Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

συσσώρευση

Σήμερα τον πήγα ως τη στάση για το λεωφορείο του αεροδρομίου. Έτσι κάνω εγώ. Όσο είναι εδώ περνάω καλά μαζί του, γελάμε, θυμόμαστε τα παλιά, τραγουδάμε κι όταν εκείνος θέλει τον πάω ως τη στάση για να φύγει. Έτσι κάνω, ως σωστή φίλη. Κι έτσι είναι η σχέση μου μαζί του, όχι η σχέση μας, διευκρινίζω, εκείνος βλέπεις δεν έχει σχέση μαζί μου καθώς φεύγει κάθε φορά με την ίδια ευκολία. Με ξεχνάει και με θυμάται ακοπα. Προσπαθώ κι εγώ να κάνω το ίδιο. Όμως πίνω νερό στ όνομα του, και ερωτεύτηκα το στόμα του έτσι που τα λέει και τα χέρια του έτσι που τα γράφουν. Και τον αγαπώ και θυμώνω μαζί του γιατί είναι μεγάλος μαλακας. Και αλάζονάς και νομίζει πως μόνο εκείνος είναι έξυπνος ή μοναδικός κτλ κτλ. Κι ενώ το ήξερα επέτρεψα στο μυαλό μου τη συνθήκη να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα του... Λάθος. Όπως και να χει δε θα διαβάσει αυτ ά που γράφω κι εγώ ενώ ήθελα δε θα πω αλλά. Δεν τα γράφω ως αλήθειες, αλλά ως αληθινές σκέψεις. Και θαβω την απλότητα μου για σήμερα, όση είχα δηλαδή. Γιατί με αφορά η σκέψη σου αλλά έχω έναν εγωισμό απέναντι στην ομορφιά. Έναν εγωισμό και ένα όχι. Θυμάσαι που σου ζητάω να μη θες κανέναν άλλον πέρα από μένα; Και που ζητώ να αγαπάς και να με προτιμάς από όλα; Είναι για να μπορώ να γκρεμίζω τον εγωισμό αυτόν και τα όχι εκείνα. Γιατί χώρια από εκείνον έχω κι εσένα στο μυαλό μου για ομορφιά, να ξέρεις.

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Βαλαωρίτου Συγγρού

Το δικαίωμα να είσαι θυμωμένος είναι για μένα πολύ σπουδαίο. Κοίτα φίλε μου μη χάσεις το δικαίωμα αυτό και το θυμό σου. Μη μου στερείς αυτό το δικαίωμα, μη μου στερείς τη δυνατότητα να ζω μαζί σου χωρίς τύψεις για ένα συμβάν που έχω μετανιώσει. Αν μπορείς φυσικά. Αλλά αν μπορείς μη συνδέσεις τη φωνή σου με τις τύψεις μου, γιατί είναι κρίμα, γιατί δεν πρέπει να γίνει, γιατί πρέπει να μ αρέσει η φωνή σου, όπως τώρα. γιατί πρέπει να νιώθω πως η σχέση μας είναι ίση, όχι πως πρέπει να τιμωρηθω για αυτό που είχα κάνει χάνοντας το δίκιο μου για καιρό. Γιατί διεκδικώ το δικαίωμα να είμαι θυμωμένη. Γιατί αν το χάσω αυτό, χάθηκα κι εγώ. Αυτή τη φορά θα το κάνω πιο σωστά. Απόψε πληγώθηκά. Πληγώνομαι κι εγώ ξέρεις...

Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013

η αίσθηση από το δημοτικό που οι τσακωμοί ήταν το τέλος του κόσμου!

Όσο κι αν λέω πως δε με νοιάζει με νοιάζει. Με νοιάζει που έχω κάνει "εχθρούς". Με νοιάζει και με στεναχωρεί. Δε μιλάω για το δικό μας θέμα. Αυτό, είναι δικό σου και δικό μου και δεν αφορά κανέναν και εσύ ότι και να κάνεις πάντα θα είσαι εσύ. Μιλάω για τους τρίτους που επεμβαίνουν κι από τη μεριά τους μιλούν, κι είναι κι εκείνοι ίσως δεύτεροι σε κάποια θέματα. Τέλοσπάντων... Δεν ξέρω. Γιατί να είναι τόσο ακριβό να είμαστε υπό καθεστώς ειρήνης; Εγώ φταίω; Τα συναισθήματα μου; Εσύ φταις; Οι ευχές μου φταίνε; Που όλες γίνονται αληθινές με διάφορα φάσης; Ποιος ορίζει; Ποιος μπορεί να μου επιτρέψει να είμαι ευτυχισμένη; Που να πάω για να ξεφύγω από όλα αυτά που δε με αφήνουν να γράφω τραγούδια και να μιλάω γι αυτά που νιώθω; Ποιος θα δώσει το δικό μου δίκιο και ποιος θα δει πόσο έχω πληγωθεί κι εγώ από τη μεριά μου; Να σου πω κάτι, δε με νοιάζει η δικαιοσύνη, εν μέρει, ας μη μου δώσει δίκιο ποτέ κάνεις. Αλλά δε θέλω να μιλούν για μένα. Δε θέλω. Όσα λάθη κι αν μπορεί να έχω κάνει. Κι αυτό γιατί ποτέ δε θα μάθουν πως ένοιωσα εγώ. Ούτε πως πόνεσα, ούτε τι τράβηξα. Το κόλπο σκέψου: πάνω κάτω τρεις φορές. Αυτό κρατά

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Αγήπεδο ποδοσφαίρου...

Η πολλή προπόνηση μπορεί να σκοτώσει. Ξέρεις αν μπεις σ αυτή τη σκέψη του ανταγωνισμού με τον εαυτό σου... Τότε μπορεί να σε σκοτώσει. Γιατί δε σταματάς ποτέ. Πάντα πίεζεσαι, δεν υπάρχει ταβάνι, δεν υπάρχει στόχος και ανάπαυση. Ποτέ, τίποτα δεν είναι αρκετό. Αλλά μετά έρχεται ο αγώνας, που αν χάσεις προσπαθείς πάλι με άλλον αέρα γιατί καλώς ή κακώς θεωρητικά μπορείς κι άλλο για να μπορεί και η αντίπαλη ομάδα. Αν νικήσεις, ε σιγά εντάξει, δεν έγινε και τίποτα. Πάμε κι άλλες προπονήσεις, μην πάρουν και τα μυαλά μας αέρα... Αλλά η νίκη είναι νίκη, όλα για αυτήν γίνονται. Έτσι δεν είναι ή κάνω λάθος;

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

όταν το "ποια ζωή να υπάρχει πριν από μένα" το ένιωθα κι ήταν αλήθεια

Ημερομηνίες και μέρες και όρια. Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011 Πέμπτη ξημερώματα 4 Απριλίου 2013 Σάββατο 24 Μαρτίου 2012 Δεν το συνεχίζω, εκτίθεμαι από δω και πέρα... Θυμάμαι τον έρωτα σου, δηλαδή τον δικό μου έρωτα για σένα, επειδή ένιωθα ζωντανή με αυτόν. Ένιωθα τις λέξεις, τη φωνή σου... "Αυτούς που φεύγουνέ νωρίς ποτέ δεν τους ξεχνάμε" Εκείνους που δεν ήρθαν ποτέ; Όσο για σένα είμαι θυμωμένη μαζί σου... Όσο για εσένα είμαι πληγωμένη από το θράσος σου. Θυμήσου η δεξιότητα μένει γοητευτική χάρη στη σύνεση... Θεωρείς τον εαυτό σου συνετό; Όσο για σένα. Δε γράφω για σένα... Αλλά 2 τελείες είναι καλύτερες από μια...

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2013

ότι κάνεις είναι υπέροχο κατά κάποιο τρόπο...

Σπίτι μου. Φοβάμα. Ανακαλύπτω τις δυνατότητες του κινητού μου. Χαζεύω το προφίλ σου στο φεισμπουκ. Ακούω μομπι. Μάντεψε. Έχω ανάψει το κόκκινο φως μου και είμαι με αυτό. Ψάχνω τον εαυτό μου. Η Μ. Λέει ότι φοβάμαι τη δέσμευση. Μαλακιες, είμαι απλά γροθος. Θέλω πολύ να δω αν θα καταφέρω να το αναρτήσω αυτό. Υ.Γ.Δύο δάχτυλα...