Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Έγινα της πόλης διαβάζω και εξώστη!χαχα

Πίνω γαλλικό σκέτο και καπνίζω μαλμπορο :Ρ μπροστά στη μάνα μου.

Πέφτει το μάτι μου πάνω σ'ένα αφιέρωμα στην ταινία "η ζωή της αντελ".

Για μένα όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα στον έρωτα και στο σεξ. Μπορούν εξίσου να φιλιούνται ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια στο δρόμο. Και τα λοιπά.
Ο βασικός άξονας της ταινίας που ταιριάζει με την αισθητική μου απόλυτα είναι αυτός. Η ταινία πραγματοποιεί τα γεγονότα κάτω από ένα καθεστώς ψυχραιμίας και φυσικότητας. Όλα είναι φυσιολογικά, δύο απλοί άνθρωποι που ερωτεύονται και τέλος. Ούτε δράματα ούτε αρρώστιες. Περιγράφει τις δυσκολίες της διαφορετικότητας αλλά δεν το παρακάνει. Δείχνει ερωτικές σκηνές πλήρως αποκαλυπτικές χωρίς την παραμικρή δόση χυδαιότητας. Ο έρωτας των δύο είναι όμορφος και ως κάτι τέτοιο το παρουσιάζει. Χωρίς μουσική και με αρκετή ωμότητα(όχι με την αρνητική σημασία του όρου), για ένα κοινό που δεν έχει τέτοια βιώματα προκαλεί αμηχανία ή και γέλια. Ωστόσο δίνει τροφή για σκέψη όσον αφορά το γεγονός πως και δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου κάνουν έρωτα αρκετά περιεκτικό γήινο και υγιή απλά με διαφορετική ανατομία.

...

Οι γκέι σχέσεις δεν διαφέρουν σε κάτι από τις στρέιτ. Και στις δύο περιπτώσεις τα ζευγάρια ακολουθούν ένα κοινό δρόμο κι έχουν ένα κοινό σκοπό. Οι υπόλοιποι άνθρωποι θίγονται υποθέτω λόγω αισθητικής. Όταν όμως όλα γίνονται εκεί που πρέπει να γίνουν(αλλιώς είσαι σπίτι σου, αλλιώς σ ένα μπαρ ή σ έναν δρόμο) δε νομίζω πως κανένας έρωτας παραβιάζει κάποια αισθητική. Εκείνοι που δεν έχουν συνηθίσει σε αυτό καλά θα κάνουν ως πρώτη κίνηση να σωπάσουν, ύστερα να σκεφτούν και να δείξουν σεβασμό. Αστερισκος. Θεωρώ δεδομένο πως και από την άλλη πλευρά υπάρχει σεβασμός(για οποιοδήποτε είδους ζευγάρι μιλάμε). Καλημέρα! (:

5 σχόλια: