Σάββατο, 17 Αυγούστου 2013

Ασχημα.

Επίρρημα.
Προσδιοριζει.
Δυσφορια.


Η ξαδερφη μου βγαζει το σκυλο της βολτα καθε μερα.
Ο Γ. προχτες δεν προλαβε να βγαλουμε το δικο του σκυλο για κατουρημα επειδη βιαζομασταν.

Ναι αλλα εγω δεν ειμαι σκυλος, για οποτε με θυμασαι, ή για οποτε προλαβαινεις...


Γενικα δεν ειμαι σκυλος


Κι αυτη αναρτηση θα τελειωσει οπως αρχισε:

Ασχημα.

Απομυθοποιησα τη θαλασσα δυστυχως... Εσυ ομως δεν αλλαζεις θεση.


Ρομαντισμος. Σκατα να φας. (φαω)





Την επομενη φορα θα ξερω και θα ειμαι πιο σωστη και πιο ώριμη. 
Δυστυχως ειναι κριμα να χανεις και να χανονται οι στιγμες και τα συναισθηματα. 
Ομως τι να κανω πια;! Δεν ειμαι θεος, δε μπορω να ελεγξω τα παντα, 
θα παραιτηθω απο αυτο μολις μου δωθει η ευκαιρια.


Το βιβλιο που διαβασα ελεγε, στο κομματι που αφορουσε στην αυτοτιμωρια, 
πως οι αρετες για το ατομο δεν εχουν σημασια οταν μαλωνεις τον εαυτο σου. 
Αντιθετα στην αυτοκριτικη του δυσκολευουν τις καταστασεις.

Μ αρεσουν τα δικα μου συμπερασματα.

Ακουω ενα τραγουδι και σε ερωτευομαι, 
κι υστερα παταω την παυση απο το φοβο μου(!)
Γιατι ειναι παρανομο 
να ερωτευεσαι, 
μαλλον, 
υποθετω.




Και σε μυριζω, οταν κοιμομαστε αγκαλια. 
Και δεν ξερω αυτη τη μυρωδια την αγαπω. 
Τρελαινομαι μ αυτη τη μυρωδια.



Αλλα δε φταιω εγω! Δε φταιω εγω που νιωθω ασχημα. Δε φταιει κανεις. Ή μαλλον, συμφωνα με το βιβλιο που ξεφυλλιζω αυτη την περιοδο, φταιει το Υπερεγω μου. 



Και θελω να γραφω οτι γουσταρω, αλλα δεν το κανω 
για να μην διαβαστουν λαθως αυτα που λεω και να μη στεναχωρηθεις. 
Αλλα αυτο δεν ειναι λογικη
Ή μαλλον εμενα ειναι το κλουβι μου...


Και κουραστηκα να στεναχωριουνται τοσοι ανθρωποι εξαιτιας μου.
 Δε μ αρεσει αυτο! Δε μ αρεσει. Δε μπορω να κοιμηθω το βραδυ... αληθεια.
 Πεφτω στο κρεβατι μου κι εχω τυψεις για ολα και ολους.
 Για τη μανα μου, τον πατερα μου, τον αδερφο μου, τους γνωστους μου, 
τους φιλους μου, τους γκομενους μου(αυτους που ειχα κι αυτους που δεν ειχα).

Την πεμπτη ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ παω πισω στο σπιτι μου. 


Και απορω αν εγω ειμαι παραλογη και γι αυτο δε μπορει να καταλαβει κανενας 
ή αν στεκω ακομη καλα και απλως δε μπορω να εκφρασω αυτο που νιωθω.




Εχω 
μια ζυγαρια 
που μετρω 
ποσο θα πληγωθειτε ολοι με οτι κανω ή πω 
και 
καθε φορα 
συγκρινω 
και κανω αυτο 
που ποναει λιγοτερο.

Απλα νταξει εγω θα παω να πεθανω αμα συνεχιστει αυτο. 





Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Ειμαι μια καταψυξη.

Εσεις με κανατε και θα σας το κραταω για παντα (σχεδον) αυτο!


Εσεις με κανατε ψυγειο και μονη μου εγινα καταψυξη για να ανταποκρινομαι καλυτερα στο θελημα σας.


Κι εγινα καταψυξη κι οτι και να μου φερεις που να καιει εγω το σβηνω.


Και τωρα τι; τι που τα καταφερνω;


Σιχαινομαι τον εαυτο μου που μπορει αυτο.
Γιατι οι φωτιες ειναι για να σε καινε, να σε καινε, να σε καινε κι οσο παει...
Κι εγω τι εκανα, εμαθα να σβηνω οτι καιει.

Και τωρα αναρωτιεμαι, θα ξανακαω ποτε;

Ξερεις ευτυχια για μενα ειναι ο καυτος κορεσμος, κι εγω μουδιαζω απο το κρυο με τις νεες τεχνικες μου!

Ειμαι μια καταψυξη...


Κι ολο αυτο με βασανιζει καποιες στιγμες... Τις αλλες τις εχω στην καταψυξη για αργοτερα.


Νομιζω αυριο που θα το ξαναδιαβασω θα μου φαινεται χαζο, αλλα νταξ...