Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Πολλα Εγω πεσανε!


Και τωρα εγω κι η ησυχια μου. Και προφανως αδειαζει το μυαλο μου και δε θυμαμαι τι θελω να γραψω...



Κρυβόμασταν κατω απο το τραπεζι, πισω απο τα αυτοκινητα, κι οταν ολα τα παιδακια παιζανε κρυφτο εμεις δε βγαιναμε απο την κρυψώνα μας ποτε, οι αλλοι καταλαβαιναν την τακτικη μας και συνεχιζαν χωρις εμας. Ενω εγω κι εσυ μιλουσαμε για ωρες, ενω νυχτωνε, κι ενω ακουμπουσαμε τα χείλη μας σα να διναμε φιλιά απο αυτα που βλεπαμε στην τηλεοραση. Κι υστερα τελειωνε το παιχνιδι και βγαιναμε απο την κρυψωνα κι εγω ένιωθα τυψεις κι ενοχες, δεν ξερω γιατι.


Θυμαμαι να ναι καλοκαιρι κι εγω να ειμαι νοτια στην πιο ομορφη κρητη, να καθομαστε σ ενα τραπεζι μιας κλειστης, λογω του προχωρημενου της ωρας, ταβερνας κι εσυ να με φιλας, κανονικα αυτη τη φορα αφου η ηλικια μας το επετρεπε. Και να φιλιομαστε και να ακουω τη θαλασσα και να σκεφτομαι παραλληλα οτι δε σε θελω στ αληθεια αλλα πειραματιζομαι. Κι υστερα χωριστηκαν τα στόματα και βγηκα απο την κρυψωνα του να εχω κλειστα τα ματια και να "οφείλω στη στιγμη" κι ενιωθα παλι τυψεις κι ενοχες γιατι δεν ηθελα οσο επρεπε ισως και γιατι δεν ξεχαστηκα μαλλον, ενω ακομα και σημερα δεν ξερω με σιγουρια το γιατι.


Και πιο μετα μεγαλωσα κι αλλο, και σε θυμαμαι με ξανθα μαλλια να με περιμενεις κι ολο να περιμενεις, κι εγω να νιωθω τυψεις που δε σε θελω και που με θελεις. Κι υστερα να μιλαμε και παλι τυψεις να νιωθω. Ακομα να σε ερωτευομαι κι εγω σιγα σιγα και ξανα ενοχες. Να σε σκεφτομαι, να σε μυριζω στα ρουχα μου, να σε πλησιαζω και παλι ενοχες και τυψεις.

Μεγαλωνοντας λιγο ακομα με ερωτευτηκες με τα μαυρα σου μαλλια και τα ομορφα χερια και την εξυπνη γλωσσα και τα υπεροχα λογια, κι ενιωθα τυψεις που με ηθελες. Οχι γιατι δεν ηταν δικαια τα συναισθηματα μας, πλεον καταλαβαινα κι αλλα πραγματα(αν και ισχυριζομαι πως και στην προηγουμενη ιστορια καταλαβαινα τους ιδιους λογους για ενοχες και τυψεις ασυνειδητα) , οι τυψεις κι ενοχες μου αυτη τη φορα, αγγιζαν ενα φασμα δικαιοσυνης περα απο αυτην αναμεσα μας. Ηταν η κοινη δικαιοσυνη, το κοινως αποδεκτο σωστο και λαθος οι κοινες αρχες, οι ευθειες και οι λοξες γραμμες. Κι εγω ενιωθα τυψεις γιατι με ηθελες και αυτο δεν ηταν ευθυγραμμο. 


Μετα ερωτευτηκα εγω σχεδον πρωτη φορα, κι εγραφα τραγουδια, και ντρεπομουνα γι αυτο, κι οταν μιλουσα για σενα ντρεπομουν και καμαρωνα μαζι και διχαζομουν. Σου μιλουσα, σε ακουμπουσα, σε μυριζα, σε γνωριζα σε γονεις και φιλους, μιλουσα για σενα κι ενιωθα τυψεις. Και κουβαλουσα ενοχες.


Κι ολη μου τη ζωη θυμαμαι να ντρεπομαι για ολα και να φοβαμαι για ολα και να νιωθω οτι παραβαινω καθε κωδικα κοινης αισθητικης και καθε νομοτελεια με το να υπαρχω απλα. Υπερβολικη εννοειται... Κι οταν κανω καλες πραξεις, γιατι κανω-ειναι μια πραγματικοτητα, γι αυτο τις κανω, απο ντροπη, τυψεις κι ενοχες.



Ομως ξερεις εχω νιωσει κι εγω κατι σπουδαιο. Κατι τοσο ομορφο και τοσο καθαρο. Μ ακουμπησες κι εγω αδειασα απ ολα και δεν υπηρχε τιποτα πριν ή μετα απο μας. Κι εγω δεν ενιωθα τυψεις ουτε οτι κανω κατι λαθος. Κι εγω ημουν τοσο μικρη μπροστα σ αυτη την χημικη ενωση. Κι εγω ξερεις παντα νιωθω πολυ σπουδαια στις συνευρεσεις μου, παντα νιωθω κορυφαια. Αλλα αντιθετα εκεινη τη φορα ενιωσα τοσο μικρη για να εχω ευθυνη, τοσο ανικανη να ορισω το οτιδηποτε. Δεν επρεπε να ελεγξω τιποτα, ηταν ολα για να ερθουν ετσι. Ηταν για να ειναι ετσι. Κι εγω να μη νιωθω υπερηφανη για κατι που καταφερα, αλλα ευτυχισμενη για κατι που βρεθηκε στο δρομο μου.

Κι εγω ξερεις δεν ενιωθα ευθυνη ενιωθα αδεια και καθαρη και ευτυχισμενη και δεν ηθελα να πλυνω το στομα μου απο τη σιχασια. Και το Εγω μου ηταν τοσο λιγο και ειχα χαρει τοσο που επιτελους επαψε να εχει τοσο σημασια για μενα το τι κανω, το τι σκεφτομαι το τι λεω. Ειχα παψει να τα ελεγχω ολα γιατι δεν ειχε σημασια. Δεν το περιγραφω καλα. Απλως ημουν ελευθερη και ασημαντη.

Και ολη μου τη ζωη κυνηγαω να ξεχωρισω οταν η ευτυχια μου βρισκεται στο να νιωσω ελευθερη. Πρωτη φορα εμπιστευτηκα απλα την κατασταση και δεν ειχα καμια ευθυνη κι ουτε ανησυχουσα.
Και πρωτη φορα δεν ενιωθα τυψεις.


Και θυμαμαι μια ευτυχισμενη στιγμη οπου, αντιθετα με ολες τις αλλες, δε με επιανε πανικος γιατι απλα ηταν ολα οπως πρεπει χωρις εγω να νιωθω ουτε ενοχες ουτε τυψεις.



Το εγραψα πολλες φορες γνωριζοντας πως ειναι το ιδιο σχεδον στην περιγραφη, απλως μου αρεσει να το γραφω κι αφου δεν εχω πως να το πω, κι αφου δε μπορω κιολας, το γραφω.
Αλλωστε σε ποιον να το πω και να με πιστεψει...
Εχω αρχισει να το χανω τελευταια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου