Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Λαδαδικα

Σταματα να διαβαζεις γιατι εγω θελω να τα γραψω αλλα οχι να τα διαβασεις... Παρακαλω.




Κοριτσι μου...

Μα ειναι παραξενο.

Με εχεις γκρεμισει.

Εγω δε (σου) λεω (ξανα) τι σκεφτομαι.

Τι μου συμβαινει;

Απο την αλλη εισαι η ομορφη μου, αλλα μου θυμιζεις.

Τα οσα μου χεις μαθει.

Προσαρμοστηκα στην αρχη.

Τωρα εχω συνηθισει σε κατι ασχημο.

Δε φταιω δε φταις.

Αντε βρες ποιο ειναι το καλο μας.

Δε λεω.

Τελοσπαντων.

Εισαι εσυ.

Που σε βλεπω και γελαω.

Και δεν κοιταω αλλου.

Και σταματαει ο χρονος.

Και εκτίθεμαι.

Αλλα ειμαι κι εγω.

Που δε μ αρεσει να εκτίθεμαι.

Και που με εχεις φτυσει ασχημα ως τα τωρα.

Και εχω πει στον εαυτο μου οτι δε γινεται...

να εξαρτώμαι απο σενα.

Τη διαθεση σου.

Το τι θα πεις.

Ενα βλεμμα.

Μια αντιδραση.

Ειμαι κι εγω.

Βρισκομαι στο δικο μου πατωμα.

Εγωιστικο.

Απο κει βλεπω τα πραγματα.

Φοβαμαι.

Δεν ελεγχω.

Δεν πειραζει.

Ευθύνομαι (;)

Γιατι πρεπει να τα σκεφτομαι αυτα;


Ακου με


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου