Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

607 χιλιομετρα μακρια.

     Ετσι κανω εγω, γιατι μ αρεσει να γραφω. Κι αντι να σου στειλω ενα μειλ να σου μιλησω, να νιωσω εστω και καπως πιο κοντα σου, στα γραφω εδω. Κι αν το διαβαζεις εχει καλως, αν δεν το διαβαζεις, δεν εχει, το διαβαζεις...
   


Μια εδω μια εκει ειμαι αυτες τις μερες. Νυσταζω τοσο γιατι μου βγαινει η κουραση της τελευταιας βδομαδας αλλα δε μπορω να κοιμηθω. Μου βγαινουν ολο ασυναρτησιες. Ολο κοιμαμαι σε ξενα σπιτια. Και τωρα ειμαι στο πατρικο μου, ψαχνοντας τα γνωριμα σημαδια του να σιγουρευτω και να κοιμηθω ησυχη.    Μετακομισα! Σε 2 μερες, λιγοτερο βασικα. Πεμπτη βραδυ βρεθηκε το σπιτι, παρασκευη κλειστηκε η συμφωνια, σαββατο νυχτα εγινε σπιτικο.

Στο δημοτικο μας ελεγαν στο σκεφτομαι και γραφω, οταν δεν εχουμε ιδεες να διαβαζουμε αυτα που εχουμε ηδη γραψει. Ετσι κανω τωρα εγω, στην προσπαθεια μου να σε φερω κοντα μου διαβαζω ξανα οτι μου εχεις γραψει.

πωπω. Σωπαινω γι αυτο που με πλημμυρίζει. Ειναι σπουδαιο.

Φοβαμαι οτι θα κοιμηθω στον καναπε!
Ειναι πολλα 607 χιλιομετρα, ειναι πολλα.
Θελω ηδη να γυρισω πισω...

Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

Φοβαμαι/Παντου ενας φοβος


Οι ανθρωποι δεν ειμαστε για να ζουμε ετσι.
Αναρωτιεμαι για ποσο καιρο μπορει ενας ανθρωπος να το κανει αυτο στον εαυτο του.
Δεν εχω εγω κανεναν φιλο.
Σκεψου οτι μπορει να εχεις παροπιδισμο επειδη δεν ακους ποτε τη μερια του αλλου.
Γρασιδια.
Αγκαλια σε μια ξαπλωστρα.
Μοχιτο(το ψωνιο μεσα μου).
Να ακους το κυμα.
Οποτε θες να μπορεις να βουτηξεις.


Μου χει λειψει αυτος ο ερωτας που σκεφτεσαι: "λες να με σκεφτεται". Και που σκεφτεσαι οτι βρισκεστε κατω απο το ιδιο φεγγαρι και που μυριζει καλοκαιρι ο αερας.






Οι ανθρωποι δεν ειμαστε για να ζουμε ετσι. Εγω θα τρελαθω. Τρελαινομαι ηδη... Πρεπει να φυγω λιγο μακρια απ ολους και απ ολα. Εγω θα τρελαθω.

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

Ορια. Κατσαρολα και βιβλιοθηκη!


Ρε δεν ειμαι καλα σου λεω! 
Λυπαμαι! Αλλα δε μπορω να ασχοληθω με το προβλημα σου.
Λυπαμαι...

Εχω μεσα μου μια "αρχειοθηκη-βιβλιοθηκη" και μια κατσαρολα.

       Η κατσαρολα ειναι η εν βρασμω καθημερινοτητα μου και η βιβλιοθηκη μου ειναι ολα τα αρχειοθετημενα-θαμμενα προβληματα μου που προκυπτουν οταν βγουν και κρυωσουν απο την κατσαρολα. Ετσι κι εγω σαν ανθρωπος που θελει να τα εχει ολα υπο ελεγχο τακτοποιουσα ολα αυτα τα ζητηματα. Καλα κακα, επαιρναν τη θεση τους. Τα χα ολα θαμενα και ταμενα σε καποιον αγιο, πως καποια μερα θα ασχοληθω μαζι τους οπως τους αρμωζει για να τα λυσω.
      Ολο αναβολη επαιρνε αυτη η μερα που λες. Ομως ειναι καποιοι ανθρωποι(που δε μ αρεσει που το κανουν-κι ουτε καλο μου κανει) που μου ανακατωνουν ολα αυτα τα προβληματα και μου τα ξαναβαζουν με τη βια πισω στην κατσαρολα και να τα ξερασω πισω οπως ηρθαν! Κι οχι δε μιλω για την ψυχολογο μου, τη Μαρια(ισως τη μνημονευσω παρακατω-το ονομα ειναι ενδεικτικο).
     Ειναι που λες αυτοι οι ανθρωποι που με την ενεργεια τους μου θυμιζουν ολα τα κακα και τα αναποδα που εχω κανει. Κι εγω δε μπορω να τα θυμαμαι για χαρη καποιου! Απλα δε μπορω. Δε μ αρεσει. Την αυτοκριτικη μου θα την κανω οποτε θελω εγω και ΜΟΝΗ ΜΟΥ! 




Ειμαι σπιτι μου, στην ενδοξη αντιπατρου και φοβαμαι μη χτυπησει η πορτα! Ολο και καποιος ερχεται, ολο και καποιος θα θελει να με δει. Μα εγω δε θελω ΚΑ-ΝΕ-ΝΑΝ! Φτανει! Θελω να κυκλοφορω οπως με γεννησε η μανα μου και να μη φοβαμαι οτι θα χτυπησει η πορτα, θελω να βαζω μπρος να δω μια ταινια και να μη φοβαμαι οτι καποιος θα ερθει και θα αναγκαστω να τη σταματησω, θελω να νιωθω οτι εχω τον ιδιωτικο μου χωρο κι οτι δεν οφειλω να ανοιγω σε ολα τα κουδουνια που χτυπουν. ΘΕΛΩ ΤΟ ΧΩΡΟ ΜΟΥ! Ειναι τοσο απλο. Ομως κανεις δε μπορει να το σεβαστει. Ή μαλλον οχι ο καθενας ισως, το σεβεται απο λιγο. Απλα ειστε πολλοι! Ειστε παρα πολλοι! Και λιγο ο ενας λιγο ο αλλος μου γκρεμιζετε την αυτονομια μου. Δε μπορω να σκεφτομαι αλλο τους αλλους. Δε μπορω να εχω στο νου μου ολο τους αλλους δε μπορω να βαζω το προβλημα μου κατω απο το δικο σας, σα να μην εχει σημασια, δε μπορω να τρεχω οποτε με καλειτε, δε μπορω να με αγχωνετε οποτε εχετε εσεις αγχος, δε μπορω να σας ηρεμω γιατι παιρνω εγω το αγχος πανω μου και δεν εχω τι να το κανω, δε μπορω αλλο να ασχολουμαι με τιποτα περα απο την ψυχικη μου ακεραιοτητα! ΦΤΑΝΕΙ! Δε μπορω αλλο! Δε θελω αλλο. 



Ειναι κι η πουτανα η τυχη που μου τα φερε ετσι! Απο δω και μπρος θα τα κανω ολα καλυτερα, ολα πιο ψυχραιμα και θα κοιταω τη δικη μου υγεια. Θα βαλω προταιρεοτητες και θα δω μεχρι που αντεχω μεχρι που μπορω και μεχρι που "πρεπω".(αυτο δεν υπαρχει το ξερω/απο το πρεπει βγαινει!)

Και απο αυριο θα ειμαι πιο ηρεμη και την κατσαρολα μου θα την ξαναγεμιζω μοναχα εγω και η Μαρια.  Και θα απομακρυνθω απ ολα οσα με χαλανε.

Λυπαμαι αν ειμαι κατω των προσδοκιων σας αλλα αυτο ειμαι, αυτο μπορω και στην τελικη για μενα δεν τρεχει κανεις, γιατι να το κανω εγω.


Ασε και το χειροτερο, δε μπορω να ακουω μουσικη στο δρομο γιατι ειμαι συνεχως σε μια επιφυλακη! Λες και κατι κακο θα συμβει κι εγω πρεπει να ειμαι σε εγγρηγορση να το προλαβω!




Α και να ξερεις εσενα σ αγαπω και δε θελω να σε χασω ποτε και ανυπομονω να φτιαξουμε το σπιτι μου, γιατι εσενα κοβει το ματι σου(θα σου λεγα τωρα :Ρ)



Και κατι αλλο χαρουμενο, γιατι ναι ειχε και χαρουμενα η επιστροφη μου για το σπιτι σημερα το απογευμα(που εγινε με ποδια την παραλιακη της θεσσαλονικης και το λεωφ 23 απο τη σταση πλατεια ελευθεριας). Μια οδηγος σταματησε να περασω στη διαβαση και της σηκωσα χαρακτηριστικα τον αντιχειρα και μου "φωναξε" ευγενικα "ειχες προταιρεοτητα" και χαμογελασε. Χαμογελασα πισω και φωναξα "ευχαριστω". Τιποτα αυτο και χαρηκα. Επισης χτες στο πραιντ περασα αρκετα ωραια. 



Αυτα! Ειδομεν!


...Ποτε βροχη ποτε αερας

 Ψαχνω να βρω το χρώμα. Τι χρώμα ειναι...



Απο την αλλη ενας φιλος μου ο Παναγιωτης ελεγε: "Ασ'το να κυλήσει, ασ'το να παει και να ρθει..."





Κι εσυ, που με χεις πληγωσει φερε με πισω. 


Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Μια ωρα δυσκολη για σενα και μενα. Λες να χουμε το ιδιο προβλημα;


Περνάω τους δρόμους χωρίς να κοιτάζω. Χωρίς ν'ακούω. Πλησιάζουν αυτοκίνητα;
(Δεν θα είστε εκεί για να με προστατέψετε. Μόνο αργότερα θα δείτε τα απομεινάρια μου σερβιρισμένα στο κρύο τσιμέντο.)

Και σας μισώ. 

Σας μισώ όλους         που με απογοητεύετε. 

Που σας φουσκώνω μες στο μυαλό μου και ξεφουσκώνετε μόνοι σας. 

Που δεν με αφήνετε να πλησιάσω με τη βελόνα μου και να τρυπήσω το λαστιχένιο σας κορμί. 


Σας μισώ που δεν μ'αφήνετε να σας σκάσω και μόνο να σκάτε μόνοι σας ξέρετε. Απαίσιοι!



Κι εγώ τις υποσχέσεις -απειλές- μου τις κρατάω. Δε θα σας ξαναφήσω να μ'αγγίξετε μετά απ'αυτό. Δεν θα με ξαναγγίξετε με τις μίζερες ζωές σας. Εγώ θα κρατηθώ απ'τους ανθρώπους που θέλουν να με εκπλήσσουν. Που θέλουν να τους σκάσω εγώ (τη φούσκα της ύπαρξης τους). Και έτσι θα δείτε.
Και έχω ήδη πολλούς από δαύτους,ρε! Είτε θέλετε να το δεχτείτε, είτε όχι.
Έχω πάρα πολλούς και δεν φοβάμαι να σας χάσω εσάς. Σιγά! Και τι θα μου στοιχίσετε; Έχω τόσους πολλούς.

(Το μόνο περίεργο είναι αυτό το συναίσθημα. Ξέρεις, αυτό που ψάχνεις τον πρώτο άνθρωπο που θα ήταν εκεί για σένα και δεν σου έρχεται κανείς.)
(5/6/13)

Η δικια μου ειναι εκεινη :)

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Λαδαδικα

Σταματα να διαβαζεις γιατι εγω θελω να τα γραψω αλλα οχι να τα διαβασεις... Παρακαλω.




Κοριτσι μου...

Μα ειναι παραξενο.

Με εχεις γκρεμισει.

Εγω δε (σου) λεω (ξανα) τι σκεφτομαι.

Τι μου συμβαινει;

Απο την αλλη εισαι η ομορφη μου, αλλα μου θυμιζεις.

Τα οσα μου χεις μαθει.

Προσαρμοστηκα στην αρχη.

Τωρα εχω συνηθισει σε κατι ασχημο.

Δε φταιω δε φταις.

Αντε βρες ποιο ειναι το καλο μας.

Δε λεω.

Τελοσπαντων.

Εισαι εσυ.

Που σε βλεπω και γελαω.

Και δεν κοιταω αλλου.

Και σταματαει ο χρονος.

Και εκτίθεμαι.

Αλλα ειμαι κι εγω.

Που δε μ αρεσει να εκτίθεμαι.

Και που με εχεις φτυσει ασχημα ως τα τωρα.

Και εχω πει στον εαυτο μου οτι δε γινεται...

να εξαρτώμαι απο σενα.

Τη διαθεση σου.

Το τι θα πεις.

Ενα βλεμμα.

Μια αντιδραση.

Ειμαι κι εγω.

Βρισκομαι στο δικο μου πατωμα.

Εγωιστικο.

Απο κει βλεπω τα πραγματα.

Φοβαμαι.

Δεν ελεγχω.

Δεν πειραζει.

Ευθύνομαι (;)

Γιατι πρεπει να τα σκεφτομαι αυτα;


Ακου με


Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

κρισεις πανικου/οι δικες μου

Τις ελεγχω με το μυαλο μου.
Ομως το μυαλο μου, ποιος το ελεγχει....



Κρισεις πανικου...
Παθαινω κι εγω ξερεις.