Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Ας τα γραψουμε ολα λοιπον,



οπως τον παλιο καλο καιρο....

"Ποιος ανθρωπος δεν ειναι αρρωστος;"
"Δεν ειμαστε για να μεγαλωνουμ ετσι οι ανθρωποι."
"Ολοι εχουμε προβληματα, ποιος δεν εχει;" Ειπώθηκε


Υστερα ειναι το ενα και το αλλο που ειναι μακρια, και δε μπορω να το διαχειριστω. Κι ετσι απλα γεμιζω με τυψεις και αποθυμενα(ετσι το γραφω εγω). Αληθεια δε μπορω να κανω κατι να μην πληγωσω ή να μην πληγωθω. Μεσα σ ολα δεν ειμαι ο Θεος για κανεναν, κανενας δε με εσωσε σε κανεναν δε χρωσταω τη σωτηρια του. Κι εσυ με πονας, χωρις να το καταλαβαινω. Εισαι μια ιστορια που δεν εχει κλεισει και μονο με βασανιζει, απο το να σκεφτομαι πως πρεπει να τελειωσουμε ως τη σκεψη για το πως θα μπορουσαμε να αρχισουμε με πονας. Οπως κι ετσι οπως ειμαστε με πονας και με πας πισω χωρις να το καταλαβαινω παλι.

Απο την αλλη ειναι μια μεγαλη κατηγορια ανθρωπων που εχω απεναντι μου και παιζω και χαιρομαι και νιωθω λιγο γαματη και λιγο γκομενα. Φιλιεμαι πινω κανω ρανω δειχνω... Τι σημασια εχει, σπαταλιεμαι και χαιρομαι. Δεν προσεχω τον εαυτο μου και χαιρομαι. Ξοδευομαι και χαιρομαι. Βλεπεις κανω οπως ειπες(κι εγω σε ειχα πει φτηνη μετα απο αυτο) "Δεν ειναι ολα τα πραγματα βαθεια και συναισθηματικα." Κι απογοητευω τον εαυτο που αλλαζω τη ζωη μου για να μοιαζω με τους αλλους και μια μερα να μπορω να λεω στ'αρχιδια μου και να το εννοω. Τι θα καταλαβω τοτε; για πες μου λιγο...

Απο την αλλη ειναι το ... που σκεφτεται εξυπνα, που μιλαει εξυπνα, που με ειρωνευεται και ποτε ποτε με γραφει. Που δε μου δινει σημασια παρ'οτι ξερει πως την αξιζω. Που με προκαλει χωρις αυτ να σημαινει κατι αλλο, ή δεν ξερω, δεν εχει σημασια.




Και τελος εισαι εσυ... Που δε θα γραψω αλλα οτι και να εγραφα θα ηταν λιγο...


Εγω το βλεπω το τραγουδι (σου) να ερχεται...


Πολλα μετωπα ανοιχτα... Την ηπιαμε! Εβιβα μας!


Βιαστικη αναρτηση.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου