Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

607 χιλιομετρα μακρια.

     Ετσι κανω εγω, γιατι μ αρεσει να γραφω. Κι αντι να σου στειλω ενα μειλ να σου μιλησω, να νιωσω εστω και καπως πιο κοντα σου, στα γραφω εδω. Κι αν το διαβαζεις εχει καλως, αν δεν το διαβαζεις, δεν εχει, το διαβαζεις...
   


Μια εδω μια εκει ειμαι αυτες τις μερες. Νυσταζω τοσο γιατι μου βγαινει η κουραση της τελευταιας βδομαδας αλλα δε μπορω να κοιμηθω. Μου βγαινουν ολο ασυναρτησιες. Ολο κοιμαμαι σε ξενα σπιτια. Και τωρα ειμαι στο πατρικο μου, ψαχνοντας τα γνωριμα σημαδια του να σιγουρευτω και να κοιμηθω ησυχη.    Μετακομισα! Σε 2 μερες, λιγοτερο βασικα. Πεμπτη βραδυ βρεθηκε το σπιτι, παρασκευη κλειστηκε η συμφωνια, σαββατο νυχτα εγινε σπιτικο.

Στο δημοτικο μας ελεγαν στο σκεφτομαι και γραφω, οταν δεν εχουμε ιδεες να διαβαζουμε αυτα που εχουμε ηδη γραψει. Ετσι κανω τωρα εγω, στην προσπαθεια μου να σε φερω κοντα μου διαβαζω ξανα οτι μου εχεις γραψει.

πωπω. Σωπαινω γι αυτο που με πλημμυρίζει. Ειναι σπουδαιο.

Φοβαμαι οτι θα κοιμηθω στον καναπε!
Ειναι πολλα 607 χιλιομετρα, ειναι πολλα.
Θελω ηδη να γυρισω πισω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου