Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Ορια. Κατσαρολα και βιβλιοθηκη!


Ρε δεν ειμαι καλα σου λεω! 
Λυπαμαι! Αλλα δε μπορω να ασχοληθω με το προβλημα σου.
Λυπαμαι...

Εχω μεσα μου μια "αρχειοθηκη-βιβλιοθηκη" και μια κατσαρολα.

       Η κατσαρολα ειναι η εν βρασμω καθημερινοτητα μου και η βιβλιοθηκη μου ειναι ολα τα αρχειοθετημενα-θαμμενα προβληματα μου που προκυπτουν οταν βγουν και κρυωσουν απο την κατσαρολα. Ετσι κι εγω σαν ανθρωπος που θελει να τα εχει ολα υπο ελεγχο τακτοποιουσα ολα αυτα τα ζητηματα. Καλα κακα, επαιρναν τη θεση τους. Τα χα ολα θαμενα και ταμενα σε καποιον αγιο, πως καποια μερα θα ασχοληθω μαζι τους οπως τους αρμωζει για να τα λυσω.
      Ολο αναβολη επαιρνε αυτη η μερα που λες. Ομως ειναι καποιοι ανθρωποι(που δε μ αρεσει που το κανουν-κι ουτε καλο μου κανει) που μου ανακατωνουν ολα αυτα τα προβληματα και μου τα ξαναβαζουν με τη βια πισω στην κατσαρολα και να τα ξερασω πισω οπως ηρθαν! Κι οχι δε μιλω για την ψυχολογο μου, τη Μαρια(ισως τη μνημονευσω παρακατω-το ονομα ειναι ενδεικτικο).
     Ειναι που λες αυτοι οι ανθρωποι που με την ενεργεια τους μου θυμιζουν ολα τα κακα και τα αναποδα που εχω κανει. Κι εγω δε μπορω να τα θυμαμαι για χαρη καποιου! Απλα δε μπορω. Δε μ αρεσει. Την αυτοκριτικη μου θα την κανω οποτε θελω εγω και ΜΟΝΗ ΜΟΥ! 




Ειμαι σπιτι μου, στην ενδοξη αντιπατρου και φοβαμαι μη χτυπησει η πορτα! Ολο και καποιος ερχεται, ολο και καποιος θα θελει να με δει. Μα εγω δε θελω ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ! Φτανει! Θελω να κυκλοφορω οπως με γεννησε η μανα μου και να μη φοβαμαι οτι θα χτυπησει η πορτα, θελω να βαζω μπρος να δω μια ταινια και να μη φοβαμαι οτι καποιος θα ερθει και θα αναγκαστω να τη σταματησω, θελω να νιωθω οτι εχω τον ιδιωτικο μου χωρο κι οτι δεν οφειλω να ανοιγω σε ολα τα κουδουνια που χτυπουν. ΘΕΛΩ ΤΟ ΧΩΡΟ ΜΟΥ! Ειναι τοσο απλο. Ομως κανεις δε μπορει να το σεβαστει. Ή μαλλον οχι ο καθενας ισως, το σεβεται απο λιγο. Απλα ειστε πολλοι! Ειστε παρα πολλοι! Και λιγο ο ενας λιγο ο αλλος μου γκρεμιζετε την αυτονομια μου. Δε μπορω να σκεφτομαι αλλο τους αλλους. Δε μπορω να εχω στο νου μου ολο τους αλλους δε μπορω να βαζω το προβλημα μου κατω απο το δικο σας, σα να μην εχει σημασια, δε μπορω να τρεχω οποτε με καλειτε, δε μπορω να με αγχωνετε οποτε εχετε εσεις αγχος, δε μπορω να σας ηρεμω γιατι παιρνω εγω το αγχος πανω μου και δεν εχω τι να το κανω, δε μπορω αλλο να ασχολουμαι με τιποτα περα απο την ψυχικη μου ακεραιοτητα! ΦΤΑΝΕΙ! Δε μπορω αλλο! Δε θελω αλλο. 



Ειναι κι η πουτανα η τυχη που μου τα φερε ετσι! Απο δω και μπρος θα τα κανω ολα καλυτερα, ολα πιο ψυχραιμα και θα κοιταω τη δικη μου υγεια. Θα βαλω προταιρεοτητες και θα δω μεχρι που αντεχω μεχρι που μπορω και μεχρι που "πρεπω".(αυτο δεν υπαρχει το ξερω/απο το πρεπει βγαινει!)

Και απο αυριο θα ειμαι πιο ηρεμη και την κατσαρολα μου θα την ξαναγεμιζω μοναχα εγω και η Μαρια.  Και θα απομακρυνθω απ ολα οσα με χαλανε.

Λυπαμαι αν ειμαι κατω των προσδοκιων σας αλλα αυτο ειμαι, αυτο μπορω και στην τελικη για μενα δεν τρεχει κανεις, γιατι να το κανω εγω.


Ασε και το χειροτερο, δε μπορω να ακουω μουσικη στο δρομο γιατι ειμαι συνεχως σε μια επιφυλακη! Λες και κατι κακο θα συμβει κι εγω πρεπει να ειμαι σε εγγρηγορση να το προλαβω!




Α και να ξερεις εσενα σ αγαπω και δε θελω να σε χασω ποτε και ανυπομονω να φτιαξουμε το σπιτι μου, γιατι εσενα κοβει το ματι σου(θα σου λεγα τωρα :Ρ)



Και κατι αλλο χαρουμενο, γιατι ναι ειχε και χαρουμενα η επιστροφη μου για το σπιτι σημερα το απογευμα(που εγινε με ποδια την παραλιακη της θεσσαλονικης και το λεωφ 23 απο τη σταση πλατεια ελευθεριας). Μια οδηγος σταματησε να περασω στη διαβαση και της σηκωσα χαρακτηριστικα τον αντιχειρα και μου "φωναξε" ευγενικα "ειχες προταιρεοτητα" και χαμογελασε. Χαμογελασα πισω και φωναξα "ευχαριστω". Τιποτα αυτο και χαρηκα. Επισης χτες στο πραιντ περασα αρκετα ωραια. 



Αυτα! Ειδομεν!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου