Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Στους ραγισμενους ανθρωπους που συναντας αγοραζεις και φθορα...


Γραφω και γενικουρες γραφω και ειδικουρες...

Οταν ημουνα παιδι, στα λιγα ταξιδια που ειχαμε παει με τους γονεις μου, θυμαμαι ενθουσιαζομουνα.(εξω βρονταει και βρεχει και σκεφτομαι οτι θα χαιροσουν να ακους αυτους τους ηχους αν ησουν εδω) Που λετε, ενθουσιαζομουνα και εφτιαχνα τη βαλιτσα μου μια βδομαδα πριν. Ωστοσο αναγκαστικα την ξαναχαλουσα και την ξαναεφτιαχνα μεσα στη βδομαδα καθως χρειαζομουν αυτα που ειχε μεσα, οπως την οδοντοβουρτσα μου πιχι. Η αλλη συμπεριφορα μου που προεκυψε απο αμυνα, καθως δεν αντεχα να ανυπομονω για το εκαστοτε ταξιδι, ηταν να φτιαχνω τη βαλιτσα μου τελευταια στιγμη με αποτελεσμα να αγχωνομαι και να μου βγαινει ξινη τουλαχιστον η διαδρομη ως τον προορισμο.

Εχουμε λοιπον 2 ακραιες συμπεριφορες. Αλλα εχουν να κανουν με μια βαλιτσα...


Φαντασου η βαλιτσα αυτη να ειναι ο εαυτος σου. Φαντασου να σκαλιζεις αγωνιες και συναισθηματα καθημερινα περιμενοντας την αναχωρηση σου ή την αφηξη καποιου. Αμεσως μετατρεπεις τον χρονο που μεσολαβει στην προετοιμασια της βαλιτσας εως την αναχωρηση σου σε μια παρενθεση που μαλιστα συνηθως ειναι δυσαρεστη καθως δε ζεις για τιποτε αλλο περα απο τη μερα του ταξιδιου. Και ποσο μπορει ενας εαυτος να το αντεχει αυτο; Γιατι αλλο η βαλιτσα. Αυτη ανοιγει και κλεινει με φερμουαρ.

Ανοιγουν κι οι ουρανοι και ριχνει πολυ νερο! Ουαου.


Προβληματισου λοιπον... 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου