Τρίτη, 26 Μαρτίου 2013

Πολλα Εγω πεσανε!


Και τωρα εγω κι η ησυχια μου. Και προφανως αδειαζει το μυαλο μου και δε θυμαμαι τι θελω να γραψω...



Κρυβόμασταν κατω απο το τραπεζι, πισω απο τα αυτοκινητα, κι οταν ολα τα παιδακια παιζανε κρυφτο εμεις δε βγαιναμε απο την κρυψώνα μας ποτε, οι αλλοι καταλαβαιναν την τακτικη μας και συνεχιζαν χωρις εμας. Ενω εγω κι εσυ μιλουσαμε για ωρες, ενω νυχτωνε, κι ενω ακουμπουσαμε τα χείλη μας σα να διναμε φιλιά απο αυτα που βλεπαμε στην τηλεοραση. Κι υστερα τελειωνε το παιχνιδι και βγαιναμε απο την κρυψωνα κι εγω ένιωθα τυψεις κι ενοχες, δεν ξερω γιατι.


Θυμαμαι να ναι καλοκαιρι κι εγω να ειμαι νοτια στην πιο ομορφη κρητη, να καθομαστε σ ενα τραπεζι μιας κλειστης, λογω του προχωρημενου της ωρας, ταβερνας κι εσυ να με φιλας, κανονικα αυτη τη φορα αφου η ηλικια μας το επετρεπε. Και να φιλιομαστε και να ακουω τη θαλασσα και να σκεφτομαι παραλληλα οτι δε σε θελω στ αληθεια αλλα πειραματιζομαι. Κι υστερα χωριστηκαν τα στόματα και βγηκα απο την κρυψωνα του να εχω κλειστα τα ματια και να "οφείλω στη στιγμη" κι ενιωθα παλι τυψεις κι ενοχες γιατι δεν ηθελα οσο επρεπε ισως και γιατι δεν ξεχαστηκα μαλλον, ενω ακομα και σημερα δεν ξερω με σιγουρια το γιατι.


Και πιο μετα μεγαλωσα κι αλλο, και σε θυμαμαι με ξανθα μαλλια να με περιμενεις κι ολο να περιμενεις, κι εγω να νιωθω τυψεις που δε σε θελω και που με θελεις. Κι υστερα να μιλαμε και παλι τυψεις να νιωθω. Ακομα να σε ερωτευομαι κι εγω σιγα σιγα και ξανα ενοχες. Να σε σκεφτομαι, να σε μυριζω στα ρουχα μου, να σε πλησιαζω και παλι ενοχες και τυψεις.

Μεγαλωνοντας λιγο ακομα με ερωτευτηκες με τα μαυρα σου μαλλια και τα ομορφα χερια και την εξυπνη γλωσσα και τα υπεροχα λογια, κι ενιωθα τυψεις που με ηθελες. Οχι γιατι δεν ηταν δικαια τα συναισθηματα μας, πλεον καταλαβαινα κι αλλα πραγματα(αν και ισχυριζομαι πως και στην προηγουμενη ιστορια καταλαβαινα τους ιδιους λογους για ενοχες και τυψεις ασυνειδητα) , οι τυψεις κι ενοχες μου αυτη τη φορα, αγγιζαν ενα φασμα δικαιοσυνης περα απο αυτην αναμεσα μας. Ηταν η κοινη δικαιοσυνη, το κοινως αποδεκτο σωστο και λαθος οι κοινες αρχες, οι ευθειες και οι λοξες γραμμες. Κι εγω ενιωθα τυψεις γιατι με ηθελες και αυτο δεν ηταν ευθυγραμμο. 


Μετα ερωτευτηκα εγω σχεδον πρωτη φορα, κι εγραφα τραγουδια, και ντρεπομουνα γι αυτο, κι οταν μιλουσα για σενα ντρεπομουν και καμαρωνα μαζι και διχαζομουν. Σου μιλουσα, σε ακουμπουσα, σε μυριζα, σε γνωριζα σε γονεις και φιλους, μιλουσα για σενα κι ενιωθα τυψεις. Και κουβαλουσα ενοχες.


Κι ολη μου τη ζωη θυμαμαι να ντρεπομαι για ολα και να φοβαμαι για ολα και να νιωθω οτι παραβαινω καθε κωδικα κοινης αισθητικης και καθε νομοτελεια με το να υπαρχω απλα. Υπερβολικη εννοειται... Κι οταν κανω καλες πραξεις, γιατι κανω-ειναι μια πραγματικοτητα, γι αυτο τις κανω, απο ντροπη, τυψεις κι ενοχες.



Ομως ξερεις εχω νιωσει κι εγω κατι σπουδαιο. Κατι τοσο ομορφο και τοσο καθαρο. Μ ακουμπησες κι εγω αδειασα απ ολα και δεν υπηρχε τιποτα πριν ή μετα απο μας. Κι εγω δεν ενιωθα τυψεις ουτε οτι κανω κατι λαθος. Κι εγω ημουν τοσο μικρη μπροστα σ αυτη την χημικη ενωση. Κι εγω ξερεις παντα νιωθω πολυ σπουδαια στις συνευρεσεις μου, παντα νιωθω κορυφαια. Αλλα αντιθετα εκεινη τη φορα ενιωσα τοσο μικρη για να εχω ευθυνη, τοσο ανικανη να ορισω το οτιδηποτε. Δεν επρεπε να ελεγξω τιποτα, ηταν ολα για να ερθουν ετσι. Ηταν για να ειναι ετσι. Κι εγω να μη νιωθω υπερηφανη για κατι που καταφερα, αλλα ευτυχισμενη για κατι που βρεθηκε στο δρομο μου.

Κι εγω ξερεις δεν ενιωθα ευθυνη ενιωθα αδεια και καθαρη και ευτυχισμενη και δεν ηθελα να πλυνω το στομα μου απο τη σιχασια. Και το Εγω μου ηταν τοσο λιγο και ειχα χαρει τοσο που επιτελους επαψε να εχει τοσο σημασια για μενα το τι κανω, το τι σκεφτομαι το τι λεω. Ειχα παψει να τα ελεγχω ολα γιατι δεν ειχε σημασια. Δεν το περιγραφω καλα. Απλως ημουν ελευθερη και ασημαντη.

Και ολη μου τη ζωη κυνηγαω να ξεχωρισω οταν η ευτυχια μου βρισκεται στο να νιωσω ελευθερη. Πρωτη φορα εμπιστευτηκα απλα την κατασταση και δεν ειχα καμια ευθυνη κι ουτε ανησυχουσα.
Και πρωτη φορα δεν ενιωθα τυψεις.


Και θυμαμαι μια ευτυχισμενη στιγμη οπου, αντιθετα με ολες τις αλλες, δε με επιανε πανικος γιατι απλα ηταν ολα οπως πρεπει χωρις εγω να νιωθω ουτε ενοχες ουτε τυψεις.



Το εγραψα πολλες φορες γνωριζοντας πως ειναι το ιδιο σχεδον στην περιγραφη, απλως μου αρεσει να το γραφω κι αφου δεν εχω πως να το πω, κι αφου δε μπορω κιολας, το γραφω.
Αλλωστε σε ποιον να το πω και να με πιστεψει...
Εχω αρχισει να το χανω τελευταια...

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2013

μολις με νευριασες...

Αυτη τη δηθενια, δεν τη μπορω.
Επισης θελω να σε δειρω.


Οσο για σενα, περ' απ' την πλακα, ξεκολλα το μυαλο σου, αιντε...


Και φτανει γιατι θα παρεκτραπω...

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Ας τα γραψουμε ολα λοιπον,



οπως τον παλιο καλο καιρο....

"Ποιος ανθρωπος δεν ειναι αρρωστος;"
"Δεν ειμαστε για να μεγαλωνουμ ετσι οι ανθρωποι."
"Ολοι εχουμε προβληματα, ποιος δεν εχει;" Ειπώθηκε


Υστερα ειναι το ενα και το αλλο που ειναι μακρια, και δε μπορω να το διαχειριστω. Κι ετσι απλα γεμιζω με τυψεις και αποθυμενα(ετσι το γραφω εγω). Αληθεια δε μπορω να κανω κατι να μην πληγωσω ή να μην πληγωθω. Μεσα σ ολα δεν ειμαι ο Θεος για κανεναν, κανενας δε με εσωσε σε κανεναν δε χρωσταω τη σωτηρια του. Κι εσυ με πονας, χωρις να το καταλαβαινω. Εισαι μια ιστορια που δεν εχει κλεισει και μονο με βασανιζει, απο το να σκεφτομαι πως πρεπει να τελειωσουμε ως τη σκεψη για το πως θα μπορουσαμε να αρχισουμε με πονας. Οπως κι ετσι οπως ειμαστε με πονας και με πας πισω χωρις να το καταλαβαινω παλι.

Απο την αλλη ειναι μια μεγαλη κατηγορια ανθρωπων που εχω απεναντι μου και παιζω και χαιρομαι και νιωθω λιγο γαματη και λιγο γκομενα. Φιλιεμαι πινω κανω ρανω δειχνω... Τι σημασια εχει, σπαταλιεμαι και χαιρομαι. Δεν προσεχω τον εαυτο μου και χαιρομαι. Ξοδευομαι και χαιρομαι. Βλεπεις κανω οπως ειπες(κι εγω σε ειχα πει φτηνη μετα απο αυτο) "Δεν ειναι ολα τα πραγματα βαθεια και συναισθηματικα." Κι απογοητευω τον εαυτο που αλλαζω τη ζωη μου για να μοιαζω με τους αλλους και μια μερα να μπορω να λεω στ'αρχιδια μου και να το εννοω. Τι θα καταλαβω τοτε; για πες μου λιγο...

Απο την αλλη ειναι το ... που σκεφτεται εξυπνα, που μιλαει εξυπνα, που με ειρωνευεται και ποτε ποτε με γραφει. Που δε μου δινει σημασια παρ'οτι ξερει πως την αξιζω. Που με προκαλει χωρις αυτ να σημαινει κατι αλλο, ή δεν ξερω, δεν εχει σημασια.




Και τελος εισαι εσυ... Που δε θα γραψω αλλα οτι και να εγραφα θα ηταν λιγο...


Εγω το βλεπω το τραγουδι (σου) να ερχεται...


Πολλα μετωπα ανοιχτα... Την ηπιαμε! Εβιβα μας!


Βιαστικη αναρτηση.

Σάββατο, 16 Μαρτίου 2013

Με κρυο για μια νυχτα

Γυριζω σπιτι και μου μιλουν καποιοι ξενοι. Δεν ειναι πρωτη φορα αλλα φοβαμαι παλι. Δε με νοιαζει συνηθως, απλα καποιες φορες παθαινω κρισεις αισθησης αυτοσυντήρησης και οφειλω να προστατευτω.

Και τωρα ειμαι σπιτι, στο ζεστο μου σπιτι. Που ειναι το ξενοδοχειο μου για οσο...

Αλλα εχει ζεστη εδω, δεν εχει εσενα εδω βεβαια, αλλα τουλαχιστον εισαι κοντα κι αμα μου τη σβουριξει παιρνω τα ποδια μου κι ερχομαι στα γονατα ως το κουδουνι σου.

Να σου κανω διάρρηξη στην πορτα σου.
Να σπασω τους τοιχους και τα παραθυρα, αλλωστε το κρυο τωρα ξεκινα!
Να σου βγαλω τα ρουχα σου και μεσα στη γυμνια σου να σε κοιταζω.
Να σε αναγκασω να μου πεις.
Να σε αναγκασω να μαθεις, να βρεις, να ξερεις.

Να σε κανω διάρρηξη στην πορτα σου.
Να δω πως εισαι οταν λειπω μετα που ημουν εκει.
Να διαβασω το ημερολογιο σου.
Τα στρόγγυλα γυναικεια σου γραμματα.
Να διαβασω σημειωματα και σημειώσεις παλιες.
Να δω φωτογραφιες.
Να σε μαθω.
Να σε ερωτευτω ξανα.
Να με ζαλισει η μυρωδια σου, που εσυ κρατας για μενα.
Να γεμισω με σενα.
Να νιωσω πως θα εχω την υποταγη σου.
Να νιωσω πιο δυνατη, πως σε κραταω στο χερι.
Να σε παραβιασω.
Να παρέμβει.
Να σε τρομαξω.
Να ουρλιαξεις.
Να νιωσεις πονο γιατι τετοιος ειναι ο τροπος που ενωνει εμας τις δυο.
Να μαθω λεπτομεριες.
Να παρω απαντησεις.
Να ειμαι σιγουρη.


Ναρκωτικες σχεσεις για ναρκωμανεις που ντρεπονται γι αυτο.

Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

Εγω μαζι σου ηρεμω.

Καθεσαι και αναβεις τσιγαρο. Ολα μ ενα τσιγαρο σ αυτη την πολη, ισως και σε αλλες πολεις, ολα μ ενα τσιγαρο να τα 'κανες. Ανοιγεις τις σελιδες σου και τις διαβαζεις, ενω εγω η ανοητη νομιζω πως μου δειχνεις τα κρυμμενα σου χαρτια.

Δε με νοιαζει.

Ηρεμω. Μαλλον, με ηρεμεις. Εχεις κατι παραξενο το ξερεις;
Βρισκεσαι διπλα μου κι εγω αναπνεω πιο αργα.
Υστερα, αρχιζω να μιλαω, σταματημο δεν εχω!
Κι εσυ μαλλον χαιρεσαι, γιατι εγω σου απλωνω το αθώο παρελθον μου.
Μαλλον μπορεις να εξηγήσεις το παρον μου με αυτα που σου λεω.


Ντρεπεσαι που εισαι στο χωρο μου.
Κατ'αναλογια πιθανοτατα προσπερνας κι εσυ
αρκετα απο τα οχι και τα μη που εχεις ορισει.

Εγω μαζι σου ηρεμω.