Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Ξανα ολα μου θυμιζουν εσενα, ξανα.

Εχω να γραψω τοσα ασχημα συναισθηματα. Ισως πιο πολλα απο τα ασχημα.

Περσι τετοιο καιρο ελεγα πως η πολη μου θα με λυτρωσει. Πραγμα που συνέβη, εν μέρει.

Κυλιεμαι πανω στο κρεβατι μου. και ακουμπουν τα πλευρα μου στα γονατα μου και παλι πισω. Κι υστερα καθομαι στο κρεβατι μου και γραφω μια αδεια αναρτηση. Αδεια οπως ειμαι τωρα.


Ειναι κατι που με ζοριζει και δε θελω να ζοριστω τωρα οποτε δε θα το κανω. Πανω απ ολα ειμαι εγω αυτη τη στιγμη, εγω και η διαδικασια εξυγειανσης των ζημιων που εχω υποστει. Να μην ξεχασω να με βαλω σε προτεραιότητα.

Θελω να τα σβουριξω ολα και να ρθω να σε βρω και να κυλιστουμε στα δικα σου σεντονια, και να μυριζω τα δικα σου μαλλια και να σε ακουμπω κι υστερα να μπλεχτουν τα ποδια μας. Εμας μωρο μου ειναι πιο δυσκολο να μπλεχτουν τα ποδια μας παρα οι ζωες μας, και πιστεψε με οι ζωες μπερδευτηκαν με τοση προσπαθεια...

Και λενε δε χωριζουν ομως ετσι οι ζωες, των ανθρωπων που αγαπηθηκαν με τοσο κοπο...
Θες να σου πω εγω πως χωριζουνε;

Θελω να ερθω να σε κερδισω παλι. Αφου εισαι ανθρωπος μου. Μονο μαζι μου εχεις ευτυχια. Οταν λειπω εγω λειπει κατι.

Θελω να ερθω αλλα δε θα το κανω αυτη τη φορα. Γιατι κι οταν ερχομουνα σε σενα, απο παλια, παντα ειχα ενα προβλημα: δεν ηξερα πως να φυγω.

Σ αγαπω. Θες να σου πω εγω πως χωριζουν οι ζωες των ανθρωπων που αγαπηθηκαν με τοσο κοπο;



Κι ετσι λυπαμαι που σ εχω χασει και τ αρωμα σου που εχω ξεχασει
κι ετσι λυπαμαι μα δε μου φτανει να μαθαινω που εισαι και τι κανεις
αλλα να μη ζω μαζι σου μια ζωη οπως την ειχα φανταστει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου