραγματα σου και σ αγαπω. Κοιτω το πατωμα τους τοιχους και ειμαι μαζι σου. Κινω τα χερια μου και τα νηματα και με νοιαζεις μονο εσυ. Ειμαι σε αδρανεια απο το πολυ ενδιαφερον. Ειμαι σε αδρανεια γιατι δε μπορω να κανω τιποτα ενω εισαι μονο εσυ στο μυαλο μου.

Ξερεις τι μας μενει. Μας μενει να πεθανουμε μαζι. Να πεσουμε απο τον 6ο οροφο και να σκασουμε σαν καρπουζια κατω. Να σπαρταραμε σαν τα ψαρια για λιγο, να ματωσουμε το πατωμα και απλα να φυγουμε μαζι. Να κανουμε τις μαναδες μας να κλαινε. Αυτο θα ναι το "απολυτο" που λες. Να πεθανουμε να φυγουμε απο τη γη και να γινουμε αστερια. Να πεθανουμε. Να χαθουμε. Να σβηστουμε απο το ληξιαρχειο. Στη γη να υπαρχουμε μοναχα ως χωμα.

Εκει θα εχεις τη σιγουρια και την απολυτοτητα που θα σου δωσει ασφαλεια. Καθως οταν πεθαινεις μετα τιποτα δεν αλλαζει. Ετσι εμεις πεθαινοντας μαζι, θα κρατησουμε τη σχεση μας παντοτινη στους αιωνες σα φωτογραφια. Αντιθετα με τη ζωη που τα παντα μπορουν να συμβουν.

Ολα τα χουμε ζησει σε τουτη τη γη, ολα τα χουμε νιωσει, εχουμε φτασει στο ταβανι τουτου του κοσμου. Κι αν δεν το χεις καταλαβει ακομα, μαθε πως η λυση ειναι να πεθανουμε μαζι. Μοναχα μαζι ομως.

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Yann Tiersen

Μ αρεσει το σπιτι μου. Καθομαι κατω απο την απαλη κοκκινη κουβερτα και σε περιμενω να γυρισεις, ειναι ωραιο να ειναι παντου τα πραγματα σου στο σπιτι. Ειναι ωραιο να κοιταζω και να σε βλεπω παντου μεσα στο σπιτι. Και σκεφτομαι τα βραδια που περασαν και τα βραδια που θα ρθουν και θα χει κρυο και θα μαστε αγκαλια και θα σκεπαζομαστε μεσα στα πουπουλα.


Θελω να ειμαι φυσιολογικη, θελω να κανω τα φυσιολογικα πραγματα που κανουν ολοι οι ανθρωποι. Θελω να μπορω να τα λεω ολα στη μανα μου. Θελω να ζησω καπως με καποιο τροπο αυτο το νορμαλ πραγμα που δεν περιπλεκει περισσοτερο τα πραγματα και κανει την ευτυχια πιο προσιτη και πιο απλη.
  Απλα θελω να το ζησω μαζι σου. Δε μπορω να δω καποιον ερωτα χωρις εσενα. Δε θελω να φυγω απο σενα γιατι εισαι ο ερωτας στο μυαλο μου και δε θελω αλλα σωματα. Κι οτι φανταζομαι ειναι με σενα. Απλα να, φανταζομαι πως θα ηταν αμα εγω κι εσυ μπορούσαμε να ζουμε υπο ενα καθεστώς ελευθεριας, οχι επειδη δε θα μας ηξερε κανεις.

Θελω να ζω μαζι σου. Κριμα να ειναι παρανομο αυτο.

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Αναρωτιέμαι

Ότι τραβάει ο καθένας, το φταίει; ή κάποιοι τραβάνε κάποιων άλλων που δεν τραβάνε τίποτα...

Μυθικό πρωινό.

Τώρα τελευταία έχω κολλήσει με ένα ρόφημα από φρούτα. Μου άρεσει πολύ. Το βρίσκω πολύ νόστιμο.  Σήμερα θα πιω δέκα τέτοια. Θα κάνω εμετό κι ύστερα θα πάψει να μ αρέσει.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Και μου ειπε χτες

μια φίλη πως χάνω το δίκιο μου αμα "σιχαίνομαι" τόσο εύκολα.


Και με προβλημάτισε.


Γαλλικος καφες, αγαπω :)

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Ποιος σκοτωσε το σκυλο τα μεσανυχτα.

Καθομαι στο κρεβατι μου κι ακουω τη τζαζ, νευρικα. Χαιρομαι και κουναω το κεφαλι μου στο ρυθμο. Εστιαζω στα κρουστα και χαιρομαι σε καθε τι που κανουν τα πιατινια. Πινω κατι φυτικο που απελευθερωνει τις ψυχολογικες εντασεις και τα συναισθηματα απ'οτι λενε. Οποτε ειμαι σε αναμενα καρβουνα. Την τελευταια φορα που το ηπια ειχα παθει κατι σαν κριση πανικου αφου ιδρωνα και ηθελα να ξερασω πανω σε καποιον περαστικο (ουτως ή αλλως οι περαστικοι ειναι σιχαμεροι, ειδικα εαν κρατουν πλαστικες ακριβες τσαντες ή, εαν ειναι αντρες, να φορουν γυαλιστερά παπουτσια και τσιτωτά ρουχα μικροτερα σε νουμερο απο αυτο που θα επρεπε, αν και τωρα που το σκεφτομαι αυτο ισχυει και για τις γυναικες). Τελοσπαντων τωρα νιωθω πιο δυνατη καθως ξερω τι με περιμενει και ειμαι ετοιμη να το αντιμετωπισω.  Κι οταν αρχιζω να ιδρωνω. κανω κατι εικασίες οπου με φανταζομαι μερικους ποντους πιο ψηλη, με λιγο πιο ωραια ποδια, καστανα ισια μαλλια, να αγκαλιαζω ενα μικρο κοριτσακι, τον εαυτο μου δηλαδη σε μικρη ηλικια, κι αυτο με ηρεμει αρκετα. Τοσο ωστε να προσπαθω να μην το χρησιμοποιω ως μεθοδο ηρεμιας καθως φοβαμαι μην και παψει να εχει επιδραση. 

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2014

Θελω ξυλινα πατωματα...


Ακουω μουσικη μοναχα νομιζω για να ακουω κατι στ αυτια μου.

Θα ηθελα να βγαζω φωτογραφιες με τα ματια μου να σου δειχνω καρε καρε τις εικονες που ζω να καταλαβεις πως περναω. Τωρα πινω εναν καφε και τρωω μια μπανανα και ενδεχομενως θα ελειπε μπορει να πει κανεις κι ενα σιγαρο. Θα ηθελα να σου γραφω κειμενα και να στα δινω με ολες εκεινες τις κρυφες και φανερες μου σκεψεις, απλα για να δεις πως γραφει το μυαλο μου οταν σκεφτεται. Θα ηθελα καπως να σε κανω να νιωσεις αυτη τη βαθια αισθηση που εχω καθε που μυριζω μυρωδιες που μου αρεσουν. Ξερεις, αυτη την αινιγματική μυρωδια που άλλοτε σε γεμιζει και αλλοτε ειναι λιγη, λιγη ωστε να σε κανει να θες να πλησιασεις, να μυρισεις περισσοτερο, να δεις τι ειναι αυτη η μυρωδια, που αρχιζει και που τελειωνει. Να ξερεις, παρενθεση, αυτος ειναι ο τροπος να κανεις καποιον να σε ερωτευτει, να του δωσεις λιγη απο τη μυρωδια σου, αλλα λιγη ωστε να σε ψαξει στο πληθος για να σε βρει και να μαθει πληροφοριες, λιγη μυρωδια ωστε να σε κυνηγησει. (Ετσι εκανες εσυ, με εμενα). Και φυσικα υπαρχουν οι ανθρωποι που η μυρωδια τους ειναι "αυτο", ειναι ερεθιστικη αλλα ποτε δεν τη χορταινεις, αυτο ειναι ο ερωτας για μενα, να μην χορταινεις τη μυρωδια καποιου. 

Ολο παρενθεσεις βαζω, γιατι ετσι;


Ξεκινησα να γραφω χωρις να θελω να καταληξω στο πως και ποσο θα ηθελα να δεις τον κοσμο που βλεπω εγω. Ισως αν τον εβλεπες ολα να ηταν καλυτερα, ισως να μην ενιωθα τοσο μονη μου και ισως να έπαυα απο αντιδραση να ειμαι τοσο ψευτορομαντικη και ευαισθητη. Ισως αν το εβλεπες κι εσυ αυτο που βλεπω κι εγω στα πραγματα, να μη με περνουσα για τρελη, ισως να με εμπιστευομουν περισσοτερο, ισως να πιστευα ξανα πως ειναι λογικο τα παιχνιδια να μιλουν, ο ανθρωπος να πετα και ολοι να ειμαστε λουλουδια με μικρα αγκαθια που απαιτουν ειδικο χειρισμο για τον καθενα απο μας. Ομως οχι, δε βλεπεις αυτο που βλεπω εγω, δε νιωθεις αυτα που νιωθω εγω και σιγουρα δε μυριζεις τις μυρωδιες με τον τροπο που το κανω εγω. Κι ετσι ειμαι μονη μου και δεν πειραζει, ολοι ειμαστε μονοι μας κατα καποιο τροπο σ αυτο το θεμα μαλλον.

Δεν ηθελα να καταληξω στο ποσο μονη με εχεις αφησει.


Ηθελα να πω και να προβληματιστω ξανα, 
το να κανουμε σεξ με πολλους και διαφορους 
αναλογα με το τι νιωθουμε και θελουμε φυσικα, 
ειναι αδηφαγία και καπιταλισμος
(υπερκαταναλωτισμος με ακορεστες πλασματικες αναγκες) 
ή 
προοδευτικη απελευθερωση απο την πυρηνική δομη της αστικης οικογένειας
(παραγωγη εργατιας/ "Ειμ'εξαρτημα εγω της μηχανης σας κι ο γιος μου τ ανταλλακτικο) 
και ριζοσπαστικη μεθοδος "αποκεντρωσης"....; 

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Γενικουρες

Με κουράζουν τα αξιολογικα μου κριτήρια. Εμπεριέχουν και άρρωστα ένστικτα που φέρει κάθε παιδί χωριού. 

Όμως, το ερώτημα είναι, αλλάζουν εκείνα σύμφωνα με τη λογική και εκσυγχρονιζονται με την κοινωνία γύρω;

σίγουρα ναι σε κάποιο βαθμό.

Κι όσο για το υπόλοιπο, τι κάνεις με το υπόλοιπο; το αλλάζεις εκουσιως ή κρατάς μια επιφυλακτικη στάση όπου εμπιστεύεσαι αυτά που μπορεί να έχεις νιώσει. 

Αλλά πόσο συντηρητική είναι αυτή η άποψη;

κι από την απέναντι πλευρά ποιος θα κάνει το ίδιο προκειμένου να δημιουργηθεί μια κοινή δημοκρατική αισθητική όπου θα συναποτελειται απο όλα τα μυαλά.

ως κοινή αισθητική ορίζω το σεβασμό και την έννοια ότι μπορεί να συνυπάρχουν απόψεις διαφορετικές χωρίς να αναιρουν η μία την άλλη.

Με κούρασα κι εμένα.

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Αμφισβητηση τοσων χρονων αυταρεσκειας


Οταν κανεις παιδι, θα το κανεις σαν εσενα;


Καθαρα μυαλα,
απλες σκεψεις,
αθώα ματια,
ομορφια,
παιδικότητα,
χαμόγελα,
αληθεια,
αγνότητα,
ευτυχια.
Ψυχαναγκασμοι,
περιεχομενο,
συνεχης σκεψη χωρις κενο,
ενοχικη ομιλια,
ευθυνη,
γνωση,
υπευθυνότητα,
"φορτίο".

Εσυ αμα εκανες παιδι θα το εκανες σαν εσενα;
Πως θα το εκανες;


Εισαι το πιο ομορφο πραγμα. Ανυπομονω να σε αγγιξω. Αν ησουν εδω αληθεια θα ημουν πιο  ηρεμη. Ειναι στγμες που νιωθω πως σε μαγαριζω απλα και μονο επειδη ειμαι ετσι οπως ειμαι. Ενω εχεις ευτυχια σου φερνω το αντιθετο. Δεν ξερω αν εχεις τυχη ή ατυχια που με γνωρισες και με ερωτευτηκες. Δεν ξερω αν εκανα καλα που σ εκανα να με ερωτευτεις...

Αμα κανουμε παιδια ποτε, να τα κανουμε σαν εσενα, ομορφα και χαρουμενα...

Κυριακή, 20 Ιουλίου 2014

οτι εχει ο καθενας στον κηπο του πουλαει...

- Ελα να παμε καπου διακοπες.
- Δε θελω.
- Μα γιατι;
- Δε θελω.

Καθομαι κατω απο τον ηλιο. Για να ευχαριστηθεις τη διαδικασια πρεπει να αφεθεις εντελως.

Εστιαζω σε ολα οσα δε μπορω να κανω παρα σε αυτα που μπορω.

Οταν παιζω ενα παιχνιδι κραταω τις βοηθειες και δεν τις χρησιμοποιω παρα μονο για μετα.

Θελω να αλλαξω σπιτι. Να παμε σ ενα πιο μεγαλο που θα χωραει και το σκυλο μας.

Εχω ξεχασει καθε μεσο εκφρασης. Δεν παιζω μουσικη, δεν τραγουδαω, δε γραφω στο μπλογκ μου. Μ επιασε η μανια να χω ξεκαθαρα και ανοιχτα τα χαρτια μου και δεν εχω τιποτα κρυφο για να στο πω με αλλους τροπους.

Πιστευω στα λουλουδια εγω, πιστευω και στους κηπους. Πιστευω στη μαγεια. Δεν πιστευω στο θεο. Πιστευω στον ερωτα. Πιστευω σε σενα και το στομα σου και το προσωπο σου. Πιστευω στα χερια μου πανω σου.

Μην πεθανεις ποτε.

πιστευω και στην πικρα. Πιστευω και σε σενα. Πιστευω και στο αιωνιο, στο παντοτινό. Αρκει να μην πεθανεις.

Μου ειχε πει να μη χασω τον εαυτο μου, μα εμενα μονο εσυ με νοιαζεις


https://www.youtube.com/watch?v=ZMVnEueyEKQ&index=7&list=PLtpv7AdjJnYABJwhz7ORMeUK-ZzoEnxy0

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

Embrasseville

Προκειται για ενα μακρινο χωριο στη γαλλια. 

Οι ανθρωποι εκει εχουν ενα συνηθειο, να φιλιουνται με τους φιλους τους απο την πρωτη μερα της γνωριμιας τους. Εκεινους δηλαδη τους γνωστους της παρεας που θελουν να τους κανουν φιλους τους, φιλουν στο στομα, επισφραγιζοντας ετσι τη φιλιας τους, ή καλυτερα θετοντας τα ορια στα ποια αρχιζει η σχεση τους χρονικα. Ετσι ξερουν με σιγουρια, σχετικο ειναι αυτο, το τι μπορει να θελουν ο ενας απο τον αλλο και ετσι ο δεσμος που θα δημιουργηθει θα εχει ξεκαθαρη κατευθυνση. Οποια κι αν ειναι αυτη. 

Ειμαστε ολοι δυνητικα εραστες, λεει μια φιλη.
Σκεφτομαι αφου εχω διαβασει αυτο το αρθρο.
Ολα ειναι παρατημενα στην τυχη τους στο συμπαν του ανθρωπινου ερωτα.
(και δεν το λεω ρομαντικα, καθε αλλο)
Ολα ειναι ενα χαος, σκεψου ποια ειναι η κλωστη που ενωνει η χωριζει τους ανθρωπους.
Σκεψου ποια ειναι και που οφειλεται αυτη η ταση για θεληση καποιου ανθρωπου.
Σκεψου τι ειναι αυτο που σε κανει τοσο ευαλωττο και επιρρεπη σε καποιες συμπεριφορες, βλεμματα και τα λοιπα.
Σκεψου το.
Τι ειναι αυτος ο ερωτας τελοσπατων;

Καλα οκ συμφωνω εχει αρχισει παλι να γινεται πιο ρομαντικο απ οτι θα ηθελα.
Προσπαθω να το δω επιστημονικα παντως!
Ομως ποιο ειναι το κριτιριο με το οποιο ερωτευομαστε καποιον;

Τιποτα! Κανενα κριτηριο! Ολα ειναι στην τυχη! Και γι αυτο νομιζω αμα πετυχεις εναν απο κοινου ερωτα μπορει να δεις θαυματα να γινονται. Κι αυτα τα θαυματα τι ειναι; και τι θα πουν; Εμενα ο ερωτας των αλλων τιποτα δε μου κανει! Κανενα θαυμα, τιποτα... Ειναι προσωπικη υποθεση τα θαυματα... το βλεπουν οι δυο που το κανουν κι ολας. Δεν ειναι μεταδοτικος ο ερωτας, δεν ειναι αποφαση ουτε επιλογη, ειναι ενα τιποτα για τον κοσμο και ο κοσμος για αυτους που τον εχουν. Σου δινει δυναμη ή σου την παιρνει μακρια;



Τα θαυματα ειναι προσωπικη υποθεση. Εσυ για μενα, εισαι προσωπικη υποθεση. Να σ αγαπαω, ειναι πολυ προσωπικο, δε σου ζητω να καταλαβεις, μοναχα να αφεθεις.

Τα θαυματα ειναι προσωπικη υποθεση αφου...

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Σαββατο 18 Ιουνιου

Και στο χωριο μου ειχαν μαθει, αμα δε θες να πεις καλη κουβεντα μη λες τιποτα, καλυτερα να σωπαίνεις. Κι ετσι και εκανα.

Χρονια μου πολλα, μου ευχομαι να σε εχω για πολυ πολυ καιρο.

Η πορεια των πραγματων ενιοτε δεν ειναι γραμμικη αλλα περιγραφεται με πυκνωματα και αραιωματα. Με ψυχαναγκαζουν τα γενεθλια γιατι οριοθετούν αυτη την πορεια, ειτε με απολογισμο ειτε γιατι απλα ληγει κατι και αρχιζει κατι αλλο οποτε έπεται αναλογη αντιμετωπιση.

Τελοσπαντων ευχομαι να ερθουν τα γενεθλια που θα μπορω να τα χαρω χωρις να νιωθω πως θα αργησουν να ξαναερθουν, αρα θα αργησω να ξαναεχω τις αναλογες χαρες και περιστασεις. Προς το παρον απολαμβανω εσενα να χαιρεσαι με αυτη τη μερα και φουσκωνω σα παγόνι στη σκεψη οτι σε εχω μαζι μου.


Εγω κραταω αυτο πως,
Σε απολαμβανω...

Τετάρτη, 28 Μαΐου 2014

Θα θελα να ειμαι μαγκας αλλα...

Παρακατιανη... Απροσαρμωστη...Κοσμαρα! Αρκετα χρονια διαφορα απο το Μ.Ο.

Χαιρομαι που περιμενα...
Ειναι στιγμες που νιωθω τοσο ευαισθητη. Αλλα, προστατευω τον εαυτο μου παρολο που θυμωνω μαζι του για τις μικρες συναισθηματικες του αντοχες. Απλα ειναι τελειο να αγαπας τον εαυτο σου και να μην τον φερεις σε δυσκολη θεση.

Οπως λεγαμε στο μπαλκονι ενα βραδυ...

Χαιρομαι που περιμενα.


Δευτέρα, 26 Μαΐου 2014

Χορεψε μου τον ερωτα σου λοιπον...

Φαντασου ενα περιβαλλον, ζωγραφισε γυρω σου, σ οποιο χωρο κι αν εισαι, πανω στο πλαισιο αυτο που μπορουν να δουν τα ματια σου, φτιαξε μια αλλη ατμοσφαιρα και νιωσε πως βρισκεσαι αλλου...

Κατι σκοτεινο, καλοκαιρι στο μπαλκονι στο χωριο.

Κατι φωτεινο, καλοκαιρι στη θαλασσα...

Τελοσπαντων θελω να σου πω οτι με τη φαντασια σου μπορεις να πηγαινεις οπου θελεις και περα απο αυτο μπορεις να ηρεμεις τον εαυτο σου.


Θελω να φυγω!

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Αναρωτιεμαι...







Εισαι ετσι γιατι εγω σε βλεπω ετσι, ωστοσο, βλεπω αυτο που εισαι. Διαβαζω αυτα που γραφω για σενα. Ειναι περιεργο που μαζι σου αλλαζει το βιολογικο μου ρολοι κι ολα τα κανω αναποδα απο οτι θα τα εκανα με αλλους ανθρωπους. Προσπαθω να καταλαβω αν ειναι βολικο και για το κεφαλι μου να το αντιληφθει ή αν ακομα παιδιαστικα αρνειται μια διαφορετικη υπαρξη. Βλεπεις αν τοσα χρονια εχει μαθει αλλιως ειναι δυσκολο να πειστει τωρα, το κεφαλι μου, πως υπαρχουν κι αλλες πιθανες καταστασεις προς συναισθηματικη αντιμετωπιση. Ετσι κανουμε οι ανθρωποι, μαλλον. Και για να γινω πιο σαφης, εννοω οτι εαν συνηθισεις να χειριζεσαι μια κατασταση με τον αλφα τροπο, ακομα και αν αυτη η κατασταση αλλαξει εσυ πιθανοτατα εξακολουθεις να διαβαζεις τα παλια δεδομενα και να ανταποκρινεσαι σε αυτα ενω πλεον δεν υπαρχουν. Μπορει να συμβαινει αυτο γιατι εχοντας μαθει να συμπεριφερεσαι τακτικα με παρομοιο τροπο για αρκετο καιρο, σου ειναι πιο ευκολο να επιμεινεις σε αυτο γνωριζοντας τι θα προκειψει αλλα και πως εσυ θα παραμεινεις συναισθηματικα αταραχος καθως ο βρεγμενος τη βροχη δεν τη φοβαται.

Μαζι σου λοιπον ειναι αλλιως.. Σκεφτομουνα πριν λιγο πως εισαι το καταφυγιο μου...

Σε μυριζω παντου μεσα στο σπιτι λες κι ειμαι σκυλος.

Αναρωτιεμαι αν κανω βηματα υγειας ή αν εσυ τα κανεις ολα...

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2014

Mανωλης.

Ποσο ομορφη εισαι; Ε; ποσο;...

Μ αρεσει που ξερεις καποια πραγματα που δεν ξερω. Μ αρεσει που μπορω να σ αφηνω να κανεις οτι θελεις και γω να μη χρειαζεται να μαθω και παρ'ολα αυτα να ειμαι σιγουρη οτι τα εχεις κανει ολα καλα. Μ αρεσει να σε εμπιστευομαι, ειναι τελειο αυτο. Με χαλαρωνει και με απελευθερωνει.

Γενικα, νιωθω λες και εχω εμμονη με ολες τις περιγραφες που αφορουν στην αισθηση που μου δημιουργεις.

Αναλογιζομαι ποσο σε εμπιστευομαι και ποσο πολυ αφηνομαι στα χερια σου, απολυτα. Και οσο δυνατη νιωθω και αυτονομη και "αρχηγος", αλλο τοσο μου αρεσει να νιωθω οτι με προστατευεις απ ολους ή οτι εξαρτώμαι απο σενα ή οτι εσυ αποφασιζεις και εσυ ξερεις καλυτερα.


Και μεσα σε ολα αυτα υπαρχει ενα παραθυρο που μου θυμιζει τη λεξη, που εσυ χρησιμοποιησες: σιχαίνομαι, και αναλογιζομαι πως θα το διαχειριστω ή ακομα αναρωτιεμαι αν το ανοιγω εγω αυτο το παραθυρο ή αν οντως προκειται για μια τετοια κατασταση, οπου καθε που θα βρεχει θα μπαινουν τα νερα της βροχης μεσα... Και τελος το γραψιμο.

Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Σίγμα...

Κι είναι όλες εκείνες οι Σιχαμερες λέξεις από σίγμα... Όλες εκείνες που γεμίζουν το μυαλό μου και βγαίνουν απ το στόμα... Κι όλες εκείνες οι λέξεις που με κάνουν να σιχαίνομαι μόνο όπως έχω ποτέ διηγηθεί σε σένα...

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Dan ξέρω που μένεις!

Νταν! Σε θέλω σε.ΘΕ.ΛΩ! Μα ρε νταν που είσαι; Σε χρειάζομαι... Σε χρειάζεται το εγώ μου. Σε θέλω και σε ποθώ. Δε με νοιάζει. Μα Νταν, που είσαι;

Να ψάχνεις τον έρωτα; Ναι...
Να βρίσκεις τον έρωτα...

Να έχω βρει τον έρωτα σε σένα... Καληνύχτα Νταν.
Αύριο θα σε ψάχνω πάλι, αλλά! Ξέρω που μένεις!

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Ψαχνω εισητιρια να ερθω και να φυγω αυθημερον αλλα δεν εχει τιποτα...

Σε φτανταζομαι. Καθε φορα που πινω σε φανταζομαι. Ενα ποτο φτανει για να φανταζομαι τη μυρωδια και τη γευση που εχεις... Εγω καθομαι στον καναπε κι εσυ ερχεσαι απο πανω μου... Και δε χρειαζομαστε τα ρουχα γιατι εισαι μεσα μου και ειμαι μεσα σου...


Παιρνουμε φορα και τρεχουμε προς τη συγκρουση μας, πηδαμε στον αερα και τα σωματα μας σκανε το ενα πανω στο αλλο και γεμιζει χρωμματα ο κοσμος γυρω μας... Ετσι γινεται με μας, καθε φορα γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης, ποτε επιπονη ποτε οχι.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης. Και ειναι τελειο να σε νιωθω παντου πανω μου, ζεστη και απαλη αισθηση. Ειναι τελειο να σε νιωθω. Οπως ειναι τελειο να λεω εσυ και να εννοω ασφαλεια και αγκαλια, και να βαζω το προσωπο μου στα μαλλια σου, στο λαιμο σου, να σε ανασαινω. Ειναι τελειο που εισαι εδω, γιατι εισαι εδω. Γιατι ξερω οτι θα εισαι, γιατι απολαμβανω ολη τη σημασια που μου δινεις και ολα τα φιλια.

Γινομαστε ενα με μια διαδικασια εκρηξης.


Ετσι στον καθε ανθρωπο, αναλογα με τις εκρηξεις που εχει ζησει ειναι και τα χρωματα που εχει γνωρισει. Κι ο μικροκοσμος ολων μας φτιαχνει τα συγκεκριμενα πιο γνωστα και πιο κοινα σε ολους χρωματα, εκεινα που βλεπουμε ολοι ή που καπως εχουμε ολοι γνωρισει οπως πιχι το κοκκινο. Παντα ομως καθε συμβαν τετοιο εχει αλλες αποχρωσεις, ειτε λογω ιδιοσυγκρασιας ειτε λογω οπτικης γωνιας. Καθε ζευγαρι, φτιαχνει αλλα χρωμματα που εμεις δε θα μαθουμε ποτε αν δεν ανηκουμε σ αυτο. Κι αυτος ειναι ο κοσμος που εχεις με τον αλλον, ενας κοσμος μονο δικος σας που κανεις δε μπορει να καταλαβει ή να δει, που ειστε μονοι κι ασφαλεις σ αυτον.

Εισαι ο κοσμος μου λοιπον. Και τωρα που ειμαστε μακρια ειναι παραξενο, γιατι τα χρωματα ειναι αλλιως και ο κοσμος μου μισος...




Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Σοταρεις το κουκουναρι και το βαζεις στη σαλατα!

    Ειναι κριμα να κοιμαμαι... Ειναι κριμα να κοιμαμαι αντι να ειμαι ξυπνια μαζι σου. Χανουμε τις ωρες κατα καποιο τροπο. Τις ωρες μεχρι αυριο που φευγω.

    Δε θελω να φυγω, θελω να μεινω μαζι σου και να σου ανοιγω τα ποδια μου ξανα και ξανα και να σε βαζω αναμεσα τους καθε που νυχτωνει ή ξημερωνει. Θελω να ειμαστε μαζι τα απογευματα και να πινουμε κρυο καφε στο λευκο πυργο ή γαλλικο πανω στα καστρα. Θελω να μεινω για να κανουμε μπανιο μαζι και να μου σαπουνιζεις την πλατη που δε φτανω. Θελω να μεινω για να φτιαχνουμε σαλατες κι ολο να μου λες οτι δεν ειναι φαι αυτο. 
    Να μεινω για να σε βλεπω να ισιωνεις τα μαλλια σου, να βαζεις κραγιον, να βγαζεις το φουτερ σου, να φορας τα τζιν μου. Θελω να μεινω για να πινουμε κοκτειλ σπιτι, για να σε χαζευω στη βαλαωριτου, για να χορευουμε σα να παιζουμε μπασκετ ή σα να βαζουμε ηλεκτρικη σκουπα. Για να σε βλεπω να γελας και να κλαις απο τα νευρα σου, για να κλαιω κι εγω μπροστα σου και πανω σου και να μη με νοιαζει να κρυφτω γιατι εισαι εσυ. 
    Θελω να μεινω για να ξυπναμε μαζι, για να σε ξυπναω, για να φτιαχνεις τοστ, για να φτιαχνεις καφεδες, για να ειμαστε αγκαλια, για να σε φιλαω απο πανω μεχρι κατω, για να σε φυλαω απο τον αερα τον ηλιο τα ξενα ματια τις ξενες φωνες. Θελω να μεινω για να μη φυγω απο το σπιτι στο κεντρο, για να μη φυγω απο το κρεβατι με τα πολλα μαξιλαρια. Θελω να μεινω για να σε μυριζω, να σε μυριζω να σε μυριζω να σε μυριζω. ολη την ωρα....

   Θελω να μεινω για να διαβαζουμε μαζι. Να καθαριζουμε μαζι, να μιλαμε γαλλικα μαζι, να γκρινιαζουμε μαζι, να βλεπουμε ταινιες μαζι, να ερωτευομαστε μαζι. 

   Αυτη την ομορφη ηρεμια θελω, σαν τη θαλασσα το καλοκαιρι οταν εχει απνοια.

   Υπαρχουν οι ανθρωποι που σου δινουν μια ευκαιρια για υγεια, οπως ενα σπιτι στη θαλασσα ή ψηλα στο βουνο. 

   Εισαι ολα τα χρωματα μαζι, εκτος απο αυτο που δε σ αρεσει και το φουξια, και η σκεψη μου χαωνεται και δε μπορω να γραψω... Και ερχομαι διπλα σου να σε χαιδεψω, να σε ξυπνησω, να κανουμε ενα μπανιο, να σε ντυσω και να παμε στο μεγαρο.



#Βρες τον ανθρωπο που οταν ανοιγεις τα ποδια σου σ αυτον ή οταν τελειωνεις μεσα του, "κατι γινεται", κατι σπουδαιο, κατι που σε αλλαζει και σε ομορφαινει απο μεσα και σε κανει πιο πλουσιο. Βρες τον και κρατα τον.


και φυσικα εχω σκαλωσει με τη φραση "ανοιγω τα ποδια", γι αυτο το γραφω αρκετα συχνα. Ξερεις σε ευχαριστω γι αυτο... Σ ευχαριστω που με ταξιδευεις ετσι. Ερχομαι στο κρεβατι σου...


Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

τα κλαματα μου

Θελω να κλαψω στα ποδια σου και να μου χαιδεψεις το σβερκο να ηρεμήσω...

Ακουω το τραγουδι μου. Ειναι το αγαπημενο μου τελικα, και ξερεις δεν το ακουω για να μην το βαρεθω κι ετσι ειναι το αγαπημενο μου εδω και πολλα χρονια.

Ετσι το κανες το παιδι σου, ετσι το γεννησες καο ετσι το μεγαλωσες. Τι να κανουμε τωρα (;)

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

2 χρόνια

Ματωμένα χέρια... Κάποτε πρέπει να το ξεπεράσω αυτό με τις ημερομηνίες...

I was the hell that you needed

Η μνήμη είναι υποκειμενική, τουλάχιστον για εμάς που δεν τα πάμε καλά με αυτήν... Θυμάμαι τη μελωδία που νομίζω ότι άκουσα όχι αυτήν ακριβώς που ακούστηκε. Είμαι στο λεωφορείο και φοράω ακουστικά, και γράφω αυτό εδώ. Σ αγαπώ. Τελεία.

Έχω ένα κόκκινο φούτερ. Πάλι άλλαξα θέση τα έπιπλα στο σπίτι.

Εγώ ξέρω ότι μας ανακάτεβει το μέσα μια κουτάλα ώστε να ανάβουν οι φωτιές μας κι εμείς να καίγομαστε, άλλοι σιωπηλά και για χρόνια κι άλλοι σε μια στιγμιαία έκρηξη. Μάντεψε ποιο είναι το αβάστακτο...

Και για σένα που διαβάζεις σου ζητάω συγγνώμη, οποίος και να είσαι, σίγουρα θα σου χρωστάω μια συγγνώμη, ακόμα και μικρή...

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Piazza di spagna

Σηκωνει ο καθενας τα δικα του πραγματα ή ο πιο δυνατος τα πιο βαριά;

Μ αρεσει η σχεση μας...



Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Ανοιξη...

Άνοιξη ειναι το θυληκο του άνοιγμα.

Οταν ανοίγω τα ποδια μου σε σενα ειναι ανοιξη αρα...

Μαλλον ειναι απογευμα ανοιξης...

λιγο πριν τελειωσω πρεπει να ειναι μαιος.
Απογευμα μαιου...

Οταν τελειωνω ειναι καλοκαιρι... (καλος καιρος!/καλη φαση που λεμε)
Βραδυ αυγουστου με το μεγαλο το φεγγαρι...

Μου πηρε καιρο και πολλη σκεψη για να ταυτισω το γεγονος να ανοιγεις τα ποδια σου στον ανθρωπο που θελεις με την ανοιξη.

Ετυμολογικα μιλωντας παντα!

Δεν ξερω αν καταλαβες: ανοιγω τα ποδια. το ανοιγμα των ποδιων και αρα η Ανοιξη...


Κρατα οτι μπηκε η ανοιξη κι οτι εγω μαζι σου ανακαλυψα το νοημα της λεξης! Ετυμολιγκα μιλωντας παντα...


Κι επισης την ανοιξη ανοιγουν τα λουλουδια! Εξου και ανοιξη!








Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Η γνωστη σε ολους "κουνελιαση"!

Σκεψου την ασθηση του ζεστου ηλιου το καλοκαιρι.

Ενα ομορφο ηλιοβασιλεμα στη θαλασσα(ακομα κι αν ακουγεται πολυ ρομαντικο)


Την πρωτη γουλια καφε με το τσιγαρο μετα απο το τελευταιο μαθημα της εξεταστικης

Να νιωθεις την πετονια να τρανταζεται επειδη τσιμπανε ψαρια.

Να βγαζεις βολτα την καλυτερη σου φιλη με το κανο και εκεινη να ξερναει, ενω εσυ νιωθεις ο Γκιουλιβερ.

Να βαζεις γκολ.

Να φλερταρεις.

Να αλλαζεις πολη και ζωη.

Να κανεις δωρο ενα εισιτηριο.

Να κανεις ενα φιλο απο τη σχολη.

Να αγχωνεσαι και δυο χερια να σε κοιμιζουν το βραδυ.

Να εισαι επιτελους σιγουρη για κατι.

Να εισαι επιτελους ηρεμη για κατι.

Να νιωθεις επιτελους την ασφαλεια που νιωθω μαζι σου.

Να φιλιεσαι.

Να κανεις πολυ σεξ.

Να κανεις ερωτα.


Να παιζεις χαρτια.

Να νιωθεις τη Χ~Η~Μ~Ε~Ι~Α με καποιον.

Να μαθαινεις φυσικη σ αυτον τον καποιο.

Να σε ακουει για καθε εξυπνη και ασχετη χαζομαρα θα πεις.

Να σε αγκαλιαζουν και να πιανουν τους ραχιαιους σου.

Να χωρας στα αγαπημενα σου ρουχα.

Να κανεις σκαιπ με φιλους σου στην αθηνα.

Να κανεις στοματικο σεξ και να χαιρεσαι.

Να κλεινεις 2 χρονια απο το λαιβ στην πυξιδα.

Να νιωθεις μουσικος.

(Αρχιζω και θυμαμαι τωρα ασχημα πραγματα, ασυναισθητα πηγα να γραψω να νιωθεις μονη, ενω ειχα αποφασισει η αναρτηση να ειναι αλλιως.)

Τεσπα.... Βλεπω τοση διαφορα...

Απλα ηθελα να πω, να θυμαστε εκεινα που σας αρεσουν και να θυμαστε τις αισθησεις αυτων. Να θυμαστε και να θυμιζετε στο σωμα σας τη χαρα. Να σκεφτεστε οτι σας κανει να χαιρεστε και χωρις δευτερες σκεψεις και πιεση. Γιατι ειναι ωραιο.

Οταν ειμαι μαζι σου εισαι ολα εκεινα τα κοκκινα και νιωθω ολα αυτα μαζι και σκανε μπαλονια (:


Η αφορμη ειναι οτι θυμηθηκα το τραγουδι!

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Εν μεσω εξεταστικων...

Αλλαζω συνεχως θεση τα επιπλα στο σπιτι μου για να μην τα βαριεμαι και γιατι ετσι μου αρεσει. Το προβλημα ειναι οτι δε μπορω να καρφωσω τιποτα... Αρα δεν εχω καδρα...







Οσο για το θεμα που ειχαμε το πρωι... Δε θελω να κανω βολτες. Μονο σπιτι σου να γυρνω θελω... Μονο αυτο...

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2014

Λετ μι μπι γιορ κοφι ποτ...

Θελω να πιω ενα ποτο αντι γι αυτο, διαβαζω για τη μουσικοπαιδαγωγικη τον 20 αιωνα. Κι υστερα θα δω μια ταινια.

Ξερω πως ολα θα πανε καλα, μα κι αν δεν πανε θα εχω τα κυματα με το μερος μου και θα τα καταφερω.

Κι οταν λεω κυματα, εννοω τα στασιμα κυματα...


Ο κοσμος περπαταει στο λευκο πυργο!

Θυμασαι εκεινες τις κατω παυλες; ( _ )

Οι κυκλοι.
Εγω ειμαι ενας κυκλος.
Μυριζει τσιγαρο η αναπνοη μου τωρα, επειδη καπνιζα τα τσιγαρα σου που αφησες σπιτι.

Ζαλιζομαι.
Σκεφτομαι οταν φιλιομαστε.
Το στομα σου. Εσυ και ολα τα αλλα.

Εγω και ολα τα αλλα.


Τα κουσουρια μου τα γραφω στους τοιχους.
Οπως και ονοματα.
Τη μουσικη τη γραφω γενικα και αοριστα, τη θυμαμαι.

Σπανια θυμαμαι.
Εσενα σε θυμαμαι επειδη σε σκεφτομαι ολη την ωρα.

Δε θυμαμαι τι ειπαμε πριν δυο λεπτα γιατι κοιταζα τα ματια σου και το στομα σου και το μετωπο σου και τα μαλλια σου.
Με αποσυντονιζεις.

Σε θελω.

Ξεχασα που ηθελα να καταληξω γραφοντας επειδη σε φανταστηκα χωρις ρουχα.

Ειμαι αναισθητη επειδη δεν καταλαβαινω.

Ειμαι εγω παντα εγω.

Κανω κυκλους. Οπως κι ο φιλος μας που τον αγαπαμε.

Το πισι μου δε μπορει να παιξει το γιουτιουμπ επειδη ειναι χαλασμενο και μαντεψε δε με νοιαζει.

Γιατι κανοντας κυκλους μαθαινω τι ειναι σημαντικο και τι οχι για μενα.

Υπαρχουν παντα σταθερες c. Τι λες γι αυτο Γιαννη;

Ισως παιζω με καποια ορια, χωρις να καταλαβαινω πως το κανω ή ποια ειναι αυτα τα ορια ή τι σημαινουν αυτα τα ορια.

Κανω κυκλους ομως εχω τις σταθερες c μου. Σταθερες οπου δεν αλλαζουν. Κι ισως γι αυτο να μην καταλαβαινω.

Γιατι εμενα η σταθερα μου δεν ειναι εσυ αλλα ο ερωτας μου για σενα. Γιατι βλεπεις εχει διαφορα! Το ενα ειναι η εκρεμμοτητα μου ως προς το ατομο σου και το αλλο ειναι η πιθανη αλλαγη της συμπεριφορας μου συμφωνα με δικη σου διαγνωση, χωρις να αλλαζει η δυναμη μας(θυμησου τι σου ειπα χτες για το τι σημαινει ερωτας πριν κοιμηθεις).

Δες τι διαφορα! Θυμασαι; κατι μαθαινατε στο γυμνασιο στα αρχαια για την επεξηγηση και την παραθεση. Ξεκινας απο το γενικο και πας στο ειδικο και αντιστροφα.

Απο μεσα προς τα εξω ή αντιστροφα οπως το καταλαβαινω εγω που βγαζω μεταφραση μονη μου στα αρχαια και γραφω 13 στις τελικες εξετασεις και στις πανελληνιες δινω φυσικη κατευθυνση


Αν εχεις μια σφαιρα που τριβεται στα γρασιδια ολα καλα. Αν εχεις την ιδια σφαιρα στο χωμα λασπωνεται με τα δακρυα κι εχει διαφορα. Το μεσα της σφαιρας δεν αλλαζει ομως.


Αυτα εχω να πω.


Κουραστηκα τις λασπες. Κι εσυ κουραστηκες το χωμα. Ελα να κατσουμε στο γρασιδι λεω εγω.

Αλλα πρωτα δες τη διαφορα, αλλιως ειναι ματαιο και αδικα βλαβερο.

Σε θελω για παντα και θελω να εχω το μουσουδι μου στο λαιμο σου και να σε μυριζω και να σε φιλαω και να σου γαβγιζω πως σ ερωτευομαι για να δεις σε ποσες γλωσσες ξερω να το λεω.

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

Πρεπει να διαβασω και βαριεμαι...

Μιλαμε ασχημα οταν:

Μονο αυτο μπορουμε να κανουμε και μεχρι εκει φτανουμε.
Δεν αντιλαμβανομαστε ποσο ασχημο ειναι αυτο που λεμε.
Θεωρουμε οτι ο απεναντι δε "νιωθει" και προσπαθουμε μεταφερθουμε απο το ευρος που νομιζουμε οτι εχει η απαθεια του.

Ομως:

Το που φτανεις ειναι ΕΠΙΛΟΓΗ και καλλιεργείται, αρα σταματα να το κανεις.
Το ποσο ασχημο ειναι αυτο που λες, μπορεις να το αντιληφθεις αν δωσεις λιγη σημασια.
Υπαρχουν αλλοι τροποι αφύπνισης καθως η επιθεση εχει αποτελεσμα την αμυνα συνηθως.

Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

And Yet We Breathe

Ο Μικρός Πρίγκιπας...


Ολοι εχουμε μεσα μας εναν μικρο πριγκιπα, οχι σαν αυτον του Αντουαν, εναν αλλον. Ειναι εκεινος ο εαυτος που ξυπναει και αποφασιζει να λαβει δραση οταν καυγαδίζουμε, οταν λυπόμαστε ή οταν προκαλουμε πονο, τις στιγμες της άμυνας ας πουμε...

Αυτος ο πρωταγωνιστής ποτε συμπεριφερεται ευγενικα ποτε οχι, ποτε στρεφεται προς τα εξω ποτε αντιθετα. 

Αν συμφωνεις μεχρι εδω, παει να πει οτι συσσωρεύεις τις πληγες σου τις κλεινεις σε ενα κουτι και ολο αυτο που εχεις μαζεψει χωρις να εχεις κανει την εκκαθάριση που ποναει, εχει λαβει ικανοποιητικές διαστασεις ωστε να εχει προσωπικοτητα. Μια προσωπικότητα μαλιστα συνδεδεμένη με τη δικη σου, καθως αν δεν κανω λαθος, σου φαινεται πολυ γλυκο αυτο το παιδακι που ποτε ειναι τζαναμπέτης και  ποτε ωριμος και υπομονετικός ακομα και στην εκπλήρωση ποινών για σφάλματα που δεν εχει κανει.

Η αγαπη σου αξιζει, οχι γιατι εκεινος αποφασισε να συμπεριφερθεί ώριμα σε καποια κακη συμπεριφορα που δεχτηκε, αλλα για αλλους λογους. Ειναι ευεργετικό να αντιμετωπιζεις τις καταστασεις ενεργητικά και οχι να επιτρέπεις στο παρελθόν σου να λειτουργεί ως αυτόματος πιλότος.

Ομως το βασικο ειναι αυτο: Ο πριγκιπας αυτος θελει και θα θελει να ειστε οι δυο σας. Και εσυ να μην εκτιθεσαι σε εχθρους και κινδυνους που θυμιζουν στο παιδι ποσο εχει πονεσει... Το θεμα ειναι εκεινες τις απαραιτητες ωρες που θα μενεις με το παιδι να καταφερεις να το εξημερωσεις και για αρχη να ελεγχεις εσυ την κατασταση....


Ακουσε το τραγουδι στη θεση 3...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

Οι πραγματικοτητες...

Μπερδευομαι εγω οταν δε μπερδευω τους αλλους. 

Και σιγουρα δεν εχω χιουμορ...

Παντα ηθελα καποια πραγματα, παντα "εψαχνα" αυτα. 
Καποτε ηθελα ερωτα με κερακια, πεταλουδες στο στομαχι και τρυφερα μηνυματα μεσα στη νυχτα(εντεχνο δηλαδη) και ακομα αυτο θελω. 

Πληγωθηκα στο κυνηγι μου για αυτη την κατασταση αλλα δεν αλλαξα το πως εχω τον ερωτα στο μυαλο μου. Τοσα χρονια δηλαδη εχει μεινει σταθερο ολο αυτο μεσα μου. Και αυτο ειναι πολυ θετικο. Να μην ειμαι δηλαδη φτερο στον ανεμο που αναλογα με τις συμπεριφορες των αλλων αλλαζω και τα θελω μου. Μπραβο μου λοιπον.

Σιγουρα δεν εχω χιουμορ. 

Εχω ομως κατι γοητευτικο πανω μου μαλλον, απλα το κρυβω πολυ μεσα.
Αμα εχω μια κατασταση στο μυαλο μου τη φτιαχνω, εννοω μπορω να το κανω. Το ιδιο και με τους ανθρωπους, αμα θελω καποιον, τη συμπαθεια του, την παρεα του, μπορω να τα εχω. Απλως τυχαινει να μη θελω... 

Δεν ξερω γιατι, ισως φταιει οτι ειναι μια φαση μου, οπου ειμαι τοσο πληρης με το γαμο που εχω για σχεση. Ισως με κανει τοσο ευτυχιμσενη αυτο. Και ειναι ομορφος ανθρωπος, σιγουρα αμα την εβλεπα καπου θα σκαλωνα, και θα την κυνηγουσα. Και ειναι στιγμες που φανταζομαι οτι ειμαι σ ενα μπαρ και απλα την πετυχαινω και δεν την ξερω και τη γνωριζω πρωτη φορα τοτε και παω στο τραπεζι της, της μιλαω και της αφηνω σημειωμα με το κινητο μου φευγοντας.

Αλλα μπορει να φταιει που εχω καταντησει να σιχαινομαι τους ανθρωπους απο τοτε, γιατι παντα εβαζε καποιον αναμεσα μας. Γιατι μαλλον με φοβοτανε. Και φοβοτανε να μενουμε οι δυο μας. Και με απεφευγε. Κι ετσι σιχαινομαι τους αλλους ανθρωπους.


Αυτοι ειναι οι δυο λογοι μπορει.


Νιωθω οτι με υπνωτιζεις οταν με φιλας. Κι οτι με παιρνεις μακρια απο αυτον τον κοσμο κι οτι με φροντιζεις και οτι μου δινεις σημασια... Και θυμαμαι εκεινη τη μερα που μου ειπες " Ωραια, τι πειραζει να ειμαι εγω ο καστορας για σενα;" οταν σου ειχα διαβασει ενα παραμυθι... Και απλα τα ξεχναω ολα, εκεινα που πληρωνεις εσυ για μενα, και για τη μιση στελλα που εχεις, τα ξεχναω αυτα που την αφηνουνε μιση. Και μου φτιαχνεις ποδια απο ξυλο για να μπορουμε να κανουμε ενα δρομο μαζι και αλλες φορες μου μαθαινεις να περπαταω με τα χερια...

Συγγωμη και ευχαριστω...

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2014

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Δακρυα στον ωμο μου εχω...


Και σκεφτομαι με τι εχω συνδεσει αυτο το τραγουδι. Την αισθηση. Βροχερος καιρος και κρυο, ομως οχι παλι τοσο κρυο που να εχει σημασια. Κι εσυ μερικους οροφους πανω, κι εγω να θελω να ανεβω, ομως οχι. Κι υστερα να χτυπας την πορτα μου και να μου λες να ερθω. 

Κι υστερα εξοδος, κι εγω μαζι του ασφαλης. Εισαι κι εσυ εκει κι εγω αναζητω, ψαχνομαι, κοβω κινηση... γενικοτερα. Αλλα τιποτα. Και να δεσμευομαι με εκδικηση προς το ατομο σου γι αυτο το τιποτα. Κι ο πιο σκληρος τροπος να πληρωσεις ειναι να σε κερδισω σε κατι. Κι ειναι η πιο ομορφη εκδικηση αυτη. 

ΠΑΝΤΑ παιρνω αυτο που θελω. Αργα ή γρηγορα. Κι υστερα θυμαμαι εκεινες τις στιγμες που δεν το ειχα, εκεινες τις στιγμες που με κανουν να θελω περισσοτερο να το εχω. Εκεινες τις στιγμες που εισαι ποθητη περισσοτερο απο ποτε και απομακρη και απιαστη.... κι εσυ και ολα εκεινα που εχω βαλει στο μυαλο μου να κερδισω.

Και η εκδικηση μου ειναι να σε κανω να με ερωτευτεις, πολυ και γλυκά... Κι ολο αυτο επειδη εγω σε θελω πρωτη.


Αναβω τσιγαρο και ψαχνω το βλεμμα σου στο χωρο. Δεν κοιταει το δικο μου. Καπνιζω κι αλλο. Επιμενεις να κοιτας αλλου. πινω λιγο απο το ποτο μου. Χορευεις. "Εγω εσενα θα σε κανω να με ερωτευτεις..." ....

Στα λεγα, δε στα λεγα;...

Κι ετσι σε κερδισα σε κατι και η εκδικηση μου ειναι να προκαλω μια ευτυχια...

 

Δευτέρα, 13 Ιανουαρίου 2014

ππο αισω

Πονας. Σε ποναω. Σε πονεσα.

Ευαλωττη στα χερια μου.
Βρισκεσαι απο κατω μου, κι αγκαλιαζεις το παπλωμα.

Και πρεπει να κανω λεπτους χειρισμους για να σου σταματησω τον πονο που εγω σου προκαλω.

Κι υστερα ζηταω συγγνωμη. Μα ο πονος σου μας φερνει πιο κοντα. Κι ετσι εγω εχω ολα τα δικαιωματα πανω σου. Ζηταω συγγνωμη ξανα, ομως μαλλον εσενα σου αρεσει να μας ενωνει ο πονος σου αραια και που, οπως σ' εμενα αρεσει να κυριαρχω στο σωμα σου.

Και μας ενώνει ενας ερωτας εμας. Κι εμεις ενωνουμε τα σωματα μας για να ανταπόδοση.

Σαν το φιλι σου δεν εχει. Απαλα χειλη. Η γευση σου ειναι τελεια. Κι υστερα ζαλη μετα απο λιγη ωρα φιλιου.

Απλα να σε αγγιζω...Απλα...

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Εχοντας ερωτα με τα μαθηματικα, θυμαμαι ολους μου τους καθηγητες...

Θαυμαζω παρα πολυ τους καθηγητες λυκειου. Εκεινους που προετοιμαζουν τους μαθητες να δωσουν πανελληνιες. Μαθαινουν τα παντα σε αυτους γνωριζοντας πως θα φυγουν. Τους προετοιμαζουν για τη φυγη! Απιστευτο... (συναισθηματικα δες το). Βεβαια προκειται για αγοραπωλησία. Άλλα τα συμφεροντα.

Και μετα εσυ θα μνημονευεις λεγοντας: Εμαθα μαθηματικα, φυσικη, αρχαια, λατινικα κτλ κτλ ξεχνωντας.

Ετσι κανουν οι μαθητες που συνηθως ειναι αχαριστοι. Μνημονευουν ξεχνωντας.

Μην ξεχνας τον ευεργετη σου, αχαριστε. Μην ξεχνας ποιος σου ανοιξε τα ματια και σου εμαθε τοσα πραγματα. Μην ξεχνας πως ησουν ενα τιποτα πριν τη γνωση.

Κι οσο κι αν ξεμακραινεις, θα θυμαμαι το τηλεφωνημα, να λεω πως ελυσα εκεινο το οριο στο τεταρτο θεμα.

Αγαπητε αναγνωστη, μηπως θα πρεπε να κανεις κι εσυ καποια τηλεφωνηματα;... Σκεψου το.


Εγω ειμαι αποκλεισμενη στα χανια περιμενοντας το αεροπλανο μου με καθυστερηση 3-4 ωρες...