Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

Αναρτηση απο πολυ παλια.

Θυμαμαι, παντα εφευγες. Καθομασταν ολοι στο τραπεζι της Κυριακες κι εσυ εφευγες γρηγορα να προφτασεις τη δουλεια σου, να μη μας λειψει τιποτα. Ουτε ψωμι ουτε παιχνιδι, ουτε ρουχο. Κι υστερα που μεγαλωσα και καταλαβαινα απο Χριστουγεννα και πασχα, κι ολες αυτες τις οικογενειακες συναξεις. Εσυ παντα εφευγες. Κι ελεγα εγω πως εισαι οδηγος λεωφορειου στον εαυτο μου, και πας να βοηθησεις τους φτωχους που μπορει την πρωτοχρονια κατι να τους ετυχε και να θενε μεταφορα ως το Βενιζελιο.

Υστερα περασαν κι αλλο τα χρονια. Κι ηρθες εσυ και απανω στη ωρα τη δικια μου, της δικιας μου της φουργιας, απανω που μεγαλωσα, εφυγες. Λιγο με μεγαλωσες κι εσυ, λιγο με γαλουχισες με χαραγματα και διδαγματα κι εφυγες.

Μετα εσυ. Εσυ, ησουν το χειροτερο. Γιατι ποτε δεν ηρθες και ποτε δεν ησουν εδω, ομως ακομα κι ετσι καταφερνες να φευγεις και να νιωθω μια καποια απουσια, μια καποια ελλειψη.


Εσυ, παντα εφευγες. Σαν τον πατερα μου κι εσυ, οδηγος λεωφορειου. Οσες εχω δικαιολογησει εκεινον που μου στερησε την παρουσια του αλλες τοσες εχω δικαιολογησει κι εσενα που μου στερησες την αγαπη σου. Και ηξερα, πως θα ντυθεις αγιος βασιλης αμα χρειαστει για να πιστεψω. Αλλα οταν σε περιμενα στο δεντρο απο κατω, εσυ δεν εμφανιζοσουν ποτε. Και το πασχα οταν ο νονος μου μου εφερνε τη λαμπαδα, σ εψαχνα να σου δωσω το στολιδι που ειχε πανω και να κρατησω το κερι για μενα αλλα εσυ δεν εμφανοζοσουν ποτε, οποτε χαλουσα αδικα το δωρο μου. 

Και πολλες φορες, σου χαριζα τα πραγματα μου για να μενεις. Και σου εκανα δωρα για να μενεις. Κι οταν εβγαζες το περιτυλιγμα επαιρνες τη χαρα σου κι εφευγες κι εμενα με τη λυπη εγω. Κι οταν μια μερα σου χαρισα το μαξιλαρι μου κι ολα τα ονειρα που ειχε μεσα, η μανα σου κατεβηκε και το δωσε στη δικη μου μανα και τις ακουγα να λενε "τι γλυκο που ναι αυτο το παιδι". 


Κι υστερα μεγαλωσαμε και αλλαξαμε σχολεια. Τοτε ειχες δικαιολογια να φυγεις. Μα εγω ειχα τοσα πραγματα να τα χαριζω σε σενα. Κι ηταν ολα για σενα. Μα εσυ εφευγες. Κι εγω οσο περνουσε ο καιρος ειχα ολο και περισσοτερα. Κι εσυ θα ησουν για καποιο καφε με καποιον φιλο σου, συγγενη ή συμμαθητη απο το καινουργιο σου σχολειο. Και το ποδηλατο μου θα σου χαριζα κι ας μην ηξερες ποδηλατο. 

Κι ετσι εκανα με ολους και με ολα οσο μεγαλωνα. Εγω αγαπουσα(οποτε, αν και εφοσον) και παθιαζομουν τοσο πολυ και πιεζα τοσο πολυ τις καταστασεις που το κουραζα και το χαλουσα. Και σημερα που εκανα προβα το συνειδητοποιησα. Ηθελα τοσο πολυ αυτο το συγκροτημα, να δουλεψει, οχι απαραιτητα με τους δικους μου ορους, αλλα ηθελα να πετυχει, που τους πιεσα ολους και τους κουραζα και τους αγχωνα. Απλα για να μην το κανω αυτο εγω επρεπε να μη με νοιαζει, κι αναρωτιεμαι ποια ειναι η λυση σε αυτο.


Εχω πληγωθει τοσο με το να πιεζω εκεινους που ποθω κι αγαπω που δε μπορω να το κανω αλλο πια, φοβαμαι, ντρεπομαι πως το λενε.

Απλα ελα να με ηρεμησεις.

Προκειται για μια αρρωστη αναρτηση.


Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

you will always need something to fix...

και αυτη ειναι η τιμωρια για το υπολοιπο της ζωης σου...
Και απο ενα σημειο και μετα, δεν εχει καμια σχεση με τη "διεκπεραίωση ευθυνών".


You will always need something to fix. 


Μεγαλη καταρα. 

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Θυμησουλια!

Στους ραγισμενους ανθρωπους που συναντας αγοραζεις και φθορα...


Γραφω και γενικουρες γραφω και ειδικουρες...

Οταν ημουνα παιδι, στα λιγα ταξιδια που ειχαμε παει με τους γονεις μου, θυμαμαι ενθουσιαζομουνα.(εξω βρονταει και βρεχει και σκεφτομαι οτι θα χαιροσουν να ακους αυτους τους ηχους αν ησουν εδω) Που λετε, ενθουσιαζομουνα και εφτιαχνα τη βαλιτσα μου μια βδομαδα πριν. Ωστοσο αναγκαστικα την ξαναχαλουσα και την ξαναεφτιαχνα μεσα στη βδομαδα καθως χρειαζομουν αυτα που ειχε μεσα, οπως την οδοντοβουρτσα μου πιχι. Η αλλη συμπεριφορα μου που προεκυψε απο αμυνα, καθως δεν αντεχα να ανυπομονω για το εκαστοτε ταξιδι, ηταν να φτιαχνω τη βαλιτσα μου τελευταια στιγμη με αποτελεσμα να αγχωνομαι και να μου βγαινει ξινη τουλαχιστον η διαδρομη ως τον προορισμο.

Εχουμε λοιπον 2 ακραιες συμπεριφορες. Αλλα εχουν να κανουν με μια βαλιτσα...


Φαντασου η βαλιτσα αυτη να ειναι ο εαυτος σου. Φαντασου να σκαλιζεις αγωνιες και συναισθηματα καθημερινα περιμενοντας την αναχωρηση σου ή την αφηξη καποιου. Αμεσως μετατρεπεις τον χρονο που μεσολαβει στην προετοιμασια της βαλιτσας εως την αναχωρηση σου σε μια παρενθεση που μαλιστα συνηθως ειναι δυσαρεστη καθως δε ζεις για τιποτε αλλο περα απο τη μερα του ταξιδιου. Και ποσο μπορει ενας εαυτος να το αντεχει αυτο; Γιατι αλλο η βαλιτσα. Αυτη ανοιγει και κλεινει με φερμουαρ.

Ανοιγουν κι οι ουρανοι και ριχνει πολυ νερο! Ουαου.


Προβληματισου λοιπον... 

Πέμπτη, 26 Δεκεμβρίου 2013

ξεκαθαρα θα πρεπει να βαλω την ετικετα Π/ες!

Θελω τοσο πολυ να γραψω ολα αυτα τα σιχαμερα και λασπωμενα συναισθηματα που μπορει να νιωθω, αλλα με σιχαινομαι τοσο πολυ για να το κανω. Ο καλυτερος τροπος να με τιμωρησω ειναι να τα κρατησω μεσα μου να με τρωνε. 

Σιχαινομαι τοσο πολυ τον εαυτο μου ωρες ωρες που τα παω καλα μαζι του επειδη τον λυπαμαι.

Σημερα ειπα σ ενα φιλο οτι πρεπει να καλλιεργησει μια "ευαισθησια" μεσα του(με συγκεκριμενο περιεχομενο που ειναι μεγαλη συζητηση) και ενιωσα οτι ηταν πολυ εξυπνο και στοχευμενο και μπραβο μου που το ειπα.


Κι εσυ κοροΐδεψες σημερα αλλα εγω (...) Κι ηταν λαθος σου να μιλησεις ετσι (...). Ειναι σα να κοροιδεύεις εναν κουτσο που δεν εχει ποδια επειδη επαθε ατυχημα...





Εγω ειμαι για λιγο γιατι μ εχουν πληγωσει

Δε μιλαω και κρυβω οσα εχω σκοτωσει

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Σας ευχομαι να σκατε!

Σας ευχομαι να σκατε! Να μη μπορειτε χωρις τους αγαπημενους σας! Τα συναισθηματα σας να ειναι τοσο δυνατα που να σκατε και να μη μπορειτε! Σας ευχομαι υπερβολες! Ερωτες...


Ετσι ημουν κι εγω καποτε. Μεχρι που με χαλασαν.



Υστερα επεσα στα χερια σου, για καλη μου τυχη. Και μου εμαθες και μου μαθαινεις πως ειναι να εισαι με καποιον και να ειναι κι εκεινος μαζι σου. Πως ειναι να συντροφευεται το συναισθημα σου απο του αλλου. Και με ηρεμησες. Κι η μονη μου φοβια ειναι μη στρεφω τα ελαττωματα μου εναντιον σου και εναντιον μας.

Με κανεις χαρουμενη, με κανεις ευτυχισμενη, με κανεις ομορφη. Με κανεις να νιωθω πραγματα παλι. Μου θυμιζεις την αξια της υπερβολης.


Ευχομαι σε ολους σας να σκατε απο τα συναισθηματα σας. Και οταν θελετε κατι να το θελετε τωρα και να το εχετε τωρα. Καμια μετριοτητα σε κανενα συναισθημα. Μονο παθος....

Ευχομαι να ειμαι για παντα μαζι σου...
Γιατι μου εμαθες και μου μαθαινεις να πιστευω ξανα σε αυτο.

Ευχομαι να βρεθειτε κι εσεις να εννοειτε αυτο το εντεχνοπαρεξηγημενο "για παντα"...

Καλο βραδυ.

Σκεφτομαι τα χερια σου πανω μου με τετοιο τροπο ωστε να δηλωνουν τα δικαιωματα που εχεις στο σωμα μου.

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2013

Ενα εγω ΝΑ! Με το συμπαθιο

Γιατι εγω οταν εχω ενα προβλημα που λυνεται με τα χερια, το λυνω...

Και σκεψου ποιος ελυσε το προβλημα της αποστασης περισσοτερο αναμεσα μας, οχι σημερα, γενικα.

Αιντε γιατι εχω κουραστει να ειμαι ο μαλακας συνεχεια.


Κι οσο για σενα. Εσυ φταις που εχω καταντησει ετσι, εσυ φταις που με εχεις κανει ετσι. Εσυ και θα σε μισω παντα γι αυτο...








Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

7/ ταινια

Βαζω τα χερια μου μεσα στα μανικια του φουτερ μου. Ετσι, σε αγκαλιαζω χωρις να ανατριχιαζεις που τα χερια μου ειναι κρυα. Και σου σκεπαζω το ενα σου ποδι με την μικρη κουβερτα που εχω στον καναπε και ειναι η "κουβερτα του καναπε".



Γενικα, 
φανταζομαι και 
φαντασιωνομαι 
διαφορα. 
Παραδεξου το,
κι εσυ το κανεις 
οταν βλεπεις ενα κορμι που σου τραβαει το ενδιαφερον. 

"Και χορευε μπροστα εκει, μπροστα σε ολους. 
Και την κοιτουσαν, ολοι. 
Και της μιλουσαν. 
Κι επεφταν τα φωτα πανω της. 
Και καπνος και μουσικη, δυνατη. 
Κι εκεινη αγγιζε το ρυθμο με τα χερια της νομιζα, 
ή μαλλον εκεινη εφτιαχνε το ρυθμο. 
Πιο σωστα εκεινη ηταν ο ρυθμος. 
Και κοιτουσε εμενα. 
Κι εγω σταματουσα καθε αλλη λειτουργεια για να την κοιταζω. 
Και χαμογελουσε κι ελαμπε. 
Ηταν τοσο ομορφη. 
Ομορφη και...ζωντανη.
Υπεροχο στομα και ματια. 
Και ποτε ποτε με κοιτουσε προκλητικα και σηκωνε τη μπλουζα της λιγο, 
τοσο ωστε να θελω κι αλλο. 
Ειτε γυριζε το σωμα της και με ακουμπουσε. 
Κι εκεινη χορευε κι εγω φυσουσα και ξεφυσουσα. 
Κι εκεινη ηθελε εμενα...ενω ολοι γυρω μας την κοιτουσαν" 

Εχεις πει ποτε στον εαυτο σου ποιο οριο θα ηθελες να σπασεις;
Οι ανθρωποι θετουμε ορια, σε αλλους ανθρωπους και σε διαφορες καταστασεις; Κι ετσι λεμε οχι ή βαζουμε ενα φοβο αναμεσα σε φαντασιωσεις και θελω. Συνειδητα ή ασυνειδητα.

Αυτο εισαι. 
Εισαι κατι περα απο το οριο που εχω στο μυαλο μου. 
Θελω να σου πω οτι, στο κεφαλι μου 
εισαι μια εξωπραγματικη κατασταση 
κι ενα ανεξηγητο φαινομενο. 
Με ξεπερναει. 


Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

ξε-λαμια... ξε-καβαλα! ... Χολη.

(...)
Και να μολις εκανα αυτο που δε μ αρεσει (και που κανει και καποιος αλλος τον τελευταιο καιρο και με κανει να νιωθω λυπη και απογνωση) εσταξα χολη πισω απο το πληκτρολογιο μου για να ησυχασω.



Εγραψα το απο πανω και το σβησα γιατι μετάνιωσα...Ειχε κι αλλο, αλλα μετανιωσα...


Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Οταν λες οτι η μερα σου πηγε χαμενη σκεψου αυτο:

Ειναι σαν να πρεπει να εκπαιδευσεις τον εαυτο σου να χαλαρωνει και να νιωθει καλα οταν το κανει...

μμμ...

(...) κι αγγιζω ολο σου το σωμα, χαϊδεύω τους ώμους, τα χερια σου φτανοντας ως τις παλαμες και τα δαχτυλα, το λαιμό σου, το στηθος σου, την κοιλια σου που βαθαίνει κατω απο τα πλευρα σου, την κορυφη των μηρών σου, αναμεσα στα ποδια σου, κι υστερα γυριζεις απο την αλλη καθως σε οδηγω με τα χερια μου να το κανεις. Κι ακουμπω τη γλωσσα μου πανω σου, στο πισω μερος του λαιμού, στη ραχη και τη σπονδυλική στήλη σου, στην πλατη σου, οσπου να φτασω χαμηλα, αρκετα ωστε να κανεις ενα μικρο σπασμο και να τιναχτεις λιγο αναμεσα στα χερια μου. Και νιωθω την απλότητα και την τελειότητα που εχει ενα σωμα, το δικο σου. Και ξερεις το δικο σου σωμα μου βγαζει μια ξεγνοιασιά και μια αθωότητα, σα να εισαι παιδακι μικρο, μαλλον φταιει που ειναι τοσο απαλο. Υστερα ερχεται η δικη σου παρεμβαση σ αυτο να με ερεθισει και να προσανατολίσει αλλου τη σκεψη μου και να με διαψευσει για ολα αυτα που νιωθω για σενα περι αθωότητας. Ενα πιρσιν που μοιαζει σα να το εκανες τυχαια καποιο καλοκαιρι γιατι σου αρεσε ενω δε φανταστηκες πως θα ειχε σιγουρα "επιδραση" στους γυρω σου. 

 Εισαι τοσο καυλα. 
Ειναι φορες που νιωθω πως δεν το ξερεις οτι εισαι. 
Αν και μαλλον το ξερεις. 

Αλλα οταν ειμαστε μαζι ολα ειναι δικαια, τι κι αν εγω λιωνω, οταν αγγιζουν τα σωματα μας ολα ειναι δικαια. 

Και σημερα εφυγες 
θα ξαναρθεις ειπες 
σε περιμενω... 

Το παραξενο και ομορφο συναμα ειναι οτι συνδυαζεις τα ακρα. 
Απο βρωμικο σεξ μεχρι ερωτα. 
Κι απο εγωιστικα πεισματα μεχρι τη δικη σου υποταγη.



 

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Υπόβρ ~~ ρολα

Άκου

1.12 τα πρώτα γενέθλια χωρίς ψυχαναγκασμο... Όχι δικά μου.

Και φτάνω στη ζάλη και τον καπνό που θέλω. Και (σου) χορεύω. Και σε κοιτάω και καυλωνω και σου μιλάει το μαγαζί. Και θυμώνω μα ξέρω πως κοιτάς εμένα, και συνεχίζω να διεκδικώ την προσοχή σου και νιώθω ωραία καθώς σε κερδίζω. Και σε θέλω. Και όλα τα κάνω για να έχω το βλέμμα σου... Και σου δίνουν σημασία οι γύρω μας μα εσύ κοιτάς εμένα κι εγώ είμαι φτιαγμένη και δε νιώθω καμία απειλή. Κι εγώ ότι κάνω το κάνω για σένα κι εσύ με επιβεβαιώνεις...

Ένα υπέροχο βράδυ...(:

Μ αρέσει άμα έχω πιει να χορεύω(καλά μη φανταστείς χορό-σαν τον πιθήκά κάνω!/δεν έχει σημασία εγώ χαίρομαι)