Σάββατο, 18 Μαΐου 2013

être jaloux


Ξερεις, αρρωσταινω. Και καθε μερα πεθαινεις. Και πεθαινεις και πεθαινεις. Επειδη ζεις μεσα μου. Αρρωσταινω εγω, πεθαινεις εσυ. Τις αλλες φορες παλι που απλα αιμοραγω εσυ με βασιλευεις, κι εγω δυω. 

Και σκεφτομαι το συναισθημα της Κυριας Ζαλουσιας και το σταματαω για να μην αρρωστησω και μου πεθανεις. Κι αλλες φορες που εχω τασεις να κανω φονο ή και φονους, τη φωναζω σπιτι να πιουμε εναν καφε. Και την αφηνω να τρεξει στις φλεβες μου, δε με νοιαζει η δοση. Δε με νοιαζει, αλλωστε παρ οτι ξερω καλα απο δοσοληψιες δεν ξερω ποτε τα ορια μου, ποσο αντεχω, μα δε με νοιαζει ας πεθανω.

Γραφω και σκεφτομαι οτι τουτο δω ισως αρεσει σε σενα Ε. .

Κι υστερα αφου η Κυρια Ζαλουσια φυγει, εγω σερνομαι στο πατωμα και κολλαει στον ιδρωτα μου η σκονη. Και μαγαριζω το απ εξω για να μοιαζει με το μεσα. Κι αρρωσταινω. Και καθε φορα που εγω αρρωσταινω εσυ πεθαινεις. Κι εσυ λειπεις. Κι ολα γινονται με τετοιο τροπο που ειναι στο μυαλο μου, και που εσυ και πως να προλαμβανεις μια παρανοια δικια μου. 

Απλως να, καθε φορα που εγω αρρωσταινω εσυ πεθαινεις.

Μετα απο καθε θανατο φοβαμαι πως δε θα υπαρξει ποτε ξανα ζωη, κι ομως μετα απο καθε θανατο υπαρχει. Και με θυμαμαι να ζω γκρεμιζοντας και χτιζοντας. 

Θελω να κανω φονο, αλλα αντι γι αυτο λεω παω σ ενα σπιτι στην Τουμπα, ασε που δεν ξερω και ποιον θελω να σκοτωσω.

Πολλες πληγες ξερω γω :/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου