Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Έγινα της πόλης διαβάζω και εξώστη!χαχα

Πίνω γαλλικό σκέτο και καπνίζω μαλμπορο :Ρ μπροστά στη μάνα μου.

Πέφτει το μάτι μου πάνω σ'ένα αφιέρωμα στην ταινία "η ζωή της αντελ".

Για μένα όλοι οι άνθρωποι έχουν το ίδιο δικαίωμα στον έρωτα και στο σεξ. Μπορούν εξίσου να φιλιούνται ομόφυλα και ετερόφυλα ζευγάρια στο δρόμο. Και τα λοιπά.
Ο βασικός άξονας της ταινίας που ταιριάζει με την αισθητική μου απόλυτα είναι αυτός. Η ταινία πραγματοποιεί τα γεγονότα κάτω από ένα καθεστώς ψυχραιμίας και φυσικότητας. Όλα είναι φυσιολογικά, δύο απλοί άνθρωποι που ερωτεύονται και τέλος. Ούτε δράματα ούτε αρρώστιες. Περιγράφει τις δυσκολίες της διαφορετικότητας αλλά δεν το παρακάνει. Δείχνει ερωτικές σκηνές πλήρως αποκαλυπτικές χωρίς την παραμικρή δόση χυδαιότητας. Ο έρωτας των δύο είναι όμορφος και ως κάτι τέτοιο το παρουσιάζει. Χωρίς μουσική και με αρκετή ωμότητα(όχι με την αρνητική σημασία του όρου), για ένα κοινό που δεν έχει τέτοια βιώματα προκαλεί αμηχανία ή και γέλια. Ωστόσο δίνει τροφή για σκέψη όσον αφορά το γεγονός πως και δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου κάνουν έρωτα αρκετά περιεκτικό γήινο και υγιή απλά με διαφορετική ανατομία.

...

Οι γκέι σχέσεις δεν διαφέρουν σε κάτι από τις στρέιτ. Και στις δύο περιπτώσεις τα ζευγάρια ακολουθούν ένα κοινό δρόμο κι έχουν ένα κοινό σκοπό. Οι υπόλοιποι άνθρωποι θίγονται υποθέτω λόγω αισθητικής. Όταν όμως όλα γίνονται εκεί που πρέπει να γίνουν(αλλιώς είσαι σπίτι σου, αλλιώς σ ένα μπαρ ή σ έναν δρόμο) δε νομίζω πως κανένας έρωτας παραβιάζει κάποια αισθητική. Εκείνοι που δεν έχουν συνηθίσει σε αυτό καλά θα κάνουν ως πρώτη κίνηση να σωπάσουν, ύστερα να σκεφτούν και να δείξουν σεβασμό. Αστερισκος. Θεωρώ δεδομένο πως και από την άλλη πλευρά υπάρχει σεβασμός(για οποιοδήποτε είδους ζευγάρι μιλάμε). Καλημέρα! (:

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Πρώτη πρώτου δύο χιλιάδες δεκατέσσερα! Απόγευμα...

Ξέρεις λένε πως ότι κάνεις την πρώτη μέρα του χρόνου θα το κάνεις και για τις επόμενες. Εσύ θα πίνεις ζεστό καφέ μαζί μου στο τζάκι μπροστά.

Κι ας με έχεις νευριασει, δε μπορώ να κάνω αλλιώς... Αλλά ξαναθυμώνω πάλι. Τέλος

Π

Μου αρέσει να παίζω, να νικαω, να βάζω γκολ, να βγάζω σέντρα, να τρέχω πάνω κάτω, να πονάω, να κουράζομαι, να ιδρώνω, να έχω τον αριθμό μου, να φωνάζω, να θυμώνω. Όλα μ' αρέσουν. Μέχρι και να χάνω...

Η ζωή μου όλη. Επαναπροσδιορίζεται λόγω της σχέσης μας

Κάνω τόσα πολλά πράγματα για να αρέσω στον εαυτό μου που καταντάω γελοία. Προσπαθώ τόσο παθιασμένα να είμαι διαφορετική και να κάνω ξεχωριστά και σπάνια πράγματα που κουράζομαι, και από τη διαδικασία και από τα ίδια τα πράγματα αυτά. Η παγίδα είναι τα πράγματα που σε κάνουν ξεχωριστή, να τα κάνεις για να είσαι ξεχωριστός, ενώ η πραγματική τους προέλευση κάποτε ήταν η αγάπη σου γι αυτά. Πιχι κάποτε έκανα χώρο γιατί λάτρευα να χορεύω και τώρα χορεύω για να λέω στον εαυτό μου ότι χορεύω, αφού εξάλλου το έχω συνηθίσει και κάνω και κάτι ξεχωριστό!

Φοβάμαι ακόμα και να παραδεχτώ πως οι αντοχές μου τελειώνουν να με πληγώνει ξανα και ξανα το ίδιο θέμα. Κι έχω χάσει τη μαγεία.

Πι.Εσ με τρομάζει η τόσο τέλεια σχέση μας. Αλήθεια. Από την πλευρά μου είναι πολύ κοντά σ αυτό δηλαδή...

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Ένα φιλί 6 ορόφων.

Ένα φιλί έξι ορόφων. Όπως τότε, θυμάσαι; Όπως σήμερα. Κάθε φορά που σε φιλάω στο ασανσέρ φτάνουμε πιο γρήγορα πάνω. Και κάθε φορά που αφήνω το στόμα σου για να πάρω ανάσα μετανιώνω σ αυτή τη διαδρομή.

Έχω μάθει να μη γράφω για σένα. Κι έχω μάθει να κρύβω τον έρωτα μου, αλλά όσο περνάει ο καιρός κι όσο ήρεμω όλα γίνονται καλύτερα. Μπορώ και το λέω στον εαυτό μου, ότι δεν είναι κακό το να μη μπορώ χωρίς εσένα.

Και τώρα σταματάω. Μου λείπεις.

Και σήμερα έγραψα στον τοίχο τη λέξη "κάνουμε..." το υπόλοιπο το ξέρεις(:

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Βαλεριανα

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Θυμήθηκα κάτι και σκέφτηκα διάφορα. Θα πάρω μια νοητή βαλεριανα... Το ελέγχω άλλωστε

Βαλεριανα

Δε μπορώ να κοιμηθώ. Θυμήθηκα κάτι και σκέφτηκα διάφορα. Θα πάρω μια νοητή βαλεριανα...

Ήρθε η μάνα μου.

... Γιατί άμα τα κάνεις όλα, τα καταφέρνεις, αλλά κάποια δεν τα κάνεις καλά... Μου είπε η μάνα μου αφού πρώτα είχε αλλάξει θέση στο καλάθι για τα άπλυτα και στο μπλε τραπεζάκι που είχα δίπλα από την πόρτα για να αφήνω τα κλειδιά μου...

Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Μουσικολογια στο ΑΠΘ

Αναρωτιέμαι ποιος μπορεί να διαβάζει τι γράφω... Κάποτε έγραφα όμορφα πράγματα εδώ όλη την ώρα. Έγραφα το πρωί και το βράδυ ήθελα να το διαβάσω και να το θυμηθώ ξανα. Το λάτρευα αυτό το μέρος γιατί δε με ένοιαζε να εκλιπαρω το ενδιαφέρον σου. Γιατί καμαρώνά γι αυτό, έγραφα μουσική από τα μαλλιά σου στίχους απτά ψέματα σου και όλα τα έβαζα εδώ μέσα. Τώρα σπάνια γίνεται αυτό, τα τελευταία χρόνια... Έτσι αναρωτιέμαι αν έχασα την ικανότητα μου. Κάνω υπομονή... Τα χέρια μου έχουν πολλά να πουν ακόμα και το κεφάλι μου πάντα θα (σου) μαθαίνει πράγματα.

Πάω να μελετήσω ρυθμικό σολφεζ, ας γίνω σε κάτι καλή...

Πι,ες: πάντα ήθελα να χρησιμοποιήσω το ρήμα μελετάω...

Νιώθω σαν να είναι Κυριακή βράδυ...

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου 2013

Όσφρηση(..."γράφεις για να διαβαστείς)

Εκείνος είχε μείνει ανάπηρος στα χέρια από ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εκείνη είχε χάσει την όραση της από μια σειρά αποτυχημένων επεμβάσεων στον εγκέφαλο της. Ήταν και οι δύο βουβοί. Παρά το ταλέντο τους στη χρήση του λόγου, σπάνια μιλούσαν. Εξού και ο χαρακτηρισμός τους από τον κειμενογράφο ως "βουβοί". Περνούσαν μαζί μονάχα τα κακοκαιρία κι έτσι μάθαιναν σπασμωδικά ο ένας για την αναπηρία του αλλού, κάθε χρόνο βρισκόντουσαν με μια ικανότητα λιγότερη, όμως κάθε χρόνο η όσφρηση και τα πόδια τους τους έφερναν κοντά. Εκείνη αντιλαμβανόταν τη μυρωδιά του στον αέρα κι εκείνος την έβλεπε, καθώς μπορούσε να το κάνει, και χωρίς να τη λυπάται συγκρίνε τον εαυτό του μαζί της, κέρδιζε στο μυαλό του προφανώς, όμως υπήρχαν πάντα ενδεχόμενα.

Αυτοί οι δύο άνθρωποι, μάλλον αυτά τα δύο παιδιά έκαναν περίεργες συζητήσεις. Έβρισκαν για λίγο και ίσως σπάνια, θα έλεγε κάνεις, την ικανότητα τους να μιλούν και ταλαιπωρούσαν τα μυαλά τους με το να μοιράζονται τις ελαττωματικές σκέψεις που έκαναν το χειμώνα. Μιλούσαν το καλοκαίρι για όσα έκαναν το χειμώνα.

Ύστερα τελείωνε ο διάλογος χωρίς κάποιο συμπέρασμα καθώς η ώρα ήταν περασμένη. Τότε είτε γύριζαν σπίτι είτε έπαιζαν πάλι με τα υπόλοιπα παιδιά.

Πέρασαν τα χρόνια όμως και οι δύο αυτοί ανάπηροι άνθρωποι έπαψαν να πηγαίνουν τις καθιερωμένες διακοπές με τους γονείς κάθε χρόνο στα νότια της Κρήτης.

Εκείνος βρήκε τη μιλιά του και ασκούσε καθημερινά το επάγγελμα του κερδίζοντας πολλά χρήματα. Είχε ξεφύγει από αυτό, μπορεί να μην είχε χέρια αλλά είχε καταφέρει να μπορεί να μιλάει και πάλι. Είχε προδώσει αυτή την παιδική υπόσχεση όταν μιλά να λέει μόνο πράγματα που αξίζουν αλλά από την άλλη είχε κερδίσει μια κανονικότητα και μια ζωή πιο άνετη. Είχε γίνει λίγο κάπως φυσιολογικός και χαιρόταν με αυτό.

Εκείνη έγινε γλύπτρια. Είχε την πιο ισχυρή αφή στην Αθήνα και τα γλυπτά της δημιουργήματα ήταν σπουδαία. Κρίμα που η ίδια δε μπορούσε να τα δει. Είχε ένα στούντιο όπου δούλευε, δεν ήξερε από ώρα καθώς πλέον δε μπορούσε να δει τη Δύση του ήλιου, έτσι έμενε εκεί όσο ένιωθε κι όσο είχε όρεξη για δουλειά. Εκείνη αντίθετα με το αγόρι δεν είχε βρει τη μιλιά της κι έτσι οποίος ερχόταν δυσκολευόταν να του πει δύο λογία για τα έργα της. Ο κόσμος έκανε προσπάθεια για να συνεννοηθεί μαζί της, ωστόσο τα κατάφερναν όλοι μετά από κάμποση ώρα.

Τα δύο αυτά παιδιά δεν είχαν ως κοινό αυτή την υπόσχεση πια. (Η υπόσχεση: "μιλούσαν μόνο όταν είχαν να πουν κάτι που σημαίνει".)

Το ερώτημα είναι: χάθηκαν επειδή η υπόσχεση παραβιάστηκε από τον έναν; Ή οι υποσχέσεις υπάρχουν για να ενώνουν ακόμα κι όταν δεν τηρούνται; Αυτοί οι δύο χάθηκαν; Ή εκείνος κάθε φορά που μιλάει με ευκολία στον οποιονδήποτε συγκρίνει τις συζητήσεις του με εκείνη; Εκείνη τον ξέχασε; Ή περιμένει να έρθει κάποιο καλοκαίρι, που θα το καταλάβει από τη ζέστη του ήλιου, για να συναντηθούν ξανα κι εκείνη να μιλήσει επιτέλους.

Και τέλος, ποιος έχει περισσότερη ανάγκη ποιον;...

Αυτοί οι δύο ενώθηκαν με τα στόματα τους. Τα πόδια τους και η όσφρηση τους έφερναν κοντά τις επόμενες φορές. Όμως η Αθήνα είναι μια μεγάλη πόλη...

... Η ιστορία τους γράφεται ακόμη...

Αυτοί οι δύο χάθηκαν; Ή όταν δίνεις μια υπόσχεση δεν εστιάζεις στο να τηρηθεί, αλλά πρόκειται για μια δέσμευση αλλού χαρακτήρα...

Σκέψου το, σε αγαπώ(:
Μ αρέσουν οι λέξεις σου και μ αρέσει να σε διαβάζω...

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

ΝΟΚΙΑ Ε51

Γυρίζω και σε μυρίζω στο μαξιλάρι. Γυρνά επιτέλους πίσω. Ανυπομονώ για την Πέμπτη... Ανυπομονώ για όλα τα ναι. Και πείσμωνω με όλα τα όχι. Γυρνά σπίτι γρήγορα ναι;

Ακούγεται ωραία η βροχή από το μπαλκόνι και θα κολλήσουμε αφίσες και θα δούμε "κοστ" ! :Ρ

Τα χελιδόνια άργησαν και τα παιδιά λείπουν

Είναι πολύ νωρίς για να μου χει λείψει το καλοκαίρι. Είναι μόλις Νοέμβριος. Και κάθομαι στο βρώμικο σπίτι μου, στον καναπέ με το βρώμικο ριχταρι, κι έχω τα πόδια μου πάνω στο τραπεζάκι, δίπλα από το γεμάτο τασάκι και κοιτάζω τον τοίχο μου και σκέφτομαι... Αναρωτιέμαι τι άνθρωπος είμαι. Και αποφασίζω το αν θα κάνω τατουάζ. Κι αν το κάνω τελικά θα είναι ένα τατουάζ που ή θα λέει τι είμαι ή θα λέει το τι θα ήθελα να γίνω... Και μια θα διαβάζεται έτσι μια αλλιώς και θα ναι ο κύκλος της ζωής μου...

Τρίτη, 5 Νοεμβρίου 2013

Για πάντα

Τελικά από την πλευρά μου, έλειπε να σε σεβαστώ. Συγγνώμη που δεν το έκανα νωρίτερα... Μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαι λίγο μικρή για να σε καταλάβω και να δώσω την αξία που αξίζει στα πράγματα σου αλλά τώρα όχι. Τώρα μεγαλώνω και αρχίζω να σε σέβομαι και να σε κατανοώ. Γιατί παράλληλα εκτιμώ αλλιώς τη διαφορετικότητα πλέον, ακόμα κι αν αυτή είναι στη "φάση" που έχουμε. (ΔΦ)

Καλή εργασία λοιπόν... Εμείς ξαναβρισκόμαστε σιγά σιγά. Άψογο(:

Καλη μέρα! (περιγραφή)

-Τι σκέφτεσαι;
-Σκέφτομαι ότι...
    Παύση
-Πες μου,
    Παύση ξανα
-σκέφτομαι ότι θέλω...
    Παύση...
-πες το, αφού θέλουμε το ίδιο
-σκέφτομαι, ότι θέλω να κάνουμε έρωτα...


"είσαι τα πάντα"
Σ αγαπάω



Αδύναμες περιγραφές ξέρεις, μόνο αυτό μπορεί να υπάρχει. Κάνεις δε μπορεί να καταλάβει, αν δεν το χει ζήσει. Που να το πει και να τον πιστέψουν;
Σαν να ήταν τυχερός και να του δόθηκε κάτι που έπρεπε να κρατήσει με προσοχή. Για να το μάθει το σώμα και να το μεταφέρει, εξελικτικά στο ανθρώπινο είδος... Σαν όλη η ύπαρξη να συμβαίνει γι αυτή τη μεταβίβαση, να υπάρχεις για να νιώσεις αυτό αλλά χωρίς να το ξέρεις εσύ που το απολαμβάνεις να χρησιμοποιείσαι από το σύστημα για να κρατήσεις αυτή τη φωτιά αναμένή. Σαν οι άνθρωποι να υπάρχουν για να μεταδίδουν τη δυνατότητα για αυτό το συναίσθημα...

(!)

Μαθαίνοντας λοιπόν.

Υ.Γ το κείμενο είναι επίτηδες έτσι.

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Όρεξη

Η πολλή σκέψη σημαίνει πυκνωτήτά του νου.

Είμαι δειλή, αλλά γιατί;

Πολλά πράγματα, δε θέλω να τα ξέρω. Πολλές αλήθειες δε θέλω να ακούω. Βασικά τίποτα, προτιμώ τη σιωπή.

Σκέψου ότι είσαι με κάποιον άνθρωπο και δεν του κάνεις τίποτα για να τον έχεις, ούτε ψυχολογικά τρικ, ούτε συναισθηματικούς εκβιασμούς. Και δε φοβάσαι ότι θα τον χάσεις που δεν τον χειραγωγείς.  Σκέψου να είσαι με κάποιον που σε θέλει γι αυτό που είσαι...

Παρασκευή, 1 Νοεμβρίου 2013

Ενω εσύ...

Φαίνεται σαν ο πόνος σου να μην πονάει, η πείνα σου να μην πεινάει η ανάγκη σου να μη βογκαει, η αλήθεια σου να μη φωνάζει και το θέλω σου να μη σε παίρνει από το χέρι. Πως μπορώ εγώ να αντιληφθώ λοιπόν;