Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

η αίσθηση από το δημοτικό που οι τσακωμοί ήταν το τέλος του κόσμου!

Όσο κι αν λέω πως δε με νοιάζει με νοιάζει. Με νοιάζει που έχω κάνει "εχθρούς". Με νοιάζει και με στεναχωρεί. Δε μιλάω για το δικό μας θέμα. Αυτό, είναι δικό σου και δικό μου και δεν αφορά κανέναν και εσύ ότι και να κάνεις πάντα θα είσαι εσύ. Μιλάω για τους τρίτους που επεμβαίνουν κι από τη μεριά τους μιλούν, κι είναι κι εκείνοι ίσως δεύτεροι σε κάποια θέματα. Τέλοσπάντων... Δεν ξέρω. Γιατί να είναι τόσο ακριβό να είμαστε υπό καθεστώς ειρήνης; Εγώ φταίω; Τα συναισθήματα μου; Εσύ φταις; Οι ευχές μου φταίνε; Που όλες γίνονται αληθινές με διάφορα φάσης; Ποιος ορίζει; Ποιος μπορεί να μου επιτρέψει να είμαι ευτυχισμένη; Που να πάω για να ξεφύγω από όλα αυτά που δε με αφήνουν να γράφω τραγούδια και να μιλάω γι αυτά που νιώθω; Ποιος θα δώσει το δικό μου δίκιο και ποιος θα δει πόσο έχω πληγωθεί κι εγώ από τη μεριά μου; Να σου πω κάτι, δε με νοιάζει η δικαιοσύνη, εν μέρει, ας μη μου δώσει δίκιο ποτέ κάνεις. Αλλά δε θέλω να μιλούν για μένα. Δε θέλω. Όσα λάθη κι αν μπορεί να έχω κάνει. Κι αυτό γιατί ποτέ δε θα μάθουν πως ένοιωσα εγώ. Ούτε πως πόνεσα, ούτε τι τράβηξα. Το κόλπο σκέψου: πάνω κάτω τρεις φορές. Αυτό κρατά

1 σχόλιο:

  1. Πόσο δίκιο έχειςς??Βέβαια, δεν είναι μόνο αυτό , να σου πει κάποιος οτι έχεις δίκιο -είναι μια καλή αρχή όμως .:) Να σε κατανοήσουν θέλεις , και να μην κάνουν το ψόφιο κοριό όταν μιλάς κυρίως για θέματα που αποφεύγουν-αποφεύγεις !
    Γειά ,Φιλιά :) :**

    ΑπάντησηΔιαγραφή